Levensverhaal: de pilotenweduwe die na 59 jaar haar eeuwige liefde volgde

Tilly Meyus-Ceulemans (94) uit Tervuren: 6 september 1923 - 14 mei 2018

RV
"Neen", besloot ze even koppig als stellig telkens er een kandidaat dichterbij schuifelde. "Er is niet één man goed genoeg om jullie vader te vervangen." Tilly werd jong weduwe, met een baby en peuter aan haar rokken, toen haar echtgenoot, majoor-vliegenier Adrien Meyus, crashte op missie. De rest van haar leven wijdde ze aan de wezen van de Belgische luchtvaart. Nu is ze hem achterna, '59 jaar na de dood van haar eeuwige liefde' - dixit het overlijdensbericht.

Ze had het meteen geweten, toen ze de voordeur opende. Een delegatie van de Luchtmacht. In het midden, een neef, ook werkzaam in het vliegwezen. Ze keek in zijn ogen, hij moest niet eens iets zeggen. Ze zei ook niets terug. Ze veegde haar handen schoon aan haar schort. Op de achtergrond huilde een kind. Het was voorbij, wist ze, terwijl haar hart zich geruisloos vulde met tranen.

Tilly Ceulemans, heette ze, tot ze trouwde met haar grote liefde. Geboren in Kraainem. Enig kind. Pas afgestudeerd als regentes wiskunde. Klaar voor de huwelijksmarkt. En al snel was hij daar. Ze zag hem, hij keek, ze was verkocht. Een piloot. Adrien Meyus was maar zes jaar ouder dan zij. Maar al een veteraan. Er lag een 'grain' over zijn ziel na vier jaar krijgsgevangenschap in een Duitse kerker. Hij had wreedheden en ontbering overleefd, amper, maar toch. Was naar het thuisland kunnen terugkeren, min of meer heelhuids. Daar probeerde hij de rust opnieuw te installeren in zijn bestaan door een huwelijk. Met een meisje uit de duizend. Tilly. Zij zou zijn baken worden, hij vader. Ze trouwden in '47. Zijn herinnering aan de oorlog was enkel nog van tel in die zin dat hij van meet af heeft geweten dat zijn zoontjes, hoe kort hij ze ook gekend heeft, met hun statuut van 'nageslacht van een krijgsgevangene' nooit dienstplichtig zouden zijn. Het stelde hem ergens gerust.

BANG, MAAR FIER

Je hebt 19% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant

5 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Maria vansant

    Dat is liefde en trouw.

  • chris bogaerts

    Mooie verhalen uit een tijd dat we nog een leger hadden. Dat men nog fier was op zijn vaderland. Daar blijft vandaag niet veel meer van over die fierheid. Terwijl de dreiging nog groter is als toen....

  • Nina Willems

    Heel gevoelig geschreven. Mooi.

  • Roland De Smedt

    Die intro, "Ze had het meteen geweten,... --... tranen." is prachtig geschreven. Proficiat Annick De Wit.

  • Clement Asselman

    Courts-Mahler? Een verhaal voor een stationsromannetje, niet voor een krant!