Kristallen spanning

column

Ik weet het niet en dat is een vreemde ervaring. De vorige vijftien jaar was van twijfel geen sprake. Museeuw, Van Petegem, Boonen, Nys, Gilbert en Van Avermaet, ze zouden de meest authentieke wielerprijs van bij ons wel meepikken. Het gala bekroonde de voorspelde winnaar. Zelfs in 2007, toen slokop Nys de begeerde Fiets ophaalde. Ondanks winst van Boonen in Dwars door Vlaanderen, de E3-Prijs en twee ritten in de Tour. Rijkelijk, maar niet genoeg. De vedette die zekerheid wil, moet een monument grijpen. Bij ontstentenis heeft de crosser een kans. Ook in 2018 verorberden wegrenners vooral nevenbrokjes. Zo'n BK slaat aan, maar is klein bier naast de Ronde of Roubaix. Dus denk ik in een opwelling: 'Wout van Aert, hier is je kans.' Derde wereldtitel, hoge waardering van de jury in de wegcampagne en hoop op nog veel mooier. Verwachting slaat aan. Maar niet bij iedereen. Van Aerts relatieve slapte van de jongste maanden haalt glans weg. Het is zoals in de politiek: laatste indrukken bepalen het stemgedrag. Even luistervinken leert dat de ene stemmer de Lillenaar bovenaan zet, de andere hem zelfs niet op zijn stembriefje vermeldt. Het blijft het lot van de crosser. Hij wordt niet door alle oud-wielercoryfeeën van de weg voor vol aanzien. Bij de stemgerechtigden zijn die met 47 sterk vertegenwoordigd. Tegenover 51 journalisten, 12 ex-winnaars en 15 bondslui. Vraag is wie van de kiezers vooraf een diepe studie maakt. Journalisten met beroepsliefde wel. Ex-winnaars en vedetten van weleer stemmen bij twijfel eerder instinctief: 'Doe ons die guitige, gretige Lampaert maar. Hij spreekt onze taal, heeft geen kapsones en was in 2018 bij uitstek Lefeveres Vlaamse uithangbord.' Er zijn ook de behoudsgezinden die Van Avermaets acht gele Tourdagen niet geringschatten. Pijnlijders van weleer weten hoe zwaar het afzien is om vierde te worden in Le Grand Bornand. Cijfermatig en sportief inhoudelijk kan niemand naast Tim Wellens. Zegekoning, furieuze Brabantse Pijl, klimmersrit in de Giro, eindwinst voor Poels en Soler in de onderschatte Ruta del Sol en vijfde in Parijs-Nice. Niemand doet beter in hoogte en breedte. Toch werd Wellens door zijn eigen collega's in de Flandrien geringschattend op plaats 4 gezet. Is Wellens te hoofs voor het peloton? Moest hij de Lottobuit te zeer delen met Campenaerts, De Gendt en Benoot? Die last tilt hij in de Kristallen Fiets minder. Wellens zou als perfect tweetalige wel eens hoog kunnen scoren bij Waalse collega's. Ik ga er in elk geval van uit dat hij met een fraaie podiumplaats krijgt waar hij recht op heeft. Enfin, het voordeel van de onzekerheid is de spankracht. Die leeft in de andere categorieën veel minder. Op een rijtje: Tim De Clercq beste helper, Sanne Cant vrouw van het jaar, Lefevere beste manager, Remco Evenepoel met een oceaan voorsprong de allerbeste jongere. Kanttekening: mocht Lefevere de eer aan denk- en uitvoeringstank Tom Steels laten, zou dat mijn waardering wegdragen. Lefeveres grootste uitdaging komt immers nog: niet langer alles winnen maar megatalent Evenepoel geleidelijk naar hoge toppen loodsen. Het beroepsleven begint warempel bij 63.



Alle artikels uit de krant