Kerstavond

Onze columniste Nadine Van Der Linden

Mijn ouders komen. Daar ben ik blij om. Want hoewel het taaie rakkers zijn, moet je bij tachtigers altijd met twee woorden spreken. Stiekem vrees ik het jaar waarin de feestdagen niet meer als een belofte zullen voelen, maar als een gebrekkige herhaling. Ha ja. Als mijn vader er niet meer bij is, wie gaat er dan nog verbluft roepen, bij elk van mijn probeersels: "Maar mensen! Dat is hier precies een restaurant!"? Als mijn moeder er niet meer bij is, wie gaat er dan nog bij elk cadeautje doen alsof de hemel is neergedaald? ("Hola, dat ziet er iets tof uit. Waar is mijn bril? Ik ga dat eens goed bekijken.") Ik duw de gedachten weg. Ze zijn er.

Je hebt 16% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant