Exclusief voor abonnees

Karel De Gucht

COLUMN | Levende doden

Bij Allerheiligen en Allerzielen verwacht je miezerig weer dat een koude rilling doet voelen onder een haastig aangetrokken jas, als je in een jaarlijks ritueel bloemen gaat leggen op de graven van je ouders en grootouders. Verder dan die grootouders gaat de herinnering niet en vind je ook geen graf terug. De families die al rijk waren aan het begin van de twintigste eeuw wel. Hun grafmonument staat meestal in het midden van het kerkhof en is bekroond met een groot kruis. Maar ook de namen van hun voorvaderen zijn nog nauwelijks leesbaar. Het bladgoud of de zwarte inkt die op de ingegraveerde namen de aandacht deed trekken is al decennia niet meer vernieuwd. Alhoewel het ging om persoonlijkheden die in hun tijd illuster waren. Veelal kooplieden of industriëlen die het ook politiek voor het zeggen hadden in hun dorp, in Gent of in Brussel. Ook van hen blijft alleen een bronzen kist in een scheefgezakte grafkelder en een vergeelde portretfoto, of een middelmatig geschilderd portret in één of ander gemeente- of stadhuis, in een nutteloze plek van het kantoorgebouw van hun achterkleinkinderen of in de door vocht en spinnen beheerde reserves van een museum. Ik heb alleen een bidprentje van mijn overgrootvader langs vaders zijde die een 'lang, vruchtbaar en godvruchtig leven had geleid'. Hij werd 75 en verwekte 24 kinderen. Bij dezelfde vrouw die er bij het laatste kraambed het leven bij liet. Acht kinderen was hetzelfde lot beschoren.

Je hebt 24% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels via de site en app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis


Alle artikels uit de krant