Joyce was 23 toen haar beide ouders stierven bij een autocrash in Frankrijk: "Dat verwerk je nooit"

Joyce woont nu in het appartement waar haar ouders zouden gaan wonen. Aan de muur een grote kader vol foto's, eronder een goeie fles Châteauneuf-du-Pape, die haar papa bewaarde voor een speciaal moment.
Joel Hoylaerts / Photonews Joyce woont nu in het appartement waar haar ouders zouden gaan wonen. Aan de muur een grote kader vol foto's, eronder een goeie fles Châteauneuf-du-Pape, die haar papa bewaarde voor een speciaal moment.
In één seconde ben je weeskind. Wat twee Vlaamse broers vorig weekend overkwam in Portugal, trof in 2015 ook Joyce Van Belle: bij een crash kwamen in één klap haar beide ouders om. Het grote huis, ineens leeg. Geen moeder meer, geen vader meer, alleen nog maar een broer. Dat went nooit, zegt Joyce. "Mensen zeggen: 'Je bent zo sterk.' Maar dat is niet waar. Ze zien niet hoeveel verdriet ik vanbinnen heb."

Boudewijn en Martine, ze waren zo'n heel gewoon koppel. Hij fabrieksarbeider, zij poetsvrouw bij de gemeente. Hij 50 jaar, zij 51. Twee kinderen. De zoon al uitgevlogen, de dochter nog thuis. Een nette rijwoning met een verzorgd tuintje in de Antwerpse rand. Twee graag geziene, hartelijke mensen. Met veel vrienden. En veel plannen. Tót die ene allesbepalende seconde op 5 april 2015.

Het had een prachtige Pasen moeten worden in Noord-Frankrijk. Eentje met de hele familie. Nonkels, tantes, neven en nichten: een groep van 35 man. Boudewijn, Martine en de kinderen hadden er weken naar uitgekeken. Er was een hotel geboekt, ze zouden een dag of drie blijven.

"Op dag twee - het was Pasen - stelde een deel van de groep voor om naar een stadje te rijden. Mama, papa, mijn broer en ik besloten om mee te gaan. De winkels waren open, we zouden wat gaan rondwandelen. We reden met drie auto's. In andere omstandigheden zouden mijn broer en ik altijd in die van mama en papa zijn gestapt. Maar mijn neef had net een nieuwe Mini Cooper. Zo cool, vonden we. We twijfelden. 'Broer, wat doen we?' We kozen de Mini Cooper."

Die ene reflex

De drie wagens vormden een treintje. Eerst de Peugeot van Boudewijn en Martine, dan de Mini Cooper, helemaal achteraan de Volkswagen Multivan van een nonkel. Joyce heeft het ongeval voor haar ogen zien gebeuren. Het is een film waar ze drie jaar later nog elk detail van kent. "We kwamen aan een kruispunt, met links een veel te hoge berm die het zicht op de rijweg ontnam. Papa kon niet zien of er verkeer aankwam en is een stukje vooruitgereden, de stopstreep voorbij. Pas toén heeft hij die aanstormende Volkswagen Touareg gezien. Natuurlijk had hij op de rem moeten gaan staan. Achteruitrijden, zelfs. Maar zijn reflex, in die fractie van een seconde, was fout. Hij gaf gas."

Je hebt 18% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant

34 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • hans gailliaert

    Hey lief kind, Hoe moeilijk het ook is,je moet er door....ik verloor mijn vader en ik nu 55jaar en het is alsof het gisteren was.Verlies nooit je geloof en je overtuiging. Gailliaert Hans.

  • eric brack

    dit is om te huilen, het kan toch zo snel fout gaan in het leven. sterkte meisje !

  • dirk de smedt

    Sterkte met het verlies van uw ouders

  • Juliette Francois

    Dat is toch verschrikkelijk. Ik hoop dat zij, en ook alle mensen hier die hetzelfde meemaakten, veel steun en liefde krijgen van hun naasten.

  • freddy crombe

    Sterkte meid hoop dat je ooit rust kan vinden