Joost, de man van Lies Lefever: "Hoe het nu zou zijn als Liesje nog leefde? Kei-slecht. De hel"

"Liesjes lach was enorm schattig. Alles aan haar was schattig. Ze had een enorme flair."
Joel Hoylaerts/Photonews "Liesjes lach was enorm schattig. Alles aan haar was schattig. Ze had een enorme flair."
Zo'n zeven maanden geleden overleed cabaretière Lies Lefever na een ongelukkige val thuis. Een tragische uitloper van heel wat ongelukkige jaren, vechtend tegen haar demonen - drank onder meer - en haar trauma van wegwerpkindje. "Dat hoofd van haar blééf maar malen. Ze was op zoek naar rust. Dan ben je vatbaar voor verdovende middelen." Een monoloog van een weduwnaar.

"Ik viel altijd op sociaal vlotte, grappige meisjes", vertelt Joost. "En zij viel op slimme, lieve grote jongens. Kwam dát goed uit. (lacht) We leerden elkaar rond de eeuwwisseling kennen, denk ik. Eigenlijk zijn we een internetkoppel. Nog voor Tinder hebben we elkaar ontmoet op Rendezvous.be. (lacht) Niet per se om een lief te zoeken, trouwens. Meer om mensen te zoeken met wie je kon afspreken om iets leuks te doen. We werden moderne pennenvrienden. Zij schreef graag, veel en goed. Af en toe spraken we af in Antwerpen, soms hoorde ik wekenlang niets van haar. Liesje had veel vrienden.

"Voor ik Liesje leerde kennen, was ik redelijk nerdy. Niet erg sociaal ingesteld ook. Ik was het type dat te lang bleef rondlopen met een veel te korte broek. Traag van puberaal begrip en onhandig. In het begin van het middelbaar behoorde ik nog tot het coole vriendenclubje, maar met de jaren schoof ik steeds meer op naar de marge. (lacht) Het hele jongens-meisjesgedoe ging me erg moeizaam af. Ergens wilde ik wel een wilder en sociaal leven: ik viel altijd op meisjes die zo'n leven leidden. Maar ik durfde hen zelden aan te spreken, omdat ik dacht dat ze me sowieso niet zouden zien staan. Liesje was eigenlijk ook zo'n meisje. Maar zij nam me op sleeptouw."

Samen onder zeil

"De vonk is pas overgeslagen toen we gingen kamperen in de tuin van de ouders van vrienden. De eerste avond lagen we samen, met een vriendin tussen ons in. Op een bepaald ogenblik zei die: 'Goh, ik denk dat ik toch maar eens in een ander tentje ga liggen.' Wij begrepen niet waarom. (lacht) Maar blijkbaar zag iedereen al lang dat er iets in de lucht hing. Die nacht hebben we voor het eerst gekust. En sindsdien waren we onafscheidelijk. We verveelden ons ook geen moment samen."

"We hadden allebei een romantisch beeld van de liefde. Een beeld dat je vandaag eigenlijk niet meer tegenkomt. Ik vlinderde nooit van het ene vriendinnetje naar het andere. Alleen wanneer ik het écht meende, kon ik met iemand samenzijn. Liesje was dan ook mijn eerste serieuze lief, en vice versa."

"Als tiener had Liesje wel een vriendje. Ze waren een hele tijd onafscheidelijk, maar al puberend ontdekten ze samen dat hij toch eerder op jongens viel. Daar plaagde ze hem nog vaak mee, zoals ze iedereen plaagde. Liesje zou getuige zijn geweest op zijn huwelijk, dit weekend." (stilte)

Gevoelig verleden

"Liesje dacht dat niemand zat te wachten op een zwart, slechtziend meisje. Ze zat toen al niet zo goed in haar vel. Ze droeg veel te wijde kleren, kap over haar hoofd. Ze verborg zich echt. Dat was zo dubbel aan haar: Liesje kon iedereen aan het lachen brengen, maar er was altijd... iets."

"In het begin merkte ik al dat haar verleden veel gevoeliger lag dan ze liet uitschijnen. Zo werd ze eens overdreven kwaad toen ik haar wilde helpen met het intoetsen van haar pincode. Aan medelijden had ze lak. 'Ik zou me wekelijks een depressie kunnen laten aanpraten door goedbedoelende wildvreemden', schreef ze eens op haar blog. Ze wilde graag tonen dat ze zelfstandig was. Ze kón ook veel zelf. Ze heeft even op een blindenschool gezeten, maar ik merkte dat ze meer vrijgevochten was, minder bescherming nodig had."

"In de eerste maanden na haar dood voelde het aan alsof ik meegesleurd werd door een onderstroom in de oceaan. Ik was triestig en kwaad tegelijk. Kreeg mijn emoties ook niet onder controle. Voordien had ik mijn gevoelens altijd in de hand, maar de voorbije maanden kon ik onaangekondigd woedend worden. En vanuit het niets viel het verpletterende idee op me dat ik voortaan alles zonder Liesje zou moeten beleven."

"Ik ben onlangs veertig geworden. Een absolute kutdag. Ook toen Wannes zijn lagereschooldiploma behaalde, of toen Kobe zei dat hij koksschool wilde volgen, miste ik haar enorm. Maar eigenlijk is het gemis constant aanwezig. Het zit hem nog veel meer in alle kleine en grote dingen van elke dag, dan in die grote momenten. Sommige zaken in het leven kun je vooraf inschatten. Maar je kunt eigenlijk nooit weten hoe het écht zal aanvoelen om er ineens alleen voor te staan."

Stille kinderen

Je hebt 27% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant

14 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Janneke Alsberg

    verhaal maakt onze wereld mooier

  • ann van den eynde

    Respect en vooral veel sterkte Joost!

  • Marc Peeters

    Petje af voor je Joost ,Veel sterkte gewenst in uw verdere verwerking van dat deel van je leven.

  • gustaaf van bever

    Hij verwoord perfect wat mensen voelen als hun partner plots wegvalt..Je kan de pijn en verdriet niet voorstellen tenzij je er zelf mee geconfronteerd wordt. En als man dergelijke gevoelens tonen is erg moedig....je wordt al snel verweten in een slachtofferrol te kruipen..

  • Marc De Laet

    “Maar eigenlijk is het gemis constant aanwezig. Het zit hem nog veel meer in alle kleine en grote dingen van elke dag” ... prachtig omschreven Joost. Ik ervaar dit ook nog elke dag.