Derek (29) beleeft toch nog prettige feestdagen dankzij kaartjes van lezers: "Eenzaam sinds mijn vierde, maar wie weet wat 2019 brengt?"

Joel Hoylaerts / Photonews
Op eenzaamheid kleeft geen leeftijd. Derek (29) heeft vele talenten, maar sociale contacten leggen hoort daar niet bij. Hij verloor als kleuter z'n beide ouders en brengt nu al jaren z'n dagen door met ofwel te werken ofwel thuis tv te kijken samen met z'n bejaarde opa. En toch, zeer onverhoopt, beleeft hij dankzij u een prettig eindejaar.

Vorige week kreeg onze redactie een brief. "Beste redactie van Dialoog, ik weet dat jullie veel berichten krijgen om te publiceren. Toch zouden jullie mij een enorm plezier doen om in de eindejaarsperiode de volgende boodschap af te drukken: 'Hallo, ik ben Derek en ik ben 29 jaar. Mijn ouders zijn overleden tijdens een dramatische gebeurtenis waar ik als vierjarige zelf bij was. Vooral in de eindejaarsperiode voel ik me vaak eenzaam. Ik krijg altijd graag brieven, kaartjes of om het even wat.' Alvast bedankt, het zou de donkere dagen voor mij een pak lichter maken. En als het niet zou lukken voor dit jaar, is dat niet zo erg. Het kan later ook nog en dan kunnen jullie 'vooral in de eindejaarsperiode voel ik me vaak eenzaam' vervangen door 'ik voel me vaak eenzaam'. Met vriendelijke groeten, Derek Muyshondt."

Alleen nog vava

De boodschap kwam afgelopen zaterdag in de krant en sinds maandag staat de postbode elke dag minutenlang stil voor de brievenbus voor nummer 68 van de Hooiendonkstraat in Heffen bij Mechelen, waar Derek samen met zijn opa woont. "Aalter, Asper, Begijnendijk, Brasschaat, Scherpenheuvel... Ze komen van overal, de kaartjes. Drie jaar geleden heb ik al eens een oproep gedaan vlak voor kerst in jullie krant en nu heb ik al meer dan een schoendoos vol met hoopgevende wensen. Zo'n kaartje of brief is voor mij een groot lichtpunt op dagen wanneer de meeste mensen samen met familie en vrienden de mooiste dagen van het jaar doorbrengen. Ikzelf zat op kerstavond thuis met mijn 88-jarige grootvader: hij aan het lezen in de keuken en ik keek naar tv. Zoals elke avond eigenlijk." 

"Ik was een kleuter toen mijn vader mijn moeder doodschoot op de oprit. Ik zag alles gebeuren. Een luide knal later was ik m'n vader ook kwijt. Wat er toen is gebeurd, hangt nog altijd als een donkere wolk boven mij"
Joel Hoylaerts / Photonews "Ik was een kleuter toen mijn vader mijn moeder doodschoot op de oprit. Ik zag alles gebeuren. Een luide knal later was ik m'n vader ook kwijt. Wat er toen is gebeurd, hangt nog altijd als een donkere wolk boven mij"

Hoe dat komt, wil Derek wel eens vertellen. Zijn leven kreeg al een dramatische wending toen hij amper vier jaar was. Net in de eerste kleuterklas en al wees. "Het was een passioneel drama. Mijn vader heeft mijn moeder neergeschoten op onze oprit. Ik keek door het venster en zag het allemaal gebeuren. Ik ben naar buiten gelopen en mijn pa naar binnen. Toen ik naast het lijk van mijn mama stond, hoorde ik nog een luide knal en was ik m'n vader ook kwijt. Wat er toen is gebeurd, hangt nog altijd als een donkere wolk boven mij. Omdat ik nooit van mijn ouders afscheid heb kunnen nemen, heb ik hun dood grotendeels verdrongen. Echte psychologische begeleiding was er toen niet. Er waren een paar maatschappelijke assistenten die om de paar maanden eens kwamen kijken hoe ik het deed bij m'n grootouders. Fantastische mensen die me zo goed en zo kwaad als kon hebben grootgebracht, daar niet van. Nu heb ik alleen nog mijn 'vava' en ik zou 'm niet kunnen missen. Maar toch voelde ik als kind wel dat er iets niet in de haak zat. Simpel: over emoties en over wat er met mijn mama en papa was gebeurd, daar werd niet over gesproken."

't Zou wel beteren

Op school was Derek altijd een stille, introverte jongen. Wat natuurlijk niemand verbaasde, want in een kleine gemeenschap wist iedereen wat hij had meegemaakt. "Op de lagere school deed ik het eigenlijk best goed, maar in het middelbaar heb ik wel wat mentale klappen gekregen. Ik merkte dat ik heel moeilijk contact kon leggen met andere kinderen. Ik was verre van de populairste, maar ze hebben me wel nooit gepest. Maar als ik voor de groep wat moest zeggen, ging dat altijd zo stroef. Voor de klas een spreekbeurt houden, was de hel voor mij. Ik ging dood van de stress. Tijdens de speeltijd was ik altijd bij een klein groepje jongens - ook niet de populairsten - en babbelden we wel wat. Maar openhartige gesprekken waren dat ook niet, want ik kon eigenlijk nooit over mezelf babbelen. Veel was er niet te vertellen, zo vond ik. Thuis kon ik de tijd doden door tv te kijken en computerspelletjes te spelen. Ik hield mezelf voor dat het wel zou beteren als ik volwassen was en niet meer naar de middelbare school zou gaan, maar dat was fout gedacht. In het hoger onderwijs raakte ik volledig geïsoleerd en mijn opleiding 'accountancy' heb ik niet afgemaakt.”

“Na een tijdje thuis ben ik zo'n jaar of acht geleden via een interimkantoor in een callcenter begonnen. Terwijl ik heel verlegen ben, gaat dat telefoneren mij vreemd genoeg wel af. Ik doe mijn werk graag. Aan de telefoon ben ik heel vlot en slaag ik er wel in om mensen op een rustige manier te helpen wanneer ze problemen hebben. Maar het zijn vluchtige contacten die hoop en al een minuut of vijf duren. Beginnen met 'Hallo met Derek van Eandis, waarmee kan ik u helpen?' en eindigen met 'Bedankt en nog een prettige dag verder'. Dat gaat allemaal wel. Maar ook met het ouder worden, bleven face-to-facepraatjes altijd een worsteling. Ik weet nooit wat zeggen, geraak zelden uit mijn woorden en kan achteraf alleen maar denken: 'Derek, dit en dat had je toen moeten zeggen in plaats van die stilte.'" Bij de opmerking dat iedereen weleens met de mond vol tanden staat, sukkelt met de juiste openingszin én vooral: dat Derek tijdens dit interview erg rad van tong blijkt, moet hij lachen. "Dit gesprek is er met een doel, mijn verhaal vertellen. Dat kan ik. Daarstraks ben ik wat verlichting gaan halen die ik tweedehands op de kop had getikt: geen probleem. Maar een luchtig gesprekje aanknopen of de eerste horde nemen richting een vriendschap - laat staan een relatie - is voor mij haast onmogelijk."

Autisme

Met die vaststelling stapte Derek vier jaar geleden - na 25 jaar leven aan de sociale zijlijn - naar een dokter. Hij deed dat uit zichzelf, sprak er voordien met niemand één woord over. Specialisten kwamen tot het besluit dat hij aan autisme lijdt. "Een lichte variant: ik heb een normaal IQ, rijd met de auto en kan gewoon zonder problemen m'n werk doen. Toch heb ik er best veel last van. Een psycholoog geeft me tips, maar niemand heeft een wondermiddel. Bij mij op het werk weten ze het en zijn er gelukkig wel veel vriendelijke mensen die moeite doen om met mij te babbelen. Ik probeer in die gesprekken mee te gaan, maar meestal weet ik niet wat terug te zeggen en vallen er pijnlijke stiltes. 'Zoek een hobby onder de mensen', hoor ik weleens. Ik heb het geprobeerd bij een schaakvereniging en bij een spelletjesclub. Na een paar weken ben ik thuisgebleven. 't Is allemaal zo geforceerd. Ik klap dicht in zo'n situaties."

Facebook vol wildvreemden

Sociale media maken hun naam niet waar bij Derek. "Ik zit wel op Facebook en op een gegeven moment had ik duizenden vrienden. Ik stuurde vriendschapsverzoeken naar een hoop mensen die ik niet kende. Veel van hen accepteerden dat gewoon, maar ik heb ingezien dat dit toch ook maar een heel onhandige manier is van contacten te leggen. Wat ben je met zo'n lijst vol wildvreemden? Niks eigenlijk." Derek is net geen twee meter, best intelligent en bezit een zeldzame, zelfrelativerende humor. Fotograaf Joël steekt er z'n hand voor in het vuur: heel wat vrouwen zullen hem een toffe gast vinden. "(verlegen) Ik weet dat niet. Bij een afspraakje moet je je als man ook een beetje verkopen en zoiets lukt mij niet. Ik heb nog nooit een lief gehad. Via een chatbox ben ik een aantal jaren geleden eens een paar keer aan de praat geraakt met een meisje. Telkens hebben we dan eerst wat sms'jes gestuurd en dan eens afgesproken. Die ontmoetingen duurden nooit lang. Buiten 'Hallo, hoe gaat het ermee?' en 'Wat doe je nu?' kon ik nauwelijks wat uitbrengen. Voor veel mensen gaan dat soort conversaties automatisch, maar voor mij dus niet. Misschien is dat koudwatervrees en lukt het wel als ik één keer voorbij die eerste drempel geraak, maar dat weet ik niet. Ik heb er wel vrede mee en schik me in mijn lot, maar ik had het natuurlijk graag anders gezien. Ik hoor overal mensen die zeggen: 'Ik heb het veel te druk.' Bij mij is dat totaal het tegenovergestelde. Als ik op het werk verlof neem, doe ik dat in halve dagen. Zodat ik toch ook nog kan blijven werken. Op vrije dagen in het weekend spring ik al eens in de auto om gewoon wat rond te rijden tegen de eenzaamheid. Een hele dag tussen die vier muren is te beklemmend, laat staan dat ik een hele week zou thuisblijven. Ik kijk veel televisie, volg soaps zoals 'Familie' en neem alle dagen de herhalingen van 'Wittekerke' op om ze 's avonds te bekijken. Terwijl ik die reeks vroeger al eens heb gezien. Ik vind dat ontspannend en ik ben nogal nostalgisch aangelegd. (na een lange stilte) Maar tegelijk besef ik ook wel dat het niet de bedoeling kan zijn dat een 29-jarige gast 's avonds bij zijn oude grootvader aan de Leuvense stoof zit om naar verhaaltjes over 'Georges de politieman' en 'dokter Nellie' te kijken."

Graag zien

"Ik heb al weleens gedacht: 'Ik ga alleen wonen.' Op een appartementje of in een klein huis zonder tuin. Ik zou dat kunnen. En dat zou voor mij misschien wel beter zijn. Maar als ik erover denk, dan bekruipt mij al meteen de gedachte: 'Derek, ge laat uw vava hier achter.' Ik ben hem zo dankbaar dat hij altijd voor mij heeft gezorgd en ik hoop dat ik hem nog een aantal jaren bij mij kan houden. Anders ben ik helemaal alleen." Zelf voor de lens poseren, doet grootvader liever niet - "De mannen van de petanque noemen mij zo al de hele tijd 'vedet' omdat ik de prijzen win, laat staan dat ik in de gazet kom" - maar hij haalt wel foto's uit de kast van zijn knappe dochter Marina, gestorven op haar 33ste. "Hoe dat drama is gebeurd, zal ik nooit weten", zegt Derek. "Ik heb gehoord dat mijn moeder iemand had leren kennen op het werk en dat mijn vader - een trotse bankmanager - dat niet kon verkroppen. Maar is dat de reden? Ik heb altijd twee verschillende klokken horen luiden. Als ik denk aan mijn ouders, dan krijg ik toch het gevoel dat ze mij graag zagen. Op een of andere manier zit dat er bij mij toch ingebakken. Dat moet dan toch zo zijn geweest dat ik het op zo'n prille leeftijd al heb ervaren. Voor hetzelfde geld was ik er ook niet meer geweest, hé. En dat ik het zo zeg, wil toch zeggen dat ik blij ben dat ik er wél ben. En ik blijf niet bij de pakken zitten. Ik ga de volgende weken kaartjes en brieven terugsturen naar die vriendelijke mensen. En wie weet wat 2019 brengt?"



Alle artikels uit de krant

21 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • lauren van eupen

    Tis niet zo evident als single. Ben sociaal, heb leuke collega's, buren, vriendinnen en toch alleen met de feestdagen. Heb meer aan t gezelschap van mijn hond dan aan de vrienden. Dit zegt gewoon veel over de maatschappij. En hoe ouder ik word hoe moeilijker. En met bep feestdagen is alles dicht en zit je dus thuis, alleen voor de tv. Trek het me niet meer aan. ... koop een hond en probleem is opgelost

  • Frank De Witte

    Wilmy, duidelijk dat jij niet weet hoe sociaal autisme in elkaar zit. Ik weet het wel want ik heb het zelfde verhaal als Derek. Vrouwen moet je vooral niet in de kroeg gaan zoeken. En iets leuk doen in je eigen dorp is niet zo evident zoals jij denkt. Je kan niet uit jezelf zomaar "een beetje gemakkelijker met mensen omgaan", zo werkt het helemaal niet.

  • Wilmy Olde Scholtenhuis_Klieverik

    Ik zou hem willen aanraden eerst eens in de buurt of dorp iets te gaan doen wat hij leuk vindt. Daar kent hij vast wel iemand die ook graag eens contact wil. En dan daarna samen eens naar de kroeg gaan. Daar leert hij op een ontspannende manier een beetje gemakkelijker met mensen omgaan. Kom op kerel je kunt het wel maar wel even door zetten. Verder wil ik hem een gezond en gelukkig 2019 wensen !!!

  • jacques de backer

    Duim voor jou Derek - ergens in je verhaal herken ik iets wat ik zelf heb meegemaakt. Toch de moed niet opgeven - het spreekwoord zegt immers "op ieder potje past een dekseltje".

  • Willem Pots

    Hey kerel, veel van de 'goede raad' hieronder is echt wel goed bedoeld, maar misschien heb je er niet veel aan. Van mij krijg je dit: ik wens je een prettig eindejaar en hoop dat je in je leven nog veel leuke mensen mag ontmoeten !