Exclusief voor abonnees

De vlucht naar Italië

WUYTS Column

Handelde Mauro Vegni in naïviteit of uit plat opportunisme? Feit is dat de organisator van de Giro zijn verbijsterende bergafprijs pas drie dagen voor de start op Sardinië door prompt ontstelde magen splitste. 'Niet meer dan een publiciteitsstunt', oordeelden vluchtige lieden. 'Onzin of onheilspellende waanzin' was raker geweest. Enfin, afgevoerd staat netjes. Vreemd toch dat het nobele heerschap Vegni niet genoeg had aan zijn nochtans oogverblindende deelnemersveld. Hij mag de Heilige Madonna van Oropa danken dat in andermaal de zwaarste editie ooit zoveel grote namen naar Italië afgezakt zijn. Om u en Vegni te dienen zijn hier: Nairo Quintana, Pinot, Adam Yates, Van Garderen, Rolland, Mollema, Dumoulin, Kelderman, Zakarin, Costa, Landa en Thomas. De eerste vier haalden in de Tour het podium of de top vijf, Rolland en Mollema de top tien. U begrijpt dat collega-directeur Christian Prud'homme bij zoveel weelde stijf staat van de afgunst. Wint de doorgaans spektakelrijke Giro het voortaan van een ergerlijk voorspelbare Tour? Is de vrijheid van handelen in de geaccidenteerde laars groter dan bij de stereotiepe Alpen- en Pyreneeëndoortochten? Feit is dat de relatieve zwakte van het Giropeloton de ondernemingszin stimuleert. Driekwartwaarde van dat in de Tour, het klinkt niet overdreven. In Frankrijk starten alleen optimaal afgestelde atleten, in Italië krijgen secondanten en neofieten hun kans. Die sneuvelen sneller. In de Apennijnen en Dolomieten strijden kopmannen bijgevolg vroeger alleen. In de Giro loont de aanval van ver, in de Tour leidt die tot een voorspelbare dood. Viva la liberta! Maar is dat alles? In geen geval. Spreekt voor zich dat de verse Giroadepten stuk voor stuk een motief hebben. Quintana lust wel pap van Mortirolo's, Stelvio's, Monte Grappa's en de afwezigheid van Valverde, Pinot is niet toevallig de drager van een tattoo met 'Solo la vittoria e bella' en Mollema is met de komst van imperator Contador bij Trek ferm in zijn gat gebeten. Kelderman en Dumoulin werden in hun poging hogerop danig geïnspireerd door het fenomeen Kruijswijk. Die zakte vorig jaar in zijn roze roes pas in extremis door het dak van de hemel. Heeft dan niemand Wilco en Tom er voor gewaarschuwd dat Kruijswijk dat goddelijke peil wellicht niet meer haalt? Maar kom, ambitie siert de sportmens. Zonder doel geen glans. Neerhalen maar, dat instituut Nibali. Of is de ware aard van de beestjes bittere angst? De angst voor de roemloze aftocht in de Tour? Twijfel niet. De diepste redenen voor de vlucht naar de laars heten Christopher Froome en Team Sky. Altijd en overal parmantig in cadans. Met negen op een rij. Strak, strakker, strakst. Zet maar een aanval op in de wetenschap dat zelfs Henao en Poels een hoger niveau halen dan jij. Hopeloze zaak. Team Sky fnuikt de motivatie, Froome is een serial killer. Zoals Anquetil, Merckx, Hinault, Indurain en zonder embargo Armstrong dat ook waren. Het is een historische waarheid: voor de eerste drie moet je nog kampen, de vierde Tourwinst is in verhouding een makkie. Bahamontes in '63, Gimondi in '72, Zoetemelk in '82, Oegroemov in '94 en Beloki in 2002, om de tien jaar zetten seriewinnaars hun opponenten met glimlach en grijns voor schut. Bestelde verliezers spartelden toen kansloos, nu vluchten ze naar kansrijkere oorden. Een wijs besluit? Of een voorbarige beslissing? Ik stel vast dat Froome in 2017 tevergeefs op winst mikt, dat Poels maanden met de knie sukkelt, dat Thomas na zijn Giroprobeersel straks uitgeput door de Tour dreigt te zwabberen en dat Rowe en Stannard in het Vlaamse voorjaar kansloos vertrappeld werden. Op Kwiatkowski na was het stevig belaagde Sky in de lente op de dool. Hebben de Tourvluchtelingen zich van jaar vergist? Wat jammer voor ze. Er rest ze maar één optie: de Giro winnen.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode:



Alle artikels uit de krant