Exclusief voor abonnees

Camps

COLUMN | GENADE

Een vriend vroeg me of ik nog een ticket voor Ajax-Juventus kon scoren. Het mocht iets kosten. Hij wou Cristiano Ronaldo lijfelijk zien verschijnen. En ruiken. Ik heb ooit eens de handen van Iker Casillas mogen kussen: de (zure) geur was overweldigend. Aan een idool is alles goed. Jaren na dato probeerde ik hem nog op te snuiven.
Mijn vriend is helemaal leip van Ronaldo. Hij zou de hele wereld afreizen om CR7 te mogen ontmoeten. Hij noemt het zelf een afwijking. Talloos zijn de tifosi die voor één speler naar een wedstrijd gaan. De ploeg doet er minder toe, zij dwepen met een idool.
De halve wereld heeft dat met Ronaldo. In de trant van 'Cristiano zien en sterven'. Wij hadden dat vroeger met Paul Van Himst en Wilfried Van Moer. In Nederland ging het volk plat voor Marco van Basten en Ruud Gullit. Voetballiefde wordt nooit verdeeld over 11 spelers, het gaat om die paar godenzonen, om die ene vooral. Ronaldo wordt even mateloos bewonderd als gehaat. Zijn eerzucht maakt indruk nu, met zijn 34 jaar, nog meer dan vroeger. Alles is hem vergeven zolang hij maar scoort of sprintjes trekt. Voetbalgeluk is enkelvoudig. Ik denk dat de helft van de Chelseasupporters naar Stamford Bridge komen om Eden Hazard te zien. Al het andere is bijzaak.
Cristiano Ronaldo benadert als voetballer de perfectie. Dat wekt afgunst en achterdocht. Dat het gruwelijk afgetrainde lichaam het resultaat is van eindeloos labeur wordt weggeduwd in jaloezie. Daarnaast is er zijn financiële status die de ogen uitsteekt. En dat voor een migrant. Het is tijd dat voetballiefhebbers eens diep buigen voor de genade van CR7.

Lees je graag alle artikels op HLN?

Krijg nu 1 maand onbeperkt en gratis toegang tot alle artikels.

Ik wil toegang
Digitaal abonnement HLNDigitaal abonnement HLN1ste maandgratis

Stop of pauzeer wanneer je wil

  • Onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Iedere week gratis tickets en straffe kortingen


Alle artikels uit de krant

Video