Exclusief voor abonnees

Brusselmans

Koers en tennis

Ik ben naarstig aan de arbeid in het kader van het corrigeren der drukproef mijner in september te verschijnen nieuwe roman, getiteld 'Hij Schreef Te Weinig Boeken'. De drukproef is de versie van de roman zoals die als boek zal verschijnen, en erdoor wordt het definitieve aantal bladzijden vastgelegd. Het zijn er 832. De drukproef daarvan op punt stellen is geen kattenpis. Maar ik heb de roman in drie delen gesplitst, en ik neem één derde voor m'n rekening, m'n verloofde Lena ook een derde, en m'n ex-vrouw thans goeie vriendin Tania De Metsenaere ook een derde. Zo schiet het op. Overigens speelt, naast de schrijver zelve, Lena de tweede hoofdrol in de roman, en Tania De Metsenaere heeft een bijzondere bijrol. De publicatie van 'Hij Schreef Te Weinig Boeken', in wezen een pure liefdesroman, wordt de letterkundige sensatie van het najaar. Nu reeds krijg ik verschillende aanvragen tot interviews erover, onder andere van TV-Familie, Knack, Het Parochieblad Van Waarschoot, Van Gils & Gasten, De Wereld Draait Door, Le Journal Des Livres, en The Aberdeen Gazette, maar ik wacht met praten over m'n meesterwerk tot in de derde week van september, mede omdat ik tot dan een soort van vakantieperiode heb. Ja, na jaren- en jarenlang ononderbroken werken als een galeipaard, doe ik het thans wat rustiger aan. Oké, zoals gezegd arbeid ik aan de drukproef, en schrijf ik freewheelend aan de volgende roman ('Feest Bij De Familie Van De Velde'), maar dat doe ik allemaal op m'n gemakje, en voor de rest houd ik me bezig met stressontwijkende ontspanning, platte rust, en bezigheden waar ik niet moe van word maar waar ik wel een glimlach van op het oude gezicht krijg. Uiteraard breng ik zoveel mogelijk tijd door met m'n verloofde Lena, het prachtige Amsterdamse diertje dat in Brussel woont, en wij hebben enorm veel seks, zitten tot diep in de nacht te praten over een keur van onderwerpen, kijken naar films van François Ozon, Lars von Trier, Alfred Hitchcock, de gebroeders Coen, en Jan Verheyen, en spelen gezelschapsspelletjes voor duo's, onder andere schaken, dammen, zakdoekje leggen, armworstelen, en verstoppertje, waarbij ik me gisteren verstopte in de kleine kast onder m'n aanrecht en klem kwam te zitten, en Lena moest zodanig trekken aan m'n arm om me eruit te krijgen dat m'n schouder uit de kom schoot, en zij begeleidde me naar de Spoedeisende Hulp van het Sint Lucas-ziekenhuis, waar dokter N'Konko Zundi m'n schouder weer op de juiste plaats placeerde. Vanaf deze plaats wil ik dokter Zundi nogmaals danken, en ik ben zinnens om vandaag of morgen een boek van mij naar hem op te sturen, alsmede een bloemetje voor mevrouw Zundi, Nathalie Van der Poele, een Vlaams meisje dat, allicht geheel terecht, redeneert dat Afrikaanse mannen enorm de moeite waard zijn. Het is toch waar zeker? Afrikaanse mannen, of kerels van althans Afrikaanse afkomst, zijn eerlijk, werklustig, recht door zee, humoristisch, toegewijd, krachtig, interessant, en leutig. Waarom denk je dat zovele van onze voetbalclubs een groot aantal Afrikaanse spelers binnenhalen? Omdat die ten eerste vaak heel prima kunnen voetballen, en omdat ze ten tweede dikwijls een bijzonder positieve invloed hebben op de groepssfeer binnen de ploeg. Ik kwam trouwens van de week nog Henry Onyekuru tegen in de Lange Munt, en hij is de nieuwe vedette van Anderlecht, en ik zei tegen hem: 'Henry, ik hoop dat je Paars-Wit naar de hoogste toppen mag voeren in het op stapel staande nieuwe seizoen.' Vrolijk trok Henry van z'n sigaret, en hij zei breed lachend: 'Jazeker, meneer Brusselmans, en mag ik u zeggen dat m'n verloofde, Charlotte Van Zwalmkapelle, een groot bewonderaar is van uw oeuvre?' Als vrienden gingen we uit elkaar, en ik ben blij dat ik iemand ben die tussen verschillende mensen nooit onderscheid maakt, die respect heeft voor alle rassen en gezindten, en die er zijn hele leven naar zal streven dat er overal gelijkheid en verdraagzaamheid heersen. Wat ik hoe dan ook eveneens doe tijdens m'n vrije tijd is uiteraard naar sport kijken op tv. Binnenkort is ons goeie ouwe voetbal er weer, maar tot dan moeten we het doen met voornamelijk wielrennen en tennis, middels de Ronde van Frankrijk en Wimbledon. Hét evenenement in la douce France was enige dagen geleden de elleboogstoot van Peter Sagan aan Mark Cavendish. Sagan is een fantastische wielrijder, en een toffe gozer, maar zoals ontelbare bijzondere figuren heeft hij ze in z'n bovenkamer niet alle vijf op een rijtje. Hij is een man van onverklaarbare ingevingen, niet in te dijken reflexen, en van de pot gerukte emoties die binnen de halve seconde z'n brein een rare kronkel geven. Laten we derhalve hopen dat hij, ondanks straffen en schorsingen, nog heel lang het peloton mag opfleuren. Wat het tennis betreft zit ik hele namiddagen te staren naar zelfs de wedstrijden tussen totale nitwits, wier kans op de overwinning zo groot is als de kans dat Josje van K3 ooit nog een hit scoort, en gisteren zat ik aldus te kijken naar een partij tussen de Letse Karolina Szapaty en de Wit-Russische Angelika Smorksaja, en geen van beiden wist een bal te raken zoals het hoort, en ze hadden allebei dikke benen en een gigantische kont, en ik had medelijden met deze meisjes, zoals ik te allen tijde medelijden heb met de mensen die niet voor de eeuwigheid geboren zijn, onder wie jij en jij en jij, en ik, en alle anderen.



Alle artikels uit de krant