Blind zien

In de herfst van 1993 vloog Etienne Gevaert in een helikopter over de hoge heuvel van Gavere. Etienne, de voorzitter van de Superprestige, was niet alleen geëmotioneerd maar ook verrukt. Hij verklaarde na de landing: 'Dit is het mooiste wat ik ooit zag.' Markant zijn die woorden op het eerste gezicht niet. Tenzij u weet dat Etienne blind is. Neen, Gevaert versprak zich niet. Een zesde zintuig liet hem toe waar te nemen wat anderen niet zagen. Het stelde hem ook in staat aan te voelen wat in de cyclocross ontbrak: een internationaler deelnemersveld. Daarom had hij met Overijsenaar André De Brouwer tien jaar eerder de Superprestige op poten gezet. Het allereerste regelmatigheidscriterium moest een Europees karakter krijgen. Omdat het in hoofdzaak bij Liboton en Stamsnijder bleef, trok hij zijn paaltjes uit de drassige Scheldegrond in Asper en heide ze in de steile flanken van het park Grenier. De klimmers moesten naar de Vlaamse klei gelokt worden. En of ze kwamen. Ze verwezen prompt ploeteraars van de Lage Landen naar verre achtergronden. Radovan Fort, Henrik Djernis, Beat Wabel, Thomas Frischknecht en Daniele Pontoni plantten bontgekleurde en verfrissende vlaggetjes in de top tien. Vooral de opvoeringen van de jeugdige Frischknecht waren oogstrelend. Thomas was de Mathieu van der Poel van zijn tijd. Zijn tred oogde nog soepeler dan die van de Nederlander. De elegante Zwitser met dat karakteristieke kruis op de borst won in Gavere de editie van '93. "Met deze jongen zijn we vertrokken voor een regeerperiode van tien jaar", vertelde ik in de samenvatting voor Sportweekend. Helaas voor de cross werd Frischknecht smoorverliefd op het mountainbiken. De affectie was wederzijds. Het bergfietsen schonk hem drie wereldbekers, evenveel wereldtitels en een zilveren medaille op de Spelen van Atlanta. Geslaagde reconversie. Frischknecht werd met Brentjens Europa's eerste MTB-ambassadeur. Met het heengaan van Thomas verzeilde Zwitserland wel in een crosscoma waaruit het moeilijk ontwaken is. Daniele Pontoni van zijn kant bleef langer. Grappige jongen, de miniatuurklimmer uit Udine. Hij piepte als een kolibrie en wipte als een gems. Twee rondjes vinnig bergtrappelen volstonden om de reuzen Adrie van der Poel en Erwin Vervecken te kortwieken. Pontoni werd niet onterecht door Gevaert op handen gedragen. Hij maakte diens Europese droom waar en had daar jandorie veel voor over. Pontoni was niet het type dat jammerde om een dubbel bezet weekend. Hij won op zaterdag in Zwitserland, reed met de hulp van zijn onafscheidelijke vrouwtje door de nacht heen, sliep een paar uur, stak zijn fiets ineen en won vervolgens in Vlaanderen. En bleef daarbij nog sympathiek en beschikbaar. Bij zijn eerste Superprestige-eindwinst won hij naast in Gavere ook in Overijse, Wetzikon, Zarautz, Zillebeke en Harnes. Zes van de twaalf manches die verspreid lagen over zes landen. Een mens kan zich dat nu niet meer voorstellen. Gewezen naamsponsor Kärcher stuurde de internationalisering weer naar af. Vandaar dat we met Mathieu van der Poel versus Wout van Aert weer in het tijdvak Stamsnijder-Liboton beland zijn. Ik weet zeker dat Etienne Gevaert die inkrimping met lede ogen aanzag.



Alle artikels uit de krant