Exclusief voor abonnees

Arm Zwitserland

column Wuyts

Quizvraag: wanneer werd het laatste WK cyclocross in Zwitserland georganiseerd? Antwoord: in 1995, in Eschenbach. Even slikken toch. In 25 jaar kreeg het crossmekka van weleer geen Zwitserse franken bijeen voor de hoogste eer. Armoede in een land van rijkelui. Een politieagent verdient hier 7.000 euro. U leest het goed. Ik zette het bedrag al om in Europese munt. Zijn portefeuille openen voor een dag in het veld doet zo'n man niet meer. De brave huisvader neemt zijn kroost alleen op sleeptouw als het gratis is. Zoals in Bern. Prettig parkje, kraampjes met soep en koffie, herfstzonnetje erbij en even 'hopla' roepen naar een restantje talent. Kuhn en Rouiller bij de beloften. En dat is het dan. Staat op een zwart bord: hier zieltoogt de crosscultuur. Een andere vraag bewijst dat. Wie was de laatste Zwitserse wereldkampioen? Ik schrok me een hoedje bij het zoekwerk. Dieter Runkel. Ook al in Eschenbach, in datzelfde jaar. Flashback, kwarteeuw terug. Titelverdediger Herygers is van zijn woord. Na een ronde over een hopeloos hoge berg zit hij naast me in de cabine en begint argeloos aan een volgende carrière. Runkel trapt op drassige Alpenweiden een verzet waar de verbeelding zelfs niet bij kan. Hij loopt bovendien zo fors dat de wanden er van daveren. Runkel is van een bevreemdend planetair stelsel. Te groot voor de cross. Toch faalt hij als wegrenner bij het WordPerfect van Jan Raas. Hij baggert wat troosteloos als mountainbiker en stopt. In 2000 start hij met zijn vrouw een naaiatelier op. Wel met succes. Zijn inkomsten doen die van de politieagent verbleken. Nu we toch bezig zijn, nog een vraag. Welke Zwitser haalde als laatste het profpodium? Thomas Frischknecht, tweede in 1997. Thomas ging prat op zijn zuiverheid en eindigde in München bij gevolg na Daniele Pontoni. Van alle crossers die ik zag, was Thomas de fijnstbesnaarde. Geen gems die sierlijker wanden beklom. Ook Frischknecht koos voor het mountainbiken en bekroonde een lange carrière met drie wereldtitels en olympisch zilver. Het afscheid van Runkel en Frischknecht luidde het langzame crossverval in. Pocketklimmer en Alpe D'Huez-winnaar Beat Breu zorgde nog een poos voor vermaak, maar eindigde als cabaretier in louche striptenten. Wetzikon, Dagmersellen, Zürich-Waid, Wangen, Pfäffikon en andere unieke plekken verdwenen in bestofte opbergdozen. Weg met naar de hemel neigende paden, weg de besneeuwde hellekanten, weg de 15.000 met koebellen hossende boerenzonen. Rest me alleen de herinnering aan de genadeloze Zweifel en een hoop nostalgie. Ik kwam gisteren in Dübendorf en zag een troosteloze vlakte met wat ijzerwerk daarop. Monotonie die in Nederland en Vlaanderen haar gelijke niet vind. O ironie, de prutsheuvels zijn in het land van de Jungfrau, de Eiger en de Mönch kunstmatig aangebracht. Grijze legerloodsen, waar godbetert Trump de honneurs waarnam, omzomen het doffe terrein. "De grond zuigt", riep een Belg me toe. Ik schoffelde wat tussen de nadar en voelde mijn schoen traagzaam wegzakken. Klinkt het als een troost? Niet de handigsten, maar de sterksten zullen hier winnen. Geen artiesten, maar ploegers.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels op HLN.be en in de app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis


Alle artikels uit de krant