"Nú stoppen met de bakkerij, zei de dokter. Of je eindigt aan de zuurstoffles"

20 jaar straat

Er liggen geen broden meer in de rekken en de confituurtaartjes zijn verdwenen. Waar het stopzetten van de bakkerij voor Frank een hele nieuwe wereld opende, was het voor Karine de instorting van haar wereld.
Er liggen geen broden meer in de rekken en de confituurtaartjes zijn verdwenen. Waar het stopzetten van de bakkerij voor Frank een hele nieuwe wereld opende, was het voor Karine de instorting van haar wereld.
De zomerklassieker van deze krant viert feest. Twintig jaar lang belden reporters in de zomermaanden aan op lukraak gekozen adressen voor gesprekken over het leven en de liefde. Redactrice Sabine Vermeiren verzamelde de meest spraakmakende interviews, en gaat samen met fotograaf Pieter-Jan Vanstockstraeten bij twaalf mensen op 'herbezoek'. Nu eens in de Dorpsstraat, dan in de Kapelstraat of de Molenstraat: hoe is het de bewoners vergaan? En wat doet er nu écht toe, zoveel jaar later?

Bij Frank (55) en Karine (53) Vandenbosch in Bierbeek

Het begon met een kuchje. Toen kwamen de slapeloze nachten. Op het laatst stond Frank in z'n bakkerij naar adem te happen. 'Nú stoppen', zei de dokter. 'Of je eindigt nog aan de zuurstoffles.' Aan de gevel van de bakkerij hangt nu een bordje. 'Verkocht'. Frank herleeft, maar Karine kwijnt weg: de mollige, blozende bakkersvrouw van weleer is bijna de helft van haar gewicht kwijt en vindt haar draai niet meer.

"Ze noemen het de bakkersziekte", zegt Frank. "'s Nachts in bed moest ik rechtop gaan zitten. Ik kon geen trap meer nemen, soms kreeg ik gewoon geen lucht meer. Karine zei dikwijls: 'Wat is dat toch met u? Altijd dat blazen en zuchten.' Toen ik ermee naar de dokter ging, zei die dat het kwam door het bakkersmeel. Dat geeft stof. Je ziét het niet, dat stof. Maar het is er wel. Twee jaar heb ik nog voortgewerkt. Denkend: 'Ik kan dat wel.' Maar bij de laatste controle in het ziekenhuis kon ik er niet meer omheen. Veertig procent van mijn longen was kapot. 'Nú stoppen', zeiden ze."

Bij het interview in 1998 had het er allemaal nog uitgezien zoals zo'n echte authentieke Vlaamse bakkerij: een rij frambozentaarten in de etalage met verse koeken ernaast. Als de deur openging, kwam de geur van warme botercroissants je tegemoet. Tegenwoordig blijft de deur dicht. Al een jaar is niemand nog over de dorpel van bakkerij Vandenbosch gestapt. De rolluiken op Dorpsstraat 7 zijn gesloten en in de broodautomaat steekt wit, bruin en volkoren van een grootbakker uit Sint-Truiden. Frank en Karine wonen nog altijd in het appartement dat erboven ligt: het is nog maar pas verkocht en ze moeten er tegen het einde van de zomer uit.

Je hebt 17% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant