Het overlijdensbericht verscheen op de website van het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone.

Legendarische doorbraakgroep
Lewis Allen 'Lou' Reed werd op 2 maart 1942 in Brooklyn als zoon van joodse ouders geboren. De oorspronkelijke familienaam was Rabinowitz. Al op jonge leeftijd raakte hij verslingerd aan rock-'n-roll en rhythm-and-blues. Zijn eerste plaat maakte hij met The Jades.

De grote doorbraak kwam er met The Velvet Underground, die tot de dag van vandaag heel wat bands inspireren en beïnvloeden. De eerste bezetting bestond uit Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison en drummer Angus MacLise. Die laatste verliet de band al voor het eerste optreden op 11 december 1965 op de Summit High School in New York. Hij werd vervangen door Maureen Tucker.

De avant-gardistische groep werd al snel erg invloedrijk. Via Andy Warhol kwam ook model Nico als zangeres bij The Velvet Underground. Reed zag dat niet meteen zitten, maar later werden de twee zelfs even een koppel. Reed verliet de band in 1970, waarna hij solo ging.

Solosucces
In 1972 zag het legendarische album 'Transformer' het licht, dat werd geproduceerd door David Bowie en Mick Ronson. Reed verwierf meteen bekendheid bij een veel breder publiek, onder meer dankzij de hit 'Walk on the Wild Side', een song over homo's en transseksuelen ('and then he was a she'). Ook met 'Perfect Day' had Reed een hit te pakken, die in de jaren 90 nog eens herontdekt werd.

Reed ontwikkelde in de jaren zeventig een theatraler imago, dat aansloot bij de glamrock uit die periode. Hij droeg zwartlederen kleding, spijkerhalsbanden, bleekte zijn kortgeknipte haar en trad op met een lijkbleek geschminkt gezicht.

Nog in de vroege seventies kwam Reed met het fantastische 'Berlin', over een aan drugs verslaafd koppel. Er staan pareltjes op als 'Caroline Says I', 'Carlone Says II' en 'How do you think it feels'. Reed kampte zelf ook met een drugs- en alcoholverslaving.

'Metal Machine Music' uit 1975 is wellicht zijn beruchtste en meest experimentele album. De dubbelaar staat vol langdurige gitaarsolo's en bulkt van de feedback.

Kortstondige reünie
In de jaren tachtig waagde Reed zich op 'The Blue Mask' met succes aan liefdesliedjes. Een klein decennium later bracht Reed eerst zijn politiek editoriaal New York uit (1989) en een jaar later samen met John Cale het beklijvende 'Songs for Drella', een ode aan de in 1987 overleden Andy Warhol (Drella was diens bijnaam). Het was toen twintig jaar geleden dat Reed en Cale nog eens hadden samengewerkt. 'I would have pulled the switch on her myself', zingt Lou Reed onder meer over de vrouw die op Warhol had geschoten om hem te doden.

The Velvet Underground kwam daarna kortstondig weer bijeen maar de geplande tournee in de VS werd afgelast wegens - opnieuw - onenigheid tussen de genieën Cale en Reed. In 1996 trad de band toe tot de Rock and Roll Hall of Fame. Datzelfde jaar overleed Sterling Morrison.

Kritiek op Metallica-project
Reed was geen vrolijke Frans. Op 'Magic and Loss' ging hij weer de zwaarmoedige toer op. In 2000 kreeg hij, na het geflopte 'Set the Twiligth Reeling' uit 1996, weer lof voor 'Ecstasy'. In 2003 werd de dubbelaar 'Raven' uitgebracht, een poëtische selectie van het werk van Edgar Allan Poe.

Op 12 april 2008 trouwde Reed met multimediakunstenares Laurie Anderson. Zijn laatste album werd op gemengde kritiek onthaald. Het was een samenwerking met Metallica en was getiteld 'Lulu'. Het werd gereleased op 31 oktober 2011.

Lou Reed werd in 2003 al eens doodverklaard op de radio. Toen bleek het een belachelijk misverstand. Dit keer klopt de doodstijding - helaas - wél. RIP Lou Reed.