Niet lang voor ze elkaar zouden ontmoetten, waren zowel George als zijn broertje kritiek. De kinderen woonden op een afgelegen plek in Centraal-Oeganda. Met de brommer werden de zieke kindjes naar het hospitaal in Kampala gebracht. De tocht duurde meer dan vier uur.

Daar deed de Amerikaanse Isabella - Izzi - vrijwilligerswerk. Hun wegen kruisten elkaar toen George een behandeling kreeg voor de infectieziekte die hij had opgelopen door besmet water. Zijn broertje was al overleden.

George ging het wel halen maar zijn herstelproces zou maanden in beslag nemen. Het was tijdens die periode dat ze elkaar beter leerden kennen.

In het dorpje waar het jongetje met zijn familie leefde, was er geen proper water beschikbaar. En George had slechts één wens: drinkbaar water voor alle dorpelingen.

Toen Isabella naar de Verenigde Staten terugkeerde, beloofde ze aan de jongen dat ze zijn droom ging proberen te vervullen. Eens thuis maakte ze haar vrienden en kennissen warm voor het project. De fondsen stroomden binnen.

Drie jaar later keerde de vrouw terug naar Oeganda en nam haar vrienden mee. Ze lieten de wens van George in vervulling gaan.

"Waar ik vandaan kom, hebben de mensen zwembaden en alle mogelijke luxe, en toch vinden ze geen enkele reden om te lachen", zei Isabella. "De inwoners van het dorpje van George zijn zielsgelukkig met een waterput. Alleen daar vroegen ze om. En dat doel hebben we gehaald. Het heeft ons allemaal samengebracht. Dankzij George."