Misschien wel de grootste (en meest bizarre) bedreiging van het 330.000 vierkante meter grote koraalrif voor de kust van Queensland in Noord-Oost Australië, is de doornenkroon.

De zeester voedt zich voornamelijk met koraalpoliepen en klimt vooral 's nachts op het rif om het levende koraal 'af te grazen'. Eén zeester kan jaarlijks maximaal tien vierkante meter koraal eten. Wanneer miljoenen doornenkronen zich te goed doen aan een hapje, vormt het beestje dus een echte bedreiging voor koraalriffen, zelfs voor het grootste ter wereld. Dat verklaart waarom vooral het noordelijke deel van het Great Barrier Reef grotendeels (of liefst 67%) verbleekt is. De doornenkroon, die zich als de pest over de zeebodem verspreidt, moet dus zo snel mogelijk worden uitgeschakeld.

De Australische overheid heeft al jaren geleden laten weten er alles aan te willen doen om het Great Barrier Reef zoveel mogelijk in stand te houden en pompt dan ook miljoenen in onderzoek. Een van die onderzoeksprogramma's vindt plaats aan het Australian Institute of Marine Science, waar bekeken wordt hoe men de doornkronen het best kan bestrijden. Het hoopt dat onder meer te doen aan de hand van een zeldzame reuzenslak, de Charonia Tritonis of gewone tritonshoorn. Omdat de gigantische slak door duikers vroeger vaak werd opgevist als souvenir, werd het ding steeds zeldzamer. En dat verklaart waarom de zeester vrij spel kreeg.

De slakken zullen dus fungeren als roofdier. Alleen al door hun geur, vluchten de doornkronen in paniek weg. De Australische overheid hoopt de slijmerds, die tot anderhalve meter groot kunnen worden, nu op verschillende, afgesloten plaatsen in het rif uit te zetten. Intussen is een kweekprogramma opgestart en zijn al 100.000 larven uitgekomen.