Immomakelaar Stephanie werd ontvoerd in 1992, toen ze Sams een huis liet zien in Great Barr, Birmingham. Hij had zich voorgedaan als een potentiële koper. Maar toen ze hem de badkamer liet zien, viel hij haar aan. In zijn ene hand had hij een zelfgemaakt mes, in zijn andere een beitel. Hij overmeesterde haar, deed haar een blinddoek om en een prop in haar mond en nam haar vervolgens mee naar zijn wagen.

Daar moest ze eerst een boodschap inspreken om losgeld te vragen aan haar werkgever. Daarna reed hij haar naar een magazijn in Nottinghamshire, waar hij werkte als gereedschapsmaker. Daar aangekomen kleedde hij haar uit, bond hij haar vast en verkrachtte hij haar op een vuile matras. "Ik voelde me zo hulpeloos", schreef ze daarover. "Ik hoorde hem ondiep ademen vlakbij mijn gezicht."

Zware stenen
Daarna kwam de krappe container. Daar moest ze in gaan zitten, geboeid aan handen en voeten. Hij dreigde dat als ze bewoog, ze verpletterd zou worden door zware stenen die boven haar cel hingen. Een schrikdraad ernaast zou haar vervolgens elektrocuteren. Elke dag bezocht hij haar en dan bracht hij warme schoenen mee voor haar koude voeten, voedsel en chocolade. Hij vertelde ook over een vriend die van plan was haar te doden. Maar hij verzekerde haar dat hij dat niet zou toelaten. (lees hieronder verder)

Het losgeld werd uiteindelijk betaald en haar ontvoerder bracht haar zoals beloofd terug, naar de straat waar ze met haar adoptieouders woonde. Sams kon uiteindelijk gevat worden toen zijn derde vrouw zijn stem herkende op een geluidsband die in het BBC-programma 'Crimewatch' werd afgespeeld. Hij werd niet alleen veroordeeld voor de ontvoering van Stephanie, maar ook voor de kidnapping en moord op Julie Dart (18) in juli 1991. Hij doodde die laatste omdat ze geprobeerd had om te ontsnappen.

Angstaanvallen
De daaropvolgende periode had Stephanie het heel moeilijk. "Ik douchte drie keer per dag en ging twee keer per dag in bad. Ik schrobde mijn huid tot die bloedde. Ik had lang haar, maar dat knipte ik af omdat hij het had aangeraakt", vertelde ze. 10 jaar geleden onthulde ze dat ze nog altijd verlammende angstaanvallen had. Desondanks werkte ze samen met de politie om de omstandigheden te verbeteren waarmee vrouwelijke slachtoffers van misdrijven behandeld werden. De politie van West Midlands roemde haar eergisteren om haar "moed en dapperheid". (lees hieronder verder)

Eén ding heeft ze volgens haar beste vriendin nooit begrepen. Dat ze zó wanhopig verlangde naar geruststelling en een beetje menselijk contact in haar krappe cel, dat ze zelfs Sams om een knuffel smeekte. Het was ook een manier om zichzelf menselijk te maken in zijn ogen en zichzelf in leven te houden. "Ik strekte mijn armen naar hem uit en vroeg: 'Alles komt goed, toch? Ik ga naar huis, toch? Zeg alsjeblief van wel'", herinnerde ze zich later.

Het werkte, want toen haar werkgever het losgeld - 190.000 euro - betaald had, liet hij haar vrij en zei hij tegen haar: 'Het spijt me allemaal. Het was jouw schuld niet. Probeer zo snel mogelijk je gewone leven weer op te pikken'. Iets dat haar echter nooit is gelukt. Ze had haar hele verdere leven last van haar rug, verhuisde naar het eiland Wight en veranderde zelfs haar naam, maar niets hielp.

Nachtmerries
"Ze had last van vreselijke nachtmerries en een gigantisch trauma", aldus haar vriend en journalist Keith Wilkinson (ITV), die een documentaire over haar maakte. "Ze was ook doodsbang dat Sams op een dag vervroegd zou vrijkomen, ondanks zijn levenslange gevangenisstraf."