Adrian Jones kwam luidens de klacht om "door nalatigheid". Volgens de aanklagers, onder wie Adrians grootmoeder en zus, waren verscheidene sociale instanties in de staten Missouri en Kansas op de hoogte van de mishandelingen. Maar Michael en Heather Jones moesten enkel een papier tekenen met de belofte Adrian niet te mishandelen. "We moeten voorkomen dat dit nog gebeurt met kinderen", zegt grootmoeder Judy Conway, die een schadevergoeding van 25.000 dollar eist.

Het verhaal van Adrian is mensonterend. In 2011 werd hij weggehaald bij zijn biologische moeder, omdat die hem op tweejarige leeftijd alleen had achtergelaten. Adrian kwam bij zijn vader, Michael Jones, terecht. In 2015 ontdekte de politie de menselijke resten van de jongen. Zijn vader had hem aan zes speciaal daarvoor aangekochte varkens gevoederd in Wyandotte County in de staat Kansas. Een speurder omschreef de zaak als een van de "ergste dingen" die hij ooit zag in zijn carrière van meer dan 20 jaar.

Gruwelijke foltering
Adrian werd zwaar mishandeld door zijn vader en zijn stiefmoeder. Uit officiële verslagen blijkt dat de "vader zijn kinderen in de hoek zette en hen sloeg op de benen, in de maag en op de handen, tot zijn eigen handen rood zagen. De stiefmoeder schopte Adrian, sloeg hem met speelgoed en andere voorwerpen op het hoofd." Over haar eigen kinderen had de stiefmoeder, die aan de drugs zat, overigens geen hoederecht meer. Die werden bij familie geplaatst wegens kindermishandeling.

Het misbruik van Adrian werd gefilmd door een hoop bewakingscamera's. De stiefmoeder maakte zelf foto's van de horror en bewaarde de beelden digitaal. Adrian werd onder meer geblinddoekt vastgeketend aan een tafel, moest tot zijn hoofd in het vuile water van een zwembad staand overnachten, en werd geboeid met een stuk zeep in zijn mond terwijl er een bord eten voor hem klaarstond. Zijn stiefmoeder gaf hem stroomstoten van twintig seconden met een Taser. De politie vond ook foto's van Adrian met een bebloede, gekneusde mond, met rotte tanden, en met gezwollen handen. Zijn laatste dagen bracht hij in een douchekot door, waarin ze hem van de honger lieten omkomen. Dat was in de herfst van 2015.

Nalatige overheid
De folteraars zitten dan wel achter de tralies, de familie van Adrian vraagt zich nu ook af of de overheid wel voldoende in actie schoot om de tragedie te vermijden. Niet, volgens hen. Ze spreken van een "schijnbaar eindeloze reeks verslagen en noodoproepen". Een voorbeeld.
 
"Er kwam beentje uit"
Eind 2012 was de familie Jones van Kansas naar de naburige staat Missouri verhuisd. Vrijwel meteen liepen er daar bij de officiële instanties klachten binnen van mishandeling. Een maatschappelijk assistent, Rebecca Caldwell, ging langs bij het gezin en stelde blauwe plekken vast op zijn rechterwang en op zijn voorhoofd, maar beschouwde ze als slijkresten en liet ze niet verder medisch onderzoeken. Caldwell staat als eerste op de lijst van aangeklaagde personen en instanties.

Adrian werd ook psychisch behandeld omdat hij volgens zijn ouders in zijn bed plaste, voedsel stal en hamsterde, aan wonden pulkte en brandjes stichtte. Allemaal traditionele kenmerken van jongeren die mishandeld worden. De instelling waar Adrian enkele maanden doorbracht, greep evenwel niet in en stuurde de jongen gewoon terug naar huis, ook al had de vader gezegd dat hij "hem niet terugwou". De ouders moesten wel een "nazorgplan" volgen, maar deden dat niet.

Het gezin trok constant van adres naar adres tussen Kansas en Missouri. Dat bemoeilijkte een adequate opvolging, stelt het Department for Children and Families van Kansas. Adrians oma pareert die verdediging: "Adrian gaf zelf keer op keer aan dat hij mishandeld werd." Op vijfjarige leeftijd had hij verteld aan een sociaal assistent dat zijn vader hem met zo veel geweld tegen het achterhoofd schopte dat "er een beentje uitkwam".