Vrouw maakt zichzelf blind met ontstoppingsmiddel: "Heb me nooit gelukkiger gevoeld"

Haar grote levensdroom? Blind worden. Om die wens te vervullen, liet Jewel Shuping gewillig enkele druppels van een ontstopper in haar ogen vallen. Opmerkelijk detail: het was haar eigen psycholoog die "uit sympathie" die taak op zich nam.

De 30-jarige vrouw uit North Carolina lijdt aan Body integrity identity disorder (BIID), een zeldzaam fenomeen waarbij het mentale lichaamsbeeld niet overeenkomt met het daadwerkelijke lichaam. Deze mensen voelen zich pas 'compleet' als een bepaald lichaamsdeel ontbreekt of aangetast is.

Bij Shuping begon de fascinatie om niets meer te kunnen zien al op heel jonge leeftijd. "Toen ik drie of vier jaar oud was, liep ik 's nachts alleen in de gang rond. Op m'n zesde vond ik het idee om blind te worden al prettig." Als kind staarde ze uren naar de zon, in de hoop dat haar ogen beschadigd zouden raken.

In haar tienerjaren droeg Shuping steevast een zwarte zonnebril, op haar achttiende kreeg ze haar eerste witte blindenstok en vanaf haar twintigste had ze het brailleschrift perfect onder de knie. "Ik deed toen enkel maar alsof ik blind was. Een jaar later werden die gevoelens echter te sterk."

En dus ging Jewel in 2006 actief op zoek naar iemand die haar daarbij kon helpen. Uiteindelijk vond ze een psycholoog (!) die de klus wel wilde klaren: eerst enkele steroïde oogdruppels, vervolgens het ontstoppingsmiddel. Of die persoon nu nog vervolgd kan worden, is niet bekend.

"Mijn ogen stonden in brand en er liep ook wat van die ontstopper over mijn wang, waardoor mijn huid verbrandde. Maar het enige waar ik kon aan denken, was dat ik eindelijk blind zou worden", aldus Jewel.

In het ziekenhuis trachtten dokters nog -tegen haar zin- haar zicht te redden. "Toen ik de volgende dag mijn ogen opendeed, was ik razend omdat ik nog het tv-scherm zag." Langzaam maar zeker bereikte ze echter het gewenste effect. Haar linkeroog moest zelfs weggenomen worden, haar rechteroog werd een broeihaard van glaucoom, cataract en littekens.

Toen haar familie vernam dat ze zichzelf die ellende aangedaan had, werd ze onterfd. Steun krijgt ze nog wel van haar ex-verloofde Mike, die op natuurlijke wijze blind geworden is.

"Mijn aanvoelen is dat ik al blind geboren had moeten worden. Als niemand uit je omgeving dezelfde gedachten heeft, begin je al snel te denken dat je gek bent. Maar ik ben niet gek, ik heb enkel maar een stoornis", aldus Shuping. Door haar opmerkelijk verhaal te delen, hoopt ze de buitenwereld bewust te maken van het bestaan van BIID.

Lotgenoten geeft ze de raad om professionele hulp te zoeken. "Word niet blind op de manier dat ik het gedaan heb. Ik weet dat de behoefte groot is, maar op een dag zal er misschien een behandeling komen. Mensen met BIID laten een trein over hun benen rijden of vallen van een klif om toch maar verlamd te raken, dat is allemaal enorm gevaarlijk."

"De oplossing voor zo'n aandoening ligt niet zomaar voorhanden", aldus Michael First. Hij is professor 'klinische psychiatrie' aan de Columbia-universiteit in New York. "Van amputatie tot verlamming en blindheid, elke handicap kan voor dit soort patiënten verleidelijk klinken. Ze beseffen dat zo'n verlangen niet normaal is, maar kunnen er niets tegen doen. Net omdat ze er zich zo bewust van zijn, kunnen we dit geen psychose noemen. In de wereld van de psychiatrie is genezen sowieso een lastige opgave, de uitdaging ligt er vaak in om zelfs met zo'n aandoening iemands leven zinvol te maken. Al weet je natuurlijk nooit op voorhand of die persoon blij gaat zijn als ze effectief blind zijn of een ledemaat laten amputeren hebben."

Bij Shuping moet daar alvast niet aan getwijfeld worden. "Ik ben gelukkiger dan ooit", klinkt het. "Pas op, ik snap dat sommige mensen boos op me worden omdat ik dit als gezond persoon gedaan heb. Ze denken dat het een trucje is om geld van de sociale zekerheid op te strijken en dat de steun beter naar mensen zou gaan die tegen hun wil met een handicap opgezadeld zitten. Maar in mijn ogen doet het er niet toe hoé ik gehandicapt geworden ben. Vindt iemand dat het egoïstisch was om mezelf blind te maken? Dan antwoord ik dat het egoïstisch is om iemand met een aandoening hulp te weigeren. Dit is geen keuze, het is een behoefte als gevolg van een storing in het brein."