Brief van restauranthouder aan mama met autistisch dochtertje gaat viraal

Tony Posnanski.
Facebook Tony Posnanski.
Tony Posnanski heeft al vijftien jaar een restaurant. Al die tijd zat hij naar eigen zeggen te wachten op een memorabel moment in zijn eetgelegenheid. En dat kwám er. Zijn emotionele brief aan een mama en haar autistische dochter die bij hem kwamen eten, gaat inmiddels viraal. We vatten even samen.

"Aan de vrouw en kind van tafel 9", zo begint Posnanski zijn brief die hij postte via de blog The Anti-Jared. Hij stelt zich voor als restauranthouder, die al vijftien jaar in het vak zit en wiens taak erin bestaat om zijn zaak zo goed mogelijk te laten draaien. Op een drukke dag kwamen een mama en haar autistisch dochtertje ook bij hem over de vloer. Het kind bleek een andere tafel te storen en die riep er dan ook Posnanski bij om dat op te lossen. "Ze zeiden dat uw kind veel lawaai maakte. Ik hoorde inderdaad geschreeuw toen ik met die tafel aan het praten was. Ik hoorde een erg luide gil van een klein meisje."

Posnanski stapte op de rumoerige tafel 9 af. "U wist wat ik u zou zeggen. U zag de tafel waarvan ik kwam naar u wijzen. U keek me aan en wou eerst zelf het woord nemen: 'Weet u hoe het is om een autistisch kind te hebben?' U zei het beleefd en oprecht. Uw dochter kon niet meer dan vijf jaar zijn. Ze was mooi en leek bang van mij. Het leek of ze vermoedde dat ze in de rats zat."

Klagende klanten
De restaurantmanager had op vijftien jaar tijd niet erg veel gedenkwaardige momenten verzameld. Alleen maar klanten die klaagden over vanalles en nog wat, van een hamburger die niet aan de verwachtingen voldeed tot een gewone Cola die een Cola Light had moeten zijn... "Ik herinner me ook dat ik sommige klanten alcohol heb moeten weigeren en dat ik aan bepaalde tafels moest gaan vragen of de kinderen niet stiller konden zijn."

"Maar ik herinner mij wel alles van de dag dat mijn zoon geboren werd. Hoe ik weende toen ik hem hoorde wenen. Hoe ik aan zijn bed stond en hem vertelde dat ik alles voor hem zou doen en de best mogelijke papa probeerde te zijn. Ik herinner mij mijn huwelijksdag. Hoe ik weende en haar beloofde de best mogelijke echtgenoot te zijn. Ik herinner mij de dag dat mijn dochter geboren werd. Toen weende ik niet: ik was toen zo opgelucht omdat ik twee jaar eerder een kind had verloren."

"Ik wéét wat ik u moest komen vertellen toen ik op u afstapte. Ik moest u beleefd vragen of uw dochter zou ophouden met schreeuwen. Ik moest u naar een andere tafel leiden. Ik moest u beledigen zonder u te beledigen... Maar ik deed niks van dat alles."

Niet zoals alle managers
Posnanski besloot het inderdaad helemaal anders aan te pakken. Hij vroeg de vrouw alleen maar of ze het eten lekker vond. "Ik gaf je dochter een high five en ik zei toen dat jullie etentje er eentje van de zaak was. Het was amper zestien dollar. Maar het betekende veel meer voor mij. Ik denk niet dat die andere klanten tevreden waren, maar dat kon mij op dat moment niks schelen."

Op de directe vraag van de mama had Posnanski echter geen antwoord gegeven. "De waarheid is dat ik niet weet hoe het voelt om een kind met autisme te hebben. Ik weet wel wat het is om papa te zijn. Ik weet wat het is om een echtgenoot te zijn. Ik weet wat het is niet genoeg tegen je vrouw te zeggen hoe graag je haar ziet. Ik weet wat het is om meer tijd met je kinderen te willen doorbrengen."

Posnanski wou de vrouw niet vertellen wat ze al zo vaak in andere restaurants moet gehoord hebben. "Eerlijk, ik schrijf deze brief aan u en uw mooie dochter omdat ik jullie beiden wil bedanken. U heeft mij een fantastische herinnering bezorgd. Eentje waar ik al vijftien jaar op zat te wachten. U heeft mij ook een waardevolle les geleerd. Soms maakte de correcte handelswijze niet iedereen gelukkig, alleen de mensen die het het meest nodig hebben."