Haar dochtertje had geen enkele overlevingskans, toch wou Abbey bevallen om haar 'verder te laten leven'

Abbey Ahern/Sarah Libby Photography
Annie leefde amper 14 uur en 58 minuten. Maar haar leven kreeg onpeilbaar veel betekenis voor haar ouders en voor heel wat andere mensen. Abbey Ahern wíst dat haar dochtertje geen overlevingskansen had, maar ze wou de zwangerschap niet onderbreken, wat 95 procent van de ouders in zo'n hartverscheurende toestand wél doen. Om het meisje in zekere zin verder te laten leven.

Het aangrijpende verhaal van Abbey en Robert Ahern (beiden 34) uit Oklahoma dateert al van 2013, maar komt vandaag nog altijd in de wereldpers. "Ik geraak nooit uitverteld over Annie", zegt mama Abbey, die het veel te korte leven van haar dochtertje op die manier zinvol wil maken.

Annie was in juni 2013 het allereerste kindje dat opgegeven werd voor orgaandonatie in Oklahoma. Helaas konden haar organen alleen gebruikt worden voor wetenschappelijke doeleinden, want door zuurstofgebrek waren ze niet geschikt voor transplantatie. Maar daar is Abbey nooit driepbedroefd om geweest: "Het was altijd al een mooie bijkomstigheid. Ik wou vooral van haar bevallen om afscheid te kunnen nemen." 'Pistol Annie' spoorde wel anderen aan om organen te doneren.

Terminaal
Abbey schreef pas begin december vorig jaar zelf een blog voor de website Good Housekeeping. Toen ze in 2013 negen maanden zwanger was van haar derde kindje, kreeg ze de verschrikkelijke diagnose te horen: de baby had anencefalie. Dat betekende dat de hersenen van het meisje zich nauwelijks of niet ontwikkelden en dat het kindje niet levensvatbaar zou zijn. In het beste scenario zou de baby enkele uren of iets langer leven, in het slechtste zou het meisje dood geboren worden. "Het was een zeer directe diagnose: je ziet gewoon het ontbreken van het bovenste stuk van het hoofdje", schreef Abbey.  

Ongeveer 95 procent van de ouders kiest in zo'n geval voor abortus, maar Abbey en Robert wilden de zwangerschap absoluut verderzetten om op een liefdevolle manier afscheid te kunnen van hun dochtertje en om haar organen te kunnen schenken aan anderen.

Op 26 juni 2013 kwam de terminaal zieke baby met een keizersnede op de wereld. "Haar naam was snel gekozen, in tegenstelling tot die van onze twee andere dochters: Annie. Dat betekent 'genade'. We wisten dat ze een doel had, ook al was ze niet gemaakt voor deze wereld. We verlangden naar een paar dierbare momenten met ons meisje. Niemand probeerde ons op andere gedachten te brengen."

Ook niet haar broer en zussen, van wie ze later vernam dat zij het doorzetten van de zwangerschap een "onverstandig" idee vonden. "Dat was uit liefde voor mij", schreef Abbey in een recente Facebookpost naar aanleiding van de soms heftige reacties. "Wie iets slechts over hen durft zeggen, die kan klappen krijgen van mij."

"Telkens weer beetje sterven van binnen"
Het verdere verloop van de zwangerschap was zwaar. "Telkens iemand naar de baby vroeg, stierf ik een beetje van binnen", aldus Abbey. In kledingwinkels barstte ze in huilen uit toen ze het enige kleedje dat Annie ooit zou dragen moest uitkiezen. Het werd "een perfect wit kleedje', waar hun huwelijksconsulent mee afkwam. Met bijpassend kapje en schoentjes.

Na de geboorte kon Abbey haar meisje in haar armen houden. "Op dat moment voelde ik mij lichter dan de voorbije vijf maanden. Ik weet nog dat ik haar handjes vastnam en mijn gezicht tegen het hare drukte en haar kon ruiken. Ik kon haar maar niet genoeg kusjes geven." Ook de twee dochters Dylan (4) en Harper Lou (2) kwamen afscheid nemen. Niemand was triest, er was geluk in de kamer, herinnert Abbey zich. Uiteindelijk stierf Annie in de armen van haar mama. Het meisje had net geen 15 uur geleefd. "Maar haar hele leven werd ze omringd door liefde, blijdschap en vrede. Zelfs toen ze doodging, was er geen verdriet."

Hoop
Abbey en Robert gingen daarna al snel voor een vierde kindje, dat opnieuw een meisje zou worden: Iva. Het werd een emotionele zwangerschap door het dubbele gevoel waarmee Abbey worstelde: het verlies van Annie en de komst van Iva. Maar tot vandaag blijft Abbey optimistisch in het leven staan: "Annies verhaal is er een van hoop. Het toont aan dat er temidden een tragedie toch ook schoonheid kan zijn. We konden Annie niet bij ons houden, maar haar verhaal was bedoeld om te delen met anderen en dat zal ik blijven doen zolang ik leef."

Facebook
I debated posting on pregnancy and infant loss day, and I didn't. I regret it already. I should celebrate my daughter any and all chances I get. Her life mattered. I am so grateful to have been able to publicly grieve the loss of my baby, and since then we have been blessed with a rainbow baby who has healed us beyond belief. In the past few months we have tried to find our path after suffering another loss, this time more privately. It has been so different to grieve in private, and that is why October 15 is so important. It is important so we can feel a little less alone. I anxiously await the Lords timing for another rainbow, and pray for those of you who also wait. ❤️ #pistolannieahern
May is anencephaly awareness month. I'm not really sure what that means for me, if you are my friend on social media you are likely already aware of what anencephaly is. So, boom. I did it. You are all anencephaly aware. I guess what it means for me is more frequent thoughts of and more intense longings for Annie. I was looking through @sarahlibbyphotography 's photos and there are distinct memories associated with several of them. I thought I would share some of them this month. I will forever cherish the short time Dylan and Harper Lou spent with their sister. They each had the most perfect interactions with her, no one was afraid or shy, and it was the sweetest and most heartwarming thing to witness. Just look at all that sista love. ❤️❤️❤️ #pistolannieahern #anencephalyawareness