BRUGGE

PENSIOENGERECHTIGD, MAAR RAYMOND VAN HET GROENEWOUD GENIET MEER DAN OOIT

"65 jaar... Er valt een pak van me af"

Benny Proot
Benny Proot

De man die zelf ontelbare liedjes maakte over de liefde, viert vandaag, op Valentijnsdag, zijn pensioen. Nu ja, pensioen: Raymond van het Groenewoud, vandaag 65 jaar, is springlevend en vol energie. "65 worden, voelt anders aan. Ik kan onbewust een stuk verantwoordelijkheid van me loslaten."

Met Leander, Sigrid, Luca en Jasper tijdens 60 jaar Raymond in de Roma in Antwerpen. - Photo News
Met Leander, Sigrid, Luca en Jasper tijdens 60 jaar Raymond in de Roma in Antwerpen. - Photo News

Hij komt café Craenenburg op de Brugse Markt binnen, mensen knikken hem tegemoet. Raymond van het Groenewoud is Vlaams erfgoed, zelfs met zijn pet op herkenbaar voor iedereen. Zijn publiek brult klassiekers als 'Vlaanderen Boven', 'Je veux de l'amour' of 'Liefde voor muziek' mee en zet de radio luider als zijn nalatenschap 'Twee meisjes' nog eens gespeeld wordt. Zelf noemt hij die liedjes zijn kinderen. "Maar ik geniet op een podium ook van mijn kindjes. Ik neem het voor hen op", knipoogt de zanger-filosoof.

Raymond, kind van Amsterdamse ouders, groeide op in Brussel en spoelde in 1980 in Brugge aan. Hij volgde de toenmalige liefde van zijn leven en raakte snel gecharmeerd door de rust die Brugge uitstraalde. "In Brussel zag ik vaak neergeslagen mensen. Maar op de Markt in Brugge viel mijn oog op een jongeman die wél fier rechtop liep, zelfbewust, en met een gezonde teint. Hij gaf mij een gevoel dat het hier anders was. Ik voelde me niet gelukkig in een grootstad en Brugge leek veel kleinschaliger."

www.eyedream.be
www.eyedream.be

Zonen

Raymond vestigde zich eerst in Assebroek, maar verhuisde later naar een appartement in de buurt van de reien. Hij trad in 2009 in Brugge in het huwelijk met gewezen nieuwsanker Sigrid Spruyt. Zij woont evenwel in Antwerpen. De twee houden er bewust een lat-relatie op na. "Maar Sigrid houdt heel erg van Brugge", stipt hij aan.

Zijn zonen zijn z'n oogappels. Luca werd geboren in 2002, zijn oudere zonen, Leander en Jasper, zijn al even muzikaal als vader van het Groenewoud Jasper werkt voor de cultuurorganisatie Brugge Plus, Leander woont in Gent. Beide kregen de liefde voor muziek met de paplepel mee. Ze speelden een tijdje samen in de groep STRESS. "Ik ben nog gaan kijken, ja. Ze hebben alletwee talent. Voor mij is dat genieten. Als ik ze onder elkaar al zeverend bezig hoor, dan zou ik jaloers kunnen zijn dat ik dat niet vaker meemaak. Ze kunnen er in elk geval goed mee weg. Dat houden van het absurde zit de Van Het Groenewouds in het bloed. Mijn vader was ook al zo en mijn moeder hield van cabaret. Zelf ben ik een onvoorwaardelijke fan van de humor uit Fawlty Towers."

Nonchalante jonge god. - www.eyedream.be
Nonchalante jonge god. - www.eyedream.be

Taboes

Zelf is hij ook wel eens het onderwerp van humor. Zo zet imitator Guga Baúl in Tegen De Sterren Op een gesmaakte persiflage van hem neer. "Ik heb ervan gehoord, maar ik heb het nog nooit gezien", geeft Raymond toe. "Ik ben nooit echt een fan geweest van uitvergrote typetjes, maar het is de tol die je betaalt, als je bekend bent."

De humor, maar ook het relativerende, hoor je vaak terug in de nummers van Raymond. In 'Schandalig content', zijn nieuwe plaat, is hij opvallend milder, zelfs tevreden. "Die drift om mij te bewijzen, is een beetje weggevallen. Ook dat eeuwige ongeduld is met de jaren gaan slijten. 65 worden, betekent toch wel iets symbolisch. Het voelt alsof er een pak van me afvalt. Ik heb nochtans niet zo veel te dragen. Onbewust valt er een stuk verantwoordelijkheid weg. Ik had vroeger altijd de neiging om voor mijn muzikanten te zorgen dat er voldoende werk was. Dat valt toch een beetje weg. In die zin zelfs dat ik volgend kalenderjaar iets helemaal op mijn eentje wil doen. De piano en ik." Maar aan afbouwen denkt Raymond niet. Hij zei ooit: 'Pas als ik mijn teksten niet meer kan memoriseren en moet gaan aflezen, dan hou ik ermee op'. "En daar sta ik nog altijd achter. Maar er zijn geen signalen die daar vandaag op wijzen."

Raymond laat nu al een karrenvracht aan klassiekers achter. Het zijn vaak liedjes over de liefde. "Het mooiste onderwerp", vindt hij zelf. "Maar ik heb ook altijd de neiging gehad om onderwerpen te bezingen die vaak een taboe zijn. Ik denk aan het liedje Harde porno of aan Er gaat niks boven seks. Telkens als ik vermoed dat niemand anders erover gaat zingen, heb ik zin om het zelf te gaan doen."

Die 65 jaar viert Raymond vanavond met - hoe kan het ook anders - een optreden. De Roma in Borgerhout vormt het toneel. Daarna vertrekt hij met zijn familie naar Gran Canaria. Genieten van de zon én elkaar. "Het vieren van een verjaardag laat ik eerder aan Sigrid over. Zij houdt wel van het feest dat eraan verbonden is."

Een optreden bijwonen? www.raymondvanhetgroenewoud.be.

Voor eeuwig zijn passie: mensen entertainen met zijn liedjes. - www.eyedream.be
Voor eeuwig zijn passie: mensen entertainen met zijn liedjes. - www.eyedream.be

Liedjes met een verhaal

Elk nummer van Raymond is een verhaal op zich. Toch koos hij er voor ons drie uit met een speciale betekenis.

De klassieker 'Twee meisjes' uit 1996 groeide uit tot het favoriete Vlaamse liedje volgens luisteraars van Radio 1. "Nochtans maakte 'Twee meisjes' eerst deel uit van een langer nummer en werd het nauwelijks opgepikt. Het is een typisch voorbeeld van hoe een liedje pas na enkele jaren uitgroeit tot een hit. Ik schreef het lied na een warme siësta op een Italiaanse strandje bij het Lago Maggiore. De melodie kwam ineens in me op. Daarom herhaalde ik het in mijn hoofd tot ik ze op mijn hotelkamer kon noteren."

Tegenpool van het ingetogen 'Twee meisjes' is 'Liefde voor muziek' uit 1990. Raymond zingt hoe hij naar de bioscoop ging en er een film zag waarin "de grootvader van Prince" een kerkdienst leidde en een "stel uitgelaten zwarte medemensen" uitbundig meezong. De film waar hij op doelt, is The Blues Brothers (1980), waarin James Brown een gospelceremonie leidt. "Het werd meteen een hit, zowel in Vlaanderen als in Nederland. In de vroege versie had ik het over een stel uitgelaten zwarte apen, maar later verving ik dit door zwarte medemensen."

'J'veux de l'amour' uit 1980 gaat over een zanger die terugblikt op zijn carrière en zowel positieve als negatieve momenten opsomt. Met gevoel voor ironie zingt hij over hoe hij in diverse Vlaamse gehuchten heeft opgetreden (Aalst, Peutie, Zwevezele, Genoelselderen), waar hij zowel succes als ellende gekend heeft. "Ik heb een haat-liefdeverhouding met het nummer. Er is een tijd geweest dat ik het liedje beu was en niet meer speelde, maar ondertussen is het weer opgenomen in de setlist." Er bestaat ook een voetbal-versie van, een ode aan Wilfried Van Moer. (BHT)

Meer nieuws uit Torhout