Gent

Vandaag: Mathias De Clercq, lijsttrekker Open Vld De mens achter de kandidaat-burgemeester

De voorbije maanden is de Gentse politiek meer veranderd dan de afgelopen tien jaar. Tom Balthazar trok zich na het 'Publi-schandaal' terug als lijsttrekker voor sp.a-Groen, Rudy Coddens nam zijn plaats in. Een week later werd Elke Sleurs lijsttrekker voor N-VA en niet Siegfried Bracke. Ondertussen vond ook CD&V - na het debacle met Sarah Claerhout - misschien wel de meest opvallende lijsttrekker met Mieke Van Hecke (70). Wij gingen op bezoek bij de lijsttrekkers die straks strijden voor de sjerp en spraken met hen over alles, behalve politiek.

Wie is Mathias De Clercq?

Geboren op 26 december 1981

Kleinzoon van legendarische politicus Willy De Clercq

14 jaar samen met Elsbeth, vader van Cezar (5) en Giulia (2,5)

Licentiaat rechten, master-na-master in het Europees en internationaal recht

Schepen in Gent sinds 2007

Volksvertegenwoordiger van 2007 tot 2014

Vlaams parlementslid sinds 2014

"Mijn gezin heeft niet gekozen voor een leven in de schijnwerpers"

Mathias De Clercq houdt zijn privéleven en zijn politieke loopbaan gescheiden. - WN
Mathias De Clercq houdt zijn privéleven en zijn politieke loopbaan gescheiden. - WN

Ja, Mathias De Clercq (36) kan en wil de volgende burgemeester van Gent worden. Dat hij Gent een prachtige stad vindt en een fervent Buffalo is, weet iedereen. Maar Mathias is ook een gevoelige papa, een Italiëfreak en een boekenwurm. Hij houdt werk en privé strikt gescheiden en zondagmiddag is altijd 'gezinsdag'. "Ik wilde veel kinderen, mijn madam vond twee genoeg. Ze had - weer eens - gelijk."

Mathias als peuter. - WN
Mathias als peuter. - WN

Mathias geeft zelden of nooit interviews over zichzelf. Uitzonderlijk doet hij het toch. "Ik hou werk en privé strikt gescheiden", verklaart hij. "Mijn 'madam' en mijn kinderen hebben niet gekozen voor een leven in de politieke schijnwerpers. Mensen respecteren dat ook. Als ik met mijn kinderen op stap ben, op de Bloemenmarkt of zo, zeggen mensen wel hallo, maar ze laten me verder met rust. Als ik alleen op pad ben, word ik wel aangesproken over allerlei thema's en dan maak ik daar ook graag tijd voor."

Mathias in zijn kinderjaren. - WN
Mathias in zijn kinderjaren. - WN

Grootouders

Hij is kind van gescheiden ouders en draagt daar wel de sporen van. "Ik was pas 2 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, ik heb dus geen herinneringen aan hen samen. Maar ik heb wel altijd gedroomd van een echt gezin. Ik groeide op bij mijn mama. Ik heb veel respect voor hoe zij dat allemaal geregeld kreeg, alleen met een kind. Gelukkig bleef het contact tussen haar en mijn grootouders langs vaders kant (Willy De Clercq en Fernande Fazzi, nvdr) bestaan. Elke woensdagmiddag zat ik bij mijn bomma en bompa. Maar ook met de ouders van mijn mama had ik een sterke band. Zij woonden in een appartementsgebouw aan de Sterre, waar mijn mama en ik toen ook woonden. Mijn mama woont er nu vlakbij en ook ik ben in de buurt van de Sterre blijven wonen. Met bomma en bompa reisde ik de wereld rond, van Rome tot Israël. Mijn andere grootouders hielden van kamperen en namen mij ook geregeld mee. Zo maakte ik tientallen vriendjes op Franse campings, om samen te voetballen. En zo leerde ik zowel de culturele rijkdom van steden als de charme van kamperen kennen."

Voetballen deed Mathias al van kleins af. Eerst bij Sint-Denijs, dan bij Latem en later weer bij Sint-Denijs. "Eerst was ik keeper omdat ik zo groot was. Toen de trainer mij toch eens op het veld zette, maakte ik meteen zes goals. Van dan af, tot het eind van mijn 'carrière', was ik spelverdeler, vlak achter de spitsen. Ik heb lang gevoetbald, maar nu gaat dat niet meer. Ik heb er geen tijd meer voor en mijn knieën zijn kapot gespeeld. Ik voetbal alleen nog met mijn kinderen."

Verlies

Mathias zat op de Bollekensschool. Daar al was hij actief in de klassenraad en was hij een spraakwaterval. In het zesde leerjaar praatte hij de 'afstudeershow' aan elkaar. Maar hij kende ook moeilijke momenten. "Ik zat in het vijfde leerjaar toen mijn oma stierf. Mijn grootouders waren - zoals zo vaak - gaan kamperen in het zuiden van Frankrijk toen die grote overstromingen daar waren. 's Morgens hoorden we op de radio dat er slachtoffers waren. In de namiddag bleek mijn oma daarbij te zijn. Dat is niet makkelijk als kind, als je zo'n nauwe band hebt. Mijn grootvader heeft daarna nog enkele jaren geleefd, maar is het verlies van zijn vrouw nooit echt te boven gekomen."

Netheid

Na de Bollekensschool trok hij - zoals de helft van zijn klas - naar het Lyceum. De andere helft trok naar de Voskenslaan, maar de klasgroep bleef elkaar nog vele jaren zien op café, om samen te kickeren. In het Lyceum werd Mathias 'politiek' actief op scholierenniveau. "Ik weet niet eens meer waarvoor het juist was, maar met de vertegenwoordigers van de andere scholen hebben we toen eens actie gevoerd waarbij we ons hebben vastgeketend aan de poort van de Nieuwen Bosch. Fantastische tijden waren dat."

Eerder al had hij op een woensdagmiddag een tekst over Europa van bompa Willy gevonden op diens kraaknette bureau, waar hij toen zijn huiswerk maakte. "Ik had die tekst gelezen, maar was niet helemaal akkoord. Ik heb daarin zitten schrappen en opmerkingen bijschrijven. Mama moest mij 's avonds wakker maken omdat bompa aan de telefoon hing. Dat ik aan zijn tekst had zitten prutsen vond hij niet erg. Maar dat ik zijn stylo's niet netjes had opgeruimd, dat moest ik geen tweede keer riskeren."

Elsbeth

Mathias ging rechten studeren aan de UGent. Hij hing rond in de Vagant en 't Kofschip, het Kraaiennest en in de Amber. Uitgaan deed hij ook veel. Niet om te dansen, maar om te discussiëren aan de toog. "Op een dag kwam een prof niet opdagen voor zijn les en toen heb ik Elsbeth leren kennen. Ik trok met een paar voetbalvrienden naar de Marimain. Elsbeth was de beste vriendin van een van die voetballers. We praatten over politiek en zij reageerde dat ze toch met een paar zaken niet akkoord was. We gingen in discussie en ik was meteen verkocht. Ik vroeg haar nummer aan die vriend en op de tram naar huis stuurde ik haar al een berichtje. Al liep ons eerste afspraakje bijna fout. We zouden naar de film gaan. Ik stond aan de Studio Skoop, zij aan de Sphinx. Dat is nu veertien jaar geleden. En ik vind haar nog altijd een fantastische madam. Onlangs hebben we trouwens ontdekt dat we als baby in dezelfde crèche hebben gezeten. Daar is zelfs een foto van. En neen, die geef ik niet vrij", lacht Mathias.

Vaderschap

Het vaderschap heeft hem veranderd, zegt Mathias, verantwoordelijker gemaakt vooral. "Ik wilde veel kinderen. Mijn madam vond twee genoeg, en ze heeft - weer eens - gelijk. De geboorte van Cezar (5) staat op mijn netvlies gebrand, die van Giulia (2,5) trouwens ook. Maar voor de komst van Cezar moest ik weglopen uit de gemeenteraad. Ik heb mijn madam echt gesteund bij de bevalling, al ben ik geen held als er bloed aan te pas komt. De navelstreng van mijn zoon durfde ik niet doorknippen, ook al verzekerde de dokter me dat ik hem geen pijn zou doen. Mijn kinderen betekenen alles voor mij. Hen zien opgroeien is fantastisch, maar het confronteert mij ook met de kwetsbaarheid van het leven. Ik ben een betrokken vader, al werk ik veel. De nachtelijke flesjes waren mijn taak en ik genoot daar keihard van, in de stilte van de nacht met de baby dicht bij mij. Nu probeer ik om 19 uur even thuis te zijn voor hun badje en hun slaapritueel, al lukt me dat helaas niet zo vaak. 's Morgens ontbijten we samen en de zondagmiddag is sowieso familietijd. Cezar heeft mijn voetbalgenen geërfd. Hij is nu al fan van de Buffalo's en de Rode Duivels. Zelfs Giulia zegt al 'Buffalo'. Ik probeer mijn kinderen ook alle hoeken van onze stad te tonen. En 's avonds koken we samen. In de week heb ik daar geen tijd voor. Dan is het legen van de vaatwas mijn belangrijkste huishoudelijke taak. We reizen ook samen, liefst naar Italië. In dat land trok ik al rond in mijn studententijd en ook Elsbeth voelt zich daar thuis. De namen van onze kinderen zijn Italiaans geïnspireerd. Soms vragen mensen nu al aan Cezar of zijn papa burgemeester wordt. Maar zo'n kind hoeft daar niet mee bezig te zijn. Voor hem is zijn papa gewoon papa."

Meer nieuws uit Gent