Gent

Vandaag: elke sleurs, lijsttrekker n-VA

De mens achter de kandidaat-burgemeester

De voorbije maanden is de Gentse politiek meer veranderd dan de afgelopen tien jaar. Tom Balthazar trok zich na het 'Publi-schandaal' terug als lijsttrekker voor sp.a-Groen, Rudy Coddens nam zijn plaats in. Een week later werd Elke Sleurs lijsttrekker voor N-VA en niet Siegfried Bracke. Ondertussen vond ook CD&V - na het debacle met Sarah Claerhout - misschien wel de meest opvallende lijsttrekker met Mieke Van Hecke (70). Wij gingen op bezoek bij de lijsttrekkers die straks strijden voor de sjerp en spraken met hen over alles, behalve politiek.

"In een relatie voel ik me snel gekooid. Daarom heb ik geen kinderen"

Ze was dé experte in prenatale diagnostiek en toch stapte ze over naar de politiek. Elke Sleurs (49) was staatssecretaris tot ze besloot de Gentse N-VA-lijst te trekken. Op sociale media werd ze 'grijze muis' of zelfs 'incapabel' genoemd maar wie haar kent, weet dat ze opgroeide in een kleurrijk gezin, muzikaal en perfectionistisch is en niet bezig met 'in de kijker lopen'. Ze viel ooit in een graf, ging meermaals op expeditie naar Mali en hield er zelfs een zus aan over.

Elke Sleurs woont bij haar ouders en zorgt voor hen. - Wannes Nimmegeers
Elke Sleurs woont bij haar ouders en zorgt voor hen. - Wannes Nimmegeers

Elke Sleurs is de vierde in een gezin met zes kinderen. "We hadden het niet breed thuis, maar we hadden ook niks tekort", vertelt ze. "We woonden in de Bloemekeswijk, vlakbij de Westerbegraafplaats. Mijn moeder was huisvrouw, mijn vader stond in het bijzonder onderwijs, al had hij tropische landbouw gestudeerd. Ons huis zat altijd vol kinderen, ik kan me niet herinneren dat we ooit als gezin 'alleen' aan tafel hebben gezeten. Mijn moeder ving kinderen op, van vrienden, maar ook gerechtskinderen. Na mij vonden mijn ouders dat er nog wel eentje bij kon en hebben ze een 9-jarige Indisch weesmeisje geadopteerd. We hadden echt een warme thuis. We speelden ook veel buiten, altijd en overal. Als kind ben ik ooit in een pas gedolven graf op het kerkhof gevallen. Mijn nichtje kon me er met veel moeite weer uit trekken. Ze heeft daar een half trauma aan overgehouden. Elk jaar gingen we ook op reis naar de Oostkantons, waar we in de bossen konden ravotten. Ik klom geregeld in bomen en ben er even vaak ook weer uitgevallen", lacht Elke. "Mijn ouders keken al lang niet meer op van een gabbe meer of minder. Dat werd toen nog zonder veel show gehecht bij de huisarts."

Elke in haar kindertijd. - Wannes Nimmegeers
Elke in haar kindertijd. - Wannes Nimmegeers

Mali

Toen 'tante nonneke' naar een missiepost in Mali zou gestuurd worden, trok vader Sleurs op verkenning. Dat was toen nog met een gammele camionette, dwars door de woestijn. Het was de start van een jarenlang engagement van het hele gezin. "Om de paar jaar trokken we naar Mali, met een oude camionette vol hulpgoederen. Eens we 15 jaar waren, mochten we mee, maar we moesten er wel zelf voor sparen. Zakgeld hebben we thuis dan ook nooit gekregen. We kregen wat we nodig hadden en voor de rest moesten we zelf werken. Ik heb dus overal gewerkt. In de horeca, op vakantiekampen en ik babysitte constant. Ook voor Mali hebben we massa's acties georganiseerd om geld in te zamelen. Buurtfeesten, barbecues, noem maar op. Ik heb nog dikwijls wortels zitten schrapen voor vijfhonderd man. Die expedities waren ook altijd een avontuur. Tot de oversteek naar Marokko ging het wel, maar de tochten door de woestijn waren altijd onvoorspelbaar. Soms had je geen miserie, soms stond je een week stil aan een geïmproviseerde grenspost. In 1991 zijn we er zelfs niet geraakt, we moesten terugkeren. De andere keren waren we drie tot zes weken onderweg, om dan twee weken ter plaatse te zijn en terug te keren met het vliegtuig. De camionette lieten we daar voor de missiepost."

Elke ging vroeger onder andere naar de scouts. - Wannes Nimmegeers
Elke ging vroeger onder andere naar de scouts. - Wannes Nimmegeers

Awa

Op een van de expedities ontmoette de familie Sleurs Awa, een 4-jarig meisje dat zwaar verbrand was. Haar vader bracht haar dagelijks in een doos naar een missiepost, waar ze eigenlijk niet deftig verzorgd kon worden. Uiteindelijk werd besloten het kind naar België te brengen voor verzorging. "Mijn ouders namen haar in huis, oorspronkelijk voor een jaar. Maar ze was er erger aan toe dan eerst was ingeschat. Uiteindelijk is ze tot haar vijftiende om de haverklap geopereerd. En ze is gewoon bij ons blijven wonen. Awa werd 'ons achterkomerke'. Maar vandaag kan zelfs zij haar familie - waarmee ze altijd contact heeft blijven houden - niet meer bereiken.

Carrière

Elke Sleurs had een druk bezette jeugd. Ze ging fanatiek naar de scouts, zong in verschillende koren, speelde piano en deed aan ballet. En ze ging overal naartoe met de fiets. Op school op de Nieuwen Bosch was ze een volgzame leerlinge. Daarna trok ze naar de universiteit in Brussel. "Ik wilde arts worden, mensen helpen, zoals ik thuis heb gezien. Ik kom dan ook uit een sociaalvoelend gezin met een open kijk op de wereld. Ik ben de enige thuis die universiteit heeft gedaan. Op kot zat ik niet, ik deed alles met de trein en de fiets. Pas tijdens mijn stage raakte ik gebeten door gynaecologie en het opsporen van afwijkingen voor de geboorte. Ik liep onder andere stage in Brugge, maar ook in Schotland, en specialiseerde verder in Nashville en Detroit. Daarna ging ik aan de slag in Sint-Lucas en het UZ. En ja, ik was dé experte in mijn vakgebied. Maar ik vond de combinatie met mijn politieke carrière niet eerlijk. Perfectionistisch als ik ben, heb ik moeten kiezen. Ik heb veel geïnvesteerd in mijn medische loopbaan, ik ben er twintig jaar door opgeslorpt, en toch heb ik voor de politiek gekozen. Buikgevoel. Natuurlijk mis ik de medische wereld, maar op een positieve manier. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben."

De commentaren op sociale media hebben haar geraakt. "Dat ik er niks van gebakken heb als staatssecretaris, dat ik zelfs niet capabel zou zijn. Hoe kunnen mensen dat schrijven, terwijl ze mij niet eens kennen? Het werkveld weet wat ik gedaan heb en heeft mij daar ook voor bedankt. Misschien is dat mijn eigen fout geweest, dat mensen niet weten waar ik mee bezig was. Ik ben een ander soort politicus. Ik benader alles nogal wetenschappelijk, ik wil dat alles juist is en ik argumenteer te weinig als ik niet zeker ben. Ik ben ook niet bezig met in de kijker lopen. Ik zet geen foto's van mezelf op Facebook, ik sta niet te springen om in de aandacht te komen. Misschien moet ik dat nog leren, als politicus, want tenslotte moet je wel het publiek overtuigen."

Kinderen

Sleurs is blij dat ze de Gentse lijst mag trekken en meer in eigen stad kan zijn. Het maakt dat ze ook iets meer thuis kan zijn, bij haar ouders. "Toen ik 16 jaar was, zijn we verhuisd naar de stationsbuurt, op de grens met Sint-Denijs-Westrem. Ik heb mijn ouderlijk huis gekocht en verbouwd. Ik woon samen met mijn ouders, nu 79 en 82 jaar. Dat is niet altijd makkelijk. Vooral mijn moeder heeft medische problemen en ze is slecht te been. Fietsen en autorijden kan ze niet meer. "

Sleurs zelf is bewust single en heeft geen kinderen. "Het is niet dat ik niet van straat raakte", lacht ze. "Ik heb wel relaties gehad, maar ik voel mij nogal snel gekooid. Dus zodra het serieus werd, haakte ik af, terwijl die man dat nooit zag aankomen. Daarom is het gewoon makkelijker om alleen te zijn. Het gevolg is dat ik geen kinderen heb. Alleen mama worden, zag ik niet zitten, het zou ook nooit gelukt zijn met mijn job. Maar ik heb wel drie metekinderen en ook de andere kinderen van mijn broers en zussen zie ik vaak. Een van de nichtjes is fanatiek Buffalo-supporter. Ze heeft de hele familie besmet. Zelfs ik, die nooit van voetbal moest hebben, ga nu af en toe naar een wedstrijd in de Ghelamco Arena."

Volgende week: Johan deckmyn (vl. belang)

Meer nieuws uit Gent