© getty.
De Chinese hoofdstad Peking bevond zich vorig jaar op zeven minuten van een ramp. Peking lag immers op de koers van de Duitse satelliet Rosat toen die op onze planeet crashte. Het scheelde volgens experts niet veel of de zware brokstukken hadden zich op de dichtbevolkte stad gestort.
Zijn die terugkerende satellieten dan toch gevaarlijker dan ruimteorganisaties als NASA ons doen geloven? Meestal krijgen we te horen dat de kans het grootst is dat zo'n gevaarte in zee valt, aangezien onze planeet grotendeels uit oceanen bestaat. Ook de Duitse satelliet Rosat plonsde uiteindelijk in het water van de Golf van Bengalen. Maar als de satelliet zeven tot tien minuten later gecrasht was, zou Peking volgens berekingen het doelwit geweest zijn.
Grote satellieten branden maar gedeeltelijk op bij hun terugkeer in de atmosfeer. Omvangrijke brokstukken zetten hun weg naar het aardoppervlak verder en wetenschappers hebben geen controle over de plaats waar ze zullen landen. Stel dat een stad als Peking getroffen wordt (de kans blijft natuurlijk heel klein), dan zou de schade enorm kunnen zijn: kraters in de stad, beschadigde gebouwen en zonder twijfel ook menselijk leed in een metropool van 20 miljoen inwoners.
"Tien minuten zijn lang"
"Het scheelde niet zo veel of Peking zou geraakt zijn aan een snelheid van bijna 500 kilometer per uur", meldt het Europese ruimteagentschap (ESA). Ongeveer 60 procent van Rosat zou de terugkeer naar de atmosfeer overleefd hebben, aangezien de satelliet uit zwaar materiaal gemaakt was. Daarmee is Rosat van al het ruimtepuin het dichtst bij de bewoonde wereld gecrasht. Een woordvoerder benadrukt wel dat tien minuten in de ruimte veel zijn.
Nu blijven we even gespaard van vallende satellieten, maar tussen 2014 en 2023 wordt de Rossi X-ray Timing Explorer van NASA verwacht. De kans op menselijke schade is dan volgens de ruimteorganisatie 1 op 1.000. (gb)
