Gabriele Schulze (links) naast haar zus.
De Duitse vrouw die vorige week na twaalf jaar vermist te zijn geweest in een Zwitsers bos bleek te wonen, zou graag een gewoon dak boven haar hoofd hebben. Dat heeft ze woensdag in een interview gezegd.
Gabriele Schulze werd in 1997 door haar familie in de buurt van Berlijn als vermist opgegeven. Ruim een week geleden werd ontdekt dat ze in een bos in Zwitserland woonde, in de buurt van Bern. Daar bewoonde de vrouw een hutje, gemaakt van paraplu's en teerzeil. Kort daarna werd ze herenigd met haar familie. Woensdag gaf ze een interview aan het tijdschrift Stern.
Zwerftocht door Europa
Waarom de nu 52-jarige Schulze in 1997 huis en haard verliet -met alleen een rugzak en vijfhonderd mark- vertelt ze in het interview niet. Wel vertelt ze dat ze na haar vertrek door Europa zwierf en hoe ze al die tijd in leven bleef. Ze trok door Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, België, Italië, Oostenrijk en weer Zwitserland. Ze leefde vooral in de open natuur, zo zegt ze, omdat 'ik nooit naar een daklozenopvang zou gaan.' "Ik had geen zin in drankorgels en landlopers", aldus Schulze, die in het verleden laborante was.
Hoewel ze twaalf jaar lang vooral op de natuur was aangewezen, leed ze zelden honger, vertelde Schulze, die in Duitsland de bijnaam 'Waldfrau' kreeg. In de zomer voedde ze zich met vruchten, paddestoelen, wortels en varens uit het bos. Haar vader, een boswachter had haar geleerd wat wel en niet giftig was. Schulze kreeg af en toe echter ook voedsel van supermarkten die net over datum was. Van liefdadigheidsorganisaties kreeg ze soms ook eten, en kleding. Een heel enkele keer werkte ze een dag voor geld.
Tussen rotte wilde zwijnen slapen
Volgens Stern woog Schulze na twaalf jaar zo geleefd te hebben nog slechts 45 kilo. Schulze zag tijdens haar rondzwervingen veel van de wereld. In Parijs bezocht ze de Eiffeltoren en ging ze naar het museum op dagen dat het vrij entree bood. In Nice bekeek Schulze de rijken der aarde, bij Genua zwom ze in de Middellandse Zee.
Slapen deed ze vooral in het bos, hoewel ze in Frankrijk ook graag op de vluchtheuvels van rotondes sliep. In het bos werd ze een keer wakker temidden van een rotte wilde zwijnen, een andere keer marcheerde net een troep soldaten voorbij die op oefening waren. "Bang hoef je buiten niet te zijn", zegt Schulze. "Het bos is veel veiliger dan de stad."
Gratis kranten
Gedurende haar afwezigheid hield Schulze wel het nieuws in de gaten, door middel van gratis kranten. "Ik heb altijd belangstelling gehad voor de laatste mode", vertelt ze. Van restjes wol en oude kleding knoopte ze voor zichzelf een warme trui.
Schulze wil niet zeggen wat de reden was voor haar vertrek. Toen ze in 1997 verdween was ze gescheiden en liet ze twee volwassen zoons achter. Het enige wat Schulze erover kwijt wil is dat ze een 'psychologische missie' had. Of ze die nu heeft volbracht of niet, de 'Waldfrau' was toe aan een echt dak boven haar hoofd. Ze woont nu met veel plezier bij haar jongere zus. "Ik integreer overal", aldus Schulze. (novum/mvdb)
