© belga.
"Baby Naomi stribbelde tegen om in leven te blijven, maar ik bleef op het kussen liggen." Dat heeft Kim Stevens (26) verklaard voor het assisenhof in Brugge tijdens een verhoor door voorzitter Fabienne De Tandt. De vrouw staat terecht voor doodslag op haar zes maanden oude baby, op 18 december 2007 in Oostende.
Tijdens de ondervraging werd duidelijk hoe de beschuldigde tijdens haar jeugd een lang parcours aflegde langs verschillende scholen, instellingen en zaken waar ze met een leercontract aan de slag ging.
Ook bleek dat de beschuldigde een grote kans had op een onbezorgde jeugd. "Alles wat ik vroeg, kreeg ik. Ik had een luxeleventje. Ik kon echter niet om met het feit dat ik werd gecommandeerd. Ik zat het liefst van al niks te doen op mijn kamer. Ik heb ook mijn school niet afgemaakt. Misschien ben ik te achterlijk."
"Ik weet het niet"
Veel vragen beantwoordde de beschuldigde ook snel met "Ik weet het niet". Voorzitter De Tandt drong daarop aan en zei dat ze het vreemd vond dat ze zich zaken soms zo gedetailleerd kon herinneren en andere totaal niet. "Als ik zeg dat ik me niets herinner, herinner ik het me niet meer", antwoordde de getuige geprikkeld.
Zo antwoordde Stevens dat zij zich niet meer herinnerde wat ze met het twee maanden oude hondje deed bij haar toenmalige vriend Daniël. "De puppy blafte te veel. Je gooide het beestje tegen de muur. De jack russell overleed", hielp de assisenvoorzitster haar.
Vervolgens ondervroeg De Tandt haar over het begin van haar relatie met de tien jaar oudere Willy. Na enkele chatsessies via de gsm, enkele afspraakjes en een weekendje beslisten de twee samen te gaan wonen in Oostende in de zomer van 2006. Een maand later was Stevens in verwachting.
Nog niet klaar voor een kind
"Ik was nog niet klaar voor een kind. Ik had er niet aan gedacht dat ik zwanger kon raken. Willy wilde eerst dat ik abortus pleegde. Ik heb hem overtuigd."
Op 18 juni 2007 beviel Stevens van een kerngezonde baby. Tot ontsteltenis van velen verliep alles op het eerste gezicht vlot. Toch waren er ook tekenen aan de wand dat niet alles zo vlot liep. Een grootmoeder zag dat het amper zeven dagen oude kind een rode wang had. "Ik had haar geslagen omdat ze te veel weende." Ook een onderbuur sprak over wekelijkse woede-uitbarstingen, terwijl de vader naar zijn werk was.
Het was evenwel vooral bij het onderzoek achteraf dat bleek dat het meer dan één keer fout was gelopen. In de dagboeken van de beschuldigde stonden de mishandelingen zwart op wit te lezen. "Ik heb aangegeven dat ik het waarschijnlijk niet zou aankunnen. Bij Kind en Gezin reageerde er niet echt iemand. Als je zo achterlijk bent als ik, ken je geen andere instanties."
Vechtertje
Op 18 december 2007 liep het volledig fout. "Ik sprak lieve woordjes, wreef op haar buikje, gaf kusjes. Naomi hield niet op met wenen. Ik nam een hoofdkussen en legde het op het kind. Ze stribbelde tegen, een vechtertje dat in leven wilde blijven. In plaats van van haar af te gaan, bleef ik liggen. Ondertussen keek ik naar een tekenfilm."
Stevens verwittigde zelf de hulpdiensten nadat ze enkele sms'en naar haar man had gestuurd. Lange tijd hield ze haar onschuld staande en vertelde ze dat het kind gestikt was in haar papfles.
Uiteindelijk was het de vader van de beschuldigde die de politie meedeelde dat het misschien om een verdacht overlijden zou kunnen gaan, omdat zowel zijn dochter als haar partner psychische problemen hadden. De beschuldigde moest uiteindelijk de doodslag bekennen. (belga/adha)
