Biografie Karel De Gucht

HLN background   Karel De Gucht (Open Vld) volgt zichzelf op als minister van Buitenlandse Zaken. De Gucht bekleedt die functie sinds 2004. Hoewel de Berlarenaar erom bekend staat graag ongezouten zijn mening te geven, dwong hij als chef van de Belgische diplomatie alom respect af. Normaal gezien volgt hij in 2009 Louis Michel op als Europees Commissaris.

De Gucht werd geboren op 27 januari 1954 in Overmere. Hij is gehuwd en heeft twee kinderen. Zijn zoon Jean-Jacques schopte het bij de verkiezingen van 10 juni tot senator. Sinds 1976 is De Gucht, een licentiaat rechten (VUB, 1976), ingeschreven als advocaat aan de balie van Dendermonde. Vanaf 1991 geeft hij Europees recht aan de VUB.

Op politiek vlak was hij in de periode 1974-75 voorzitter van het Liberaal Studentenverbond van Brussel en daarna, tot 1977, nationaal voorzitter van het Liberaal Studentenverbond. Daaraan knoopte hij het nationaal voorzitterschap van de PVV-Jongeren (1977-79).

In 1980 belandde hij in het Europees parlement. Bij de Europese verkiezingen van 12 juni 1994 was hij lijstduwer op de VLD-lijst en werd hij niet herkozen. In juli van dat jaar legde hij wel de eed af als Oost-Vlaams provinciaal senator, ter vervanging van Frans Verberckmoes. Na de verkiezingen van mei 1995 stapte hij over naar de Vlaamse raad.

Tot 2003 zat De Gucht in het Vlaams Parlement, waar hij zich ontpopte tot één van de zwaargewichten en het de Vlaamse regering, bijvoorbeeld in het dossier van de scheepskredieten, knap lastig maakte. Bij de federale verkiezingen van 18 mei 2003 maakte De Gucht de overstap naar de Kamer, maar het was toen reeds duidelijk dat hij er slechts een jaar wilde blijven.

In juli 1999 werd hij partijvoorzitter in opvolging van Guy Verhofstadt die federaal premier werd. Enkele maanden later werd hij met ruime meerderheid door de leden verkozen. Na de verkiezingen van 2003 liepen de spanningen tussen De Gucht en Verhofstadt gestadig op, met als hoogtepunt de discussie over het migrantenstemrecht, dat begin 2004 ertoe leidde dat De Gucht het partijvoorzitterschap tijdelijk moest afstaan aan zijn vriend Dirk Sterckx.

Kort na de verkiezingen van 13 juni nam hij zijn vertrouwde stek in de Melsensstraat opnieuw in. Tot hij in 2004 minister van Buitenlandse Zaken werd, in opvolging van Louis Michel die naar de Europese Commissie verhuisde. Het was zijn eerste uitvoerende mandaat. Desalniettemin mag hij sinds 2002 de titel van Minister van Staat dragen.

De Gucht staat erom bekend rechtuit zijn mening te verkondigen. Dat mocht de Congolese president Joseph Kabila ondervinden, toen De Gucht tijdens een rondreis in Centraal-Afrika, nota bene in Rwanda, liet weten niet onder de indruk te zijn van de Congolese leiders. Ook de vergelijking tussen Jan-Peter Balkenende en Harry Potter viel bij de Nederlandse premier niet in goede aarde.

Niettemin dwong De Gucht bij vriend en vijand respect af aan het hoofd van Buitenlandse Zaken. Als voorzitter van de OVSE bekommerde hij zich om de zogenaamde bevroren conflicten en ons land schopte het tijdens zijn ministerschap tot niet-permanent lid van de VN-Veiligheidsraad.

Intussen vierde De Gucht de naar eigen zeggen mooiste dag uit zijn politieke loopbaan, toen hij bij de gemeenteraadsverkiezingen in Berlare de absolute meerderheid haalde en de CD&V-hegemonie doorbrak. (belga/bf)