Media en politici focussen te veel op jonge delinquenten en te weinig op jongeren in een problematische opvoedingssituatie, zogenaamde POS-kinderen. Dat zegt Helena Martens, jeugdrechter in Gent, morgen in P-Magazine.
"Als er geen plaats is voor een handtassendief, schreeuwt iedereen moord en brand. Maar voor POS'ers is dat blijkbaar niet erg. Ik begrijp dat er weinig financiële ruimte is, maar het plaatsgebrek voor jongeren in die situatie leidt tot vreselijke toestanden."
Verwaarlozing en mishandeling
POS'ers zijn kinderen die thuis verwaarloosd, mishandeld of niet goed opgevoed worden. Ze moeten beschermd worden tegen de maatschappij en vooral tegen hun eigen gezin, zegt jeugdrechter Martens. Daarom komen ze, net als minderjarigen die een misdrijf hebben gepleegd (MOF-kinderen), vaak in jeugdinstellingen terecht.
Geen opvang
Volgens Martens wordt het probleem van de jeugdcriminaliteit overdreven en het probleem van de POS-kinderen onderbelicht. "Dat er door plaatsgebrek soms een jonge dader op vrije voeten komt, weet iedereen. Maar dat we ook voor kinderen in een problematische thuissituatie niet meteen opvang vinden, is eigenlijk nog erger", zegt ze. "Over een kind dat weer naar de vader moet die het verrot slaat, hoor je nooit wat. Nochtans is dát het grootste probleem in de Bijzondere Jeugdzorg."
Crisishulp
"In Brussel zijn ze zich gelukkig bewust van het probleem", aldus de jeugdrechter. "Men investeert op dit ogenblik in ambulante hulpverlening. Dat is een uitstekende zaak, want het gaat om 'opvoedingsondersteunende' maatregelen, zoals thuisbegeleiding en crisishulp aan huis. Dat beleid is echter nog vrij recent en is natuurlijk geen instant oplossing voor het plaatsgebrek." (belga/adb)
