HLN.be ging naar de catch in Vorst Nationaal: entertainment van de bovenste plank

bewaar artikel
Door: redactie
10/11/11 - 22u22 Ted DiBiase en Randy Orton vieren hun overwinning, Wade Barrett en Cody Rhodes druipen af.

Clothesline! Dropkick! Bodyslam! De professionele worstelaars van World Wrestling Entertainment (WWE) kwamen gisteren naar Vorst Nationaal, en wij gingen kijken of het spektakel in het echt even grandioos oogt als op tv.

De Big Show is een imposante verschijning.
Mark Henry is niet minder indrukwekkend.
Sheamus deelde na zijn wedstrijd gretig handtekeningen uit.
Natalya houdt Alicia Fox in een greep.
Randy Orton werd getrakteerd op een oorverdovende verwelkoming. (archiefoto's)

We zullen al maar meteen bekennen: we zijn fan. Geen devote fan, maar toch: de voorbije twintig jaar zijn er meerdere periodes geweest waarin we elke week keken naar de kunstjes van de artiesten van de ring. Eerst als kind, toen Hulk Hogan nog geen realityshow had maar nog gewoon de Hulk was en T-shirts verscheurde. Toen The Undertaker begon door te breken, en zijn verslagen tegenstanders in bodybags afvoerde. Toen The Million Dollar Man zijn chippendalesbroek nog met een flinke ruk uitspeelde, en aan zijn bevallige assistente Sherry gaf.

Sinds eind jaren 80 is het showworstelen flink veranderd. De met overgewicht kampende bonken maakten steeds vaker plaats voor proper onthaarde hengsten, en de lompe krachtpatserij met veel grondwerk werd uitgebreid met meer spectaculaire moves met flitsend kunst- en vliegwerk. De verhaallijnen en intriges werden belangrijker dan wat er zich in de ring afspeelt, en ook humor won aan belang. In ons land zendt momenteel de Franstalige commerciële zender AB3 de catch uit, voorzien van enthousiaste commentatoren met wie je in goed gezelschap lekker samen "simplement deux!" kan roepen wanneer een gepinde tegenstander nét niet uitgeteld wordt.

De E van entertainment
De grootste sterren maken deel uit van de voormalige World Wrestling Federation (WWF), die het in de jaren 90 flink moeilijk kreeg na schandalen rond anabole steroïden. Onder druk van natuurorganisatie WWF veranderde de naam in World Wrestling Entertainment (WWE), wat onlangs gewoon WWE werd. De E maakt wel duidelijk dat het gaan om entertainment, iets waar ooit wel heel geheimzinnig over werd gedaan. "Ge weet toch dat dat niet echt is?", was dan ook steeds opnieuw het commentaar van vader wanneer hij langs de tv wandelde terwijl er enkele volwassen mannen in spandex aan elkaars ledematen lagen te trekken. Het is gemakkelijk om de catch af te doen als hersenloos entertainment, maar wanneer het spannend was, bleef hij toch geregeld meekijken. En maar lachen.

En daar draait het uiteindelijk om: je amuseren. Een batterij scenarioschrijvers verzint voor elke worstelaar een rol en een verhaallijn, waardoor je telkens gevechten krijgt van de 'goede' tegen de 'slechte'. In Vorst Nationaal was dat niet anders, en de 8.000 toeschouwers wisselden aanmoedigingen gretig af met luid boegeroep. De omwonenden dachten vast dat er een kudde schizofrenen was neergestreken in de zaal. Dat gaat dus zo: de erg populaire Big Show geeft zijn tegenstander Mark Henry, die momenteel helemaal niet geliefd is, een mep. Een voltallig Vorst Nationaal roept "Yay!". Vervolgens mept Henry terug, wat gevolgd wordt door een massale "Boeh!". En opnieuw. En nog eens. Hilarisch, en we zaten zowaar nog mee te roepen ook.

Mindere goden
Zo meeroepen doe je natuurlijk niet meteen. Voor de grote sterren aantraden, moesten enkele mindere goden het publiek opwarmen, met wisselend succes. Wanneer de sterren elkaar alle hoeken van de ring laten zien, lijkt dat immers gemakkelijk, maar pas bij de matchen van de iets minder ervaren worstelaars zie je hoe moeilijk het is om dergelijke showgevechten geloofwaardig uit te voeren. Wanneer je al van in de nok van de zaal ziet dat een slag de tegenstander amper aait, is dat niet erg opwindend. Nee, supersterren als Randy Orton en Sheamus beheersen de kunst van op de mat te stampen terwijl ze de tegenstander een pets geven veel beter. Het oor wil ook wat.

De supersterren zijn dan ook enorm populair. Het gegil dat de entree van Randy Orton uitlokte, deed bijna pijn aan onze oren, al lag dat vooral aan de kinderen die achter ons de longen uit hun jonge lijf schreeuwden. Er waren erg veel kinderen in de zaal, vergezeld van hun ouders of alleen de papa. Ook opvallend veel jonge koppels, eigenlijk helemaal niet het clichépubliek van de stoere volwassen man dat we hadden verwacht. Maar die gaat waarschijnlijk kijken naar de 'mixed martial arts' (MMA), het (kooi)vechten waar de slagen wél aankomen.

Show
WWE daarentegen is show, en dat kreeg het publiek in Vorst in overvloed. De Canadees Christian kwam met een nekverband naar de ring gesukkeld, waar hij zijn beklag kwam doen over de Big Show die hem vorige week een "chokeslam had toegediend zonder enige reden". Gejuich. "Vertel me nu niet dat jullie blij zijn dat de Bigshow mij een chokeslam heeft gelapt?", ging Christian verder. Nog meer gejuich. Waarna de 'boze' Canadees zei dat hij het ging afbollen zodat hij het Brusselse publiek nooit meer hoefde te zien. Enter Sheamus, de rosse Ierse spierbundel die de voorbije jaren fors is opgeklommen op de WWE-ladder. Die pikte het natuurlijk niet dat Christian de fans zo beledigde, en holde achter zijn vluchtende collega aan. Pure slapstick, en de hilariteit werd er er niet minder op toen Sheamus het nekverband afrukte en Christian erachter liet lopen zoals bij het stierenvechten. En het publiek maar 'olé' roepen. Belachelijk, zegt u? Natuurlijk, maar voor dat soort ongein kwamen we ook.

Zoals voor het theater van Cody Rhodes, die zowaar in het Nederlands "Ik been de beste" kwam zeggen - ja meneer De Wever, er wordt nog Nederlands gesproken in Brussel. "Ik verrwdien jullie respect!", ging Rhodes verder, waarna hij dat uiteraard niet echt kreeg van de joelende zaal. "I suck?", vroeg ie vervolgens, waarna er een "fuck you!" door Vorst Nationaal galmde. Voor subtiliteit moet je  natuurlijk ergens anders zijn. Rhodes' tagteammatch met collega-etter Wade Barrett tegen Randy Orton en Ted DiBiase, de zoon van The Million Dollar Man, was het hoogtepunt van de avond, met vier toppers in de ring. Bodyslams en 'signature moves' werden supervloeiend uitgevoerd, en natuurlijk waren er ook de typische 'crowd pleasers', zoals een tegenstander in een hoek tien slagen uitdelen terwijl de toeschouwers tellen.

Valsspeler
Het publiek werd ook nog vergast op een wedstrijd tussen twee vrouwen - diva's in het jargon. De ultraspannende broeken en heupwiegende pasjes maakten de avond ook voor de papa's die met tegenzin waren meegekomen geslaagd. De kolossale Big Show schudde ook eens met zijn achterste toen hij de ring betrad voor de laatste wedstrijd van de avond, tegen huidig wereldkampioen bij de zwaargewichten Mark Henry. Allebei een kilo of 200, en dus ook niet meteen de snelsten van de klas. Het publiek vond het echter allemaal geweldig, hoewel de wedstrijd eindigde met een absolute anticlimax. Henry, die dreigde te verliezen en dus zijn titel kwijt te spelen, gaf zijn tegenstander een mep met een stoel. Diskwalificatie dus, en titel behouden. Het is een bekend trucje, wat uiteraard een oorverdovend gejoel uitlokte. Vervolgens kwamen Wade Barrett en Cody Rhodes aangehold om de Big Show nog wat slaag te verkopen, uiteraard gevolgd door twee redders - Randy Orton en Sheamus - die de arme reus kwam verlossen van zijn belagers. Tot grote vreugde van de schreeuwende kinderen achter ons. Heel even kregen we zin om te vragen of ze wel wisten dat het allemaal niet echt is.

Uiteindelijk hebben we ons prima geamuseerd, ook zonder het leutige tv-commentaar en de flitsende projecties die je ziet in de grote Amerikaanse arena's. De actie in de ring was zelfs bovenaan in de zaal erg goed te volgen, en wie weet gaan we de volgende keer gewoon opnieuw. (sam)

Jouw mening telt !

Meld je aan of registreer je om een reactie te plaatsen!