Onze werkweek op de Steve Irwin zit erop. Hoewel we dikwijls voor anker lagen en er tot grote vreugde van Sea Shepherd geen grind (traditionele slachtpartij van grienden op de Faroereilanden) plaatsvond, was er stof genoeg om over te schrijven: de organisatie van Sea Shepherd, de bemanning, de verschillende schepen en de folklore van de Faroereilanden.
Zaterdag zagen we de bemanning van de Brigitte Bardot terug, in Klaksvik, waar jaarlijks de grind gevierd wordt en Sea Shepherd in dialoog hoopte te treden met inwoners van de vissershaven. Het programma van het evenement moest dit jaar aangepast worden, omdat er grienden noch dolfijnen waren om demonstraties op uit te voeren.
Boze blikken
Paul Watson, de stichter van Sea Shepherd, wordt er niet graag gezien. We wisten dus niet hoe de crewleden van Sea Shepherd in de vissersstad onthaald zouden worden. Dat bleek uiteindelijk mee te vallen. De enen wierpen hen boze blikken toe, af en toe een middenvinger, terwijl anderen hen hartelijk begroetten of nieuwsgierig vragen stelden.
Bijna zeven mijl (ongeveer tien kilometer) moesten we afleggen in de snelle bootjes Joker en Delta om Klaksvik te bereiken, in de gietende regen. Het was Eva, de 21-jarige biologiestudente uit Spanje, die ons na een hobbelige vaart veilig aan wal bracht.
Dronken mannen
Een goed beschonken man kon het niet laten om een vrijwilliger van Sea Shepherd te vertellen hoe verkeerd hij de organisatie vindt. "Jullie hebben hier niets te zoeken. Laat ons gerust en laat ons begaan, we doen het al eeuwen zo", brabbelde hij met een fles bier in de hand. "Vooral als mannen dronken zijn, komen ze tegen ons praten en kunnen ze agressief uit de hoek komen", aldus Erwin uit Nederland. Maar de organisatie beseft dat communicatie en bewustwording ook belangrijk zijn, naast het voeren van directe actie.
De toekomst
Veel tijd konden we niet doorbrengen in de stad, maar de bemanning van de Brigitte Bardot en nog een ander team bleven er rondhangen om met de mensen te praten. Terwijl we van beide ploegen afscheid namen, kwamen drie jonge meisjes aanzetten met de medaille die Fiona, een vrijwilliger van Sea Shepherd, behaalde tijdens een zwemwedstrijd. Het drietal werd uitgenodigd op het snelle interventieschip en keek hun ogen uit. Het is misschien deze generatie die ooit een einde kan brengen aan de jaarlijkse grind. "Vele ouders van die kinderen zijn niet meer geïnteresseerd in de grind. Het is vooral de oudere generatie die vasthoudt aan de bloederige traditie", aldus een bemanningslid van de Steve Irwin.
Ontspanning
We besloten de dag opnieuw met een smakelijke veganistische maaltijd en legden een dvd op. Dat doet de bemanning bijna iedere avond, puur uit ontspanning. In de leefruimte van het schip staan twee rekken volgestouwd met films. "De meeste dvd's kregen we aan land, na een oproep", vertelde Rolf, de communicatieverantwoordelijke van het schip. In een vorig leven werkte hij voor een oliemaatschappij.
De gedachten worden een paar uur op nul gezet. Na de film gaat de bemanning slapen of maakt ze zich op voor een nachtshift. Gisterenavond werd de bar zelfs geopend. Daar zat het vertrek van Alexis voor iets tussen, de neef van Paul Watson. Het was zijn eerste ervaring op een schip van Sea Shepherd en het smaakte naar meer. In Canada is hij leraar Frans op een middelbare school.
Passie
Ook voor Planet Watch was meevaren met Sea Shepherd een onvergetelijke ervaring. Het gaf ons de kans vele vragen te beantwoorden maar wierp ook nieuwe bedenkingen op. Het interview met stichter Paul Watson krijgt u later te lezen. Of u nu voor of tegen de organisatie bent, het staat buiten kijf dat het allemaal gepassioneerde mensen zijn met maar één einddoel: het bewaren van de ecosystemen en het leven in zee.
Gisteren en vandaag haalden duikers van Sea Shepherd nog een vijftal schedels van grienden uit het water. Het is niet bekend in welk jaar de dieren gedood werden. De vrijwilligers staan er stilzwijgend naar te kijken. Op mijn vraag wat ze met de overblijfselen zullen aanvangen, halen ze hun schouders op. "Ik denk dat Paul die het liefst zou gaan leggen op de trappen van de Deense ambassade, om de mensen met hun neus op de feiten te drukken", antwoordt Deb. (Hanne Adriaen)
