HLN.be's 50 beste albums van 2011: van 30 naar 10

Deel twee in onze final countdown in de belangrijkste van onze categorieën van beste rock- en popmuziek van 2011: de top 50 van beste albums, samengesteld door zeven redacteurs van onze site die over muziek schrijven. We tellen vandaag af van 30 naar 10. Het beste uit de platen die je hieronder ziet, kan je beluisteren op een playlist (eentje van 5 uur deze keer) op onze Spotify-pagina. De link vind je onderaan.

30. Paul Simon: So beautiful or so what (pop/rock)

Een return to form voor één van 's beste songwriters uit de geschiedenis van de pop. Vertrokken voor zijn achtste decennium op deze planeet, stelt Simon zich een paar grote vragen over het leven. Muzikaal is het een mash-up van "Paul Simon" (uit 1972 alweer!) en "Graceland", en het is het beste wat de man afgeleverd heeft sinds "The Rhythm of the Saints", ook alweer meer dan 20 jaar geleden.

29. Jonathan Wilson: Gentle Spirit (country/folk/softrock)

Hij woont op een steenworp van onze redactie in Los Angeles, is wereldberoemd bij andere muzikanten als sessiespeler par excellence, wordt verantwoordelijk gehouden voor de Laurel Canyon music scene revival en bouwt zelfs gitaren voor mensen als Robbie Robertson en de jongens van Wilco. Maar in alle eerlijkheid: we kennen 'm ook pas sinds deze zomer en dat heeft alles te maken met deze dromerige softrockplaat. Een beetje folk, een beetje country, het is allemaal vakwerk van een kenner die ook nog een bijzonder lyrisch kantje blijkt te hebben: "A hundred blowin' up in the headlines/ We've seen it all before/ The powers are killing the paupers/ For some idea of God, or whatever".

28. Laura Marling: A creature I don't know (folk/pop/softrock)

Ze is nog steeds maar 21 en heeft nu dus al drie vijfsterrenplaten gemaakt. Deze jongste geeft ook absoluut aan dat het niet gaat ophouden, want alweer groeit Laura Marling een beetje muzikaal. "Creature" is meer een kwestie van volwassen worden dan zichzelf heruitvinden. De plaat is speelser, haar meest rockende en jazzy tot nu, en ook haar meest toegankelijke. Eén van de twee acts die twee jaar na elkaar deze lijst halen. Straf kind, hoor.

27. Lykke Li: Wounded rhymes (indie pop)

Li Lykke Timotej Zachrisson is ook nog maar 24 en zij is toe aan plaat nummer twee, die wel een reusachtige en radicale stap is voor de Zweedse. Weg is het lieve meisje, wat we krijgen is tien keer leeuwin gevangen in lichaam van gecastreerde kat, ijsprinses versus eenzame sneeuwvrouw. Een prettig gestoorde dan wel, want "Wounded Rhymes" etaleert een obsessie met duistere kantjes van het liefdesleven ("You see pain like it is pleasure, like a work of art"). 

26. M83: Hurry up we're dreaming (pop/electronic)

Drie platen in dit lijstje zijn geïnspireerd door een verblijf in de Californische woestijn. Lykke Li ging er naartoe om een gebroken hart te verwerken, Jonathan Wilson woonde in de Mojave Desert en Anthony Gonzalez trok Joshua Tree National Park in, dacht er eens na over zijn jeugdjaren en kwam eruit met "Hurry up, we're dreaming". Het is in essentie 22 keer (dit is een dubbelalmbum) waar Fransmannen goed in zijn: leuke dingen doen met synthesizers en geen complexen hebben over de jaren '80. Het is 74 minuten knap gemaakte synth- en droompop.

25. Machine Head: Unto the locust (metal)

Eén van de twee metalplaten die hors catégorie waren in 2011. Machine Head heeft de meer groovende ritmes de voorbije jaren grotendeels achter zich gelaten, en klinkt weer meer thrashy. Ook op 'Unto The Locust' raast en beukt de band agressief om zich heen. Machine Head bestaat inmiddels al twintig jaar, maar klinkt als een roedel jonge honden die nog nooit van het woord compromis hebben gehoord. Metallica, please take notice.

24. Metronomy: The English Riviera (indie/pop)

De transformatie die Joe Mount zijn Metronomy doet ondergaan voor deze derde langspeler is fenomenaal. We horen niet langer een aanstekelijke niche electro outfit maar een visionaire popband. Het tegendraadse zit er nog steeds in, maar het steekt nooit tegen in deze verzameling van 11 clevere en catchy songs. Het is een showcase van hoe goed, inventief en relevant popmuziek anno 2011 kan zijn.

23. Noel Gallagher's High Flying Birds: Noel Gallagher's High Flying Birds (rock/pop)

Hail to the chief, want dat is hij en niet "our kid", die met zijn Beady Eye weliswaar niet afging, maar ook niks wereldschokkend deed. Dit is de beste collectie songs van Noels hand sinds "Morning Glory". En dat wil verdorie wat zeggen. 

22. Tyler, the Creator: Goblin (hip hop)

"I'm loud as fuck, I'm ignorant" in de tirade "Bitch Suck Dick" somt het misschien nog het best op. Het fel gecontesteerde "Goblin" is misbegrepen shock-rap, een 82 minuten durende dialoog tussen Tyler's en zijn denkbeeldige psychiater Dr. TC. Het is ook wat hip hop in 2011 dringend nodig had: een ferme trap in de ballen om ons eraan te herinneren waar het genre voor staat. Dat het joenk zijn weg kent met beats, samples en loops is ook mooi meegenomen. 

21. White Denim: D (indie rock/alt blues)

Texas-boys die psychedelia, hard blues, boogie, prog rock en fusion riffs door elkaar mashen en er nog mee wegkomen ook. Een voormalige punkband die zich toelegt op vroege 70's Americana. "D" is eigenlijk onvatbaar, maar altijd opwindend, altijd heel mooi gedaan. Het is muzikale feng shui. Subliem.

20. The Strokes: Angles (rock)

Gevraagd naar wat The Strokes vijf jaar lang uitgespookt hadden, antwoordde Nick Valensi:""Typical rock band bullshit. Het soort cliché's dus dat vijf kerels die iets heel speciaals hebben samen ervan weerhouden om door te gaan." De comeback-plaat van de band die elf jaar geleden gitaarrock redde bleek veel beter dan wat we na vijf jaar ambras en gezever hadden kunnen hopen. En hoewel initieel een beetje teleurgesteld wegens geen tweede "Is this it" bleek "Angles" eenmaal we bereid waren in te zien dat Casablancas & co ondertussen ook in 2011 leven misschien wel hun beste plaat.

19. St. Vincent: Strange Mercy (art rock/indie pop)

Annie Clark is St. Vincent. Haar derde album is meer funky, ondermeer door de aanwezigheid van Bobby Sparks, maar het doet Clark zelf vaker naar de gitaar grijpen, en da's een zegen, want we kennen er weinig die zo'n eigenwijze en uitgesproken creatieve manier spelen. Inhoudelijk is "Strange Mercy" de muzikale versie van "American Beauty", met een bijzonder kritische maar ook bittere interpretatie van suburbia: "I've seen America with no clothes on/But I don't want to be your cheerleader no more."   

18. Lucinda Williams: Blessed (country/blues)

Alweer een immens goed album van een bijzonder getalenteerde songschrijfster - we beginnen zo stilaan te denken dat ze geen slechte platen kan maken. Don Was drukt z'n stempel op deze alweer tiende langspeler, en dat stuurt Williams een beetje meer richting roots rock. "You already fucked me dry" zingt Williams op een gegeven moment met een stem die dat lijkt te bevestigen. Gelukkig is het muzikaal vat bijlange nog niet af.

17. Rival Sons: Pressure and time (blues/rock)

Soms volstaat het om het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar het te smeren met de juiste olie en er dan eens een goeie ruk aan te geven. Zo ook deze bluesrockers uit LA. op hun tweede full-length. Het wiel hier in kwestie is gemaakt van Free, Led Zeppelin, Black Crowes, misschien zelf wat van de betere, vroege Guns 'n Roses. Kickassplaat, maar valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

16. PJ Harvey: Let England Shake (indie pop)

Een plaat over de waanzin van de oorlog getuned op Polly Jeans huismerk van hybride folk-meets-blues-meets-punk. "Let England Shake" is een PJ-wereldje op zicht: inhoudelijk serieus, muzikaal speels en een Harvey die voor de gelegenheid haar kleine meisjesstem heeft bovengehaald. Een conceptplaat dus en in Engeland binnengehaald als haar meesterwerk, maar de thematiek is ons net iets te eng en te Brits om de plaat hoger te zetten. Maar uitzonderlijk goed hoor, dat wel.

15. Kasabian: Velociraptor! (rock/pop)

Van een stelletje over voetbal en bier kelende Oasis-klonen tot de nieuwe hoop van de Britse rock: Kasabian heeft vooral de jongste twee jaar een indrukwekkend parcours afgelegd. Met 'West Ryder Pauper Lunatic Asylum' uit 2009 zette de groep een erg hoge standaard die opvolger 'Velociraptor!' niet helemaal evenaart, maar toch haalt ook het vierde volwaardige studioalbum van de groep uit Leicestershire met de vingers in de neus ons eindejaarslijstje. Denk maar aan de titeltrack, een vrolijke lap geweld die onze dag steevast goed maakt (en gelooft u ons vrij: daar is véél voor nodig, tegenwoordig), de oriëntaalse ritmes van 'Acid Turkish Bath (Shelter from the Storm') en radiohit 'Days Are Forgotten', een pareltje waarin psychedelica en 21ste-eeuwse pop hand in hand gaan, zelfs in de LL Cool J-remix niet stuk te krijgen.

14. The Horrors: Skying (pop/rock)

Ronald Reagan en de Berlijnse muur zijn er al lang niet meer, maar de financiële heisa en De Crisis die het begin van de jaren '80 domineerden zijn helemaal terug. In die sfeer blijken nu, net zoals toen, donkere en weemoedige platen uitstekend te gedijen. Onze favoriete 'nieuwe' post-punkband is The Horrors, die het geluid van Siouxsie & The Banshees en de songsmeedkunst van Echo & The Bunnymen aan elkaar koppelden en naar de 21ste eeuw vertaalden. Voor The Horrors een derde plaat en een evenzoveelste geluid, want fans van het eerste uur schrokken zich twee jaar geleden al een hoedje toen de garage-sound van het debuut op de tweede plaat 'Primary Colours' baan ruimde voor psychedelica en The Jesus & Mary Chain. Met 'Skying' doen The Horrors niet onder voor die terecht bejubelde voorganger en kiest de ambitieuze band opnieuw voor verrassing.

13. Bon Iver: Bon Iver (folk/indie)

Drie jaar na "Emma" komt Bon Iver met een nieuw reeks beklemmende songs. Justin Vernon kijkt ondertussen verder dan zijn eigen akoestische gitaar, en deze titelloze opvolger voelt dan ook meer aan als een band-effort. De arrangementen zijn ook rijker geworden. Kortom: de basis verbreed, meer en nog beter.

12. Foo Fighters: Wasting Light (rock)

Dave Grohl haalt op het zevende Foo Fighters-album alles uit de kast wat z'n band zo geweldig maakt. De toolbox van de Foo's is niet bijster ingewikkeld, mind you. Maar goed gebruikt staat ze garant voor oprechte, vol gas, rechtdoorzee rocksongs met catchy popmelodieën. "Wasting Light" is het geluid van hoe de Foo's, net door alle pretentie om te groeien overboord te gooien, herboren worden.

11. Jay-Z & Kanye West: Watch the throne (hip hop)

Watch The Throne is een plaat die z'n status alle eer aan doet. Wat te verwachten valt wanneer de twee meest meest toonaangevende mannen uit de hip hop samen een plaat gaan maken, maar zo'n dingen lopen doorgaans niet goed af. Hier wel, West surft nog op een creatieve high, da's duidelijke, maar de betere raps komen van Jay. Ze hadden er zich gemakkelijk van kunnen afmaken, maar dat deden ze niet en "Watch the throne" is een stuk zeitgeist geworden, ambitieus, maar geslaagd op alle niveaus.

Luister hier naar de 74 beste nummers uit de nummers 30 tot 10 van HLN.be's Top 50 van beste albums van 2011 op Spotify!

(tekst: mvl), samenstelling: (mvl/lb/sps/jv/sam/obds/edp)