HLN.be's 10 beste metal-albums van 2011

bewaar artikel
Door: redactie
29/12/11 - 06u00

Metal telt zoveel verschillende stijlen dat het onbegonnen werk is om een top tien van het jaar zelfs maar een zweem van absoluutheid te geven. Bovendien hebben nogal wat liefhebbers hun eigen favoriete subgenres, en vinden ze veel andere stijlen maar niks. Eerder dan een lijst van obscure platen samen te stellen - "kijk eens welke extreme 'echte' bands we allemaal kennen" - hebben we ons daarom grotendeels beperkt tot de grote namen.

Dream Theaters nieuwe drummer Mike Mangini.
Iced Earth-gitarist en bandleider Jon Schaffer.
Angela Gossow van Arch Enemy.
Devin Townsend
Russel Allen treedt op met Symphony X.
Megadeth-gezicht Dave Mustaine. © reuters.
Lemmy staat er nog steeds. © photo news.

1. Dream Theater - 'A Dramatic Turn Of Events'
Toen de wegen van Dream Theater en drummer Mike Portnoy scheidden, zaten veel fans met de handen in het haar. Ten onrechte, want met Mike Mangini in het team heeft de band opnieuw een klepper afgeleverd. Wat opvalt is dat de groep zich opnieuw wat meer heeft gefocust op het schrijven van afgelijnde songs, eerder dan op ingewikkelde epossen. Dat betekent echter niet dat de muziek niet meer complex is. Dream Theater blijft natuurlijk Dream Theater, en vier van de negen nummers zijn langer dan tien minuten. Het album doet het commercieel erg goed, en 'On the Backs of Angels' werd zelfs genomineerd voor Grammy Award in de categorie Beste Hardrock/Metal.

2. Iced Earth - 'Dystopia'
Een goede zanger is zijn gewicht in goud waard. Toen Matt Barlow een eerste keer vertrok bij Iced Earth, zette zijn vervanger Tim 'Ripper' Owens een sterke prestatie neer. Vooral bij de oude nummers viel echter op hoe hard het bekende stemgeluid van Barlow werd gemist. De verloren zoon werd met open armen opnieuw ontvangen, maar besloot een tweede keer te vertrekken, deze keer definitief. Zijn vervanger heet Stu Block, en ook bij hem valt toch op dat hij simpelweg Matt Barlow niet is. Dat is echter de enige kritiek die je kan geven, want ook Block heeft een stem om u tegen te zeggen. Hoog is hij wat schrieler dan Barlow, maar in de lage stukken heeft hij net de juiste korrel in zijn strot om de nummers nog wat extra punch te geven. Niet dat dat echt nodig is, want Iced Earth klinkt op 'Dystopia' muzikaal zoals steeds retestrak, en de vette gitaarpartijen vliegen je al meteen om de oren. Het duurt even voor Block zijn keel openzet, alsof de groep eerst duidelijk wil maken dat ze er nog steeds staat. 'Dystopia' bevat geen enkele slechte track, en de cd is voorbij voor je er erg in hebt. Kippenvelnummer is 'End of Innocence', waar Block het heeft over zijn moeder die hij verloor aan een slepende ziekte.

3. Arch Enemy - 'Kaos Legions'
Arch Enemy is al vele jaren een topper in de zware metal, en met de inlijving van frontvrouw Angela Gossow werd de band nog aangenaam voor het oog ook. Een vrouw die grunt lokt snel de aandacht, maar de kleine Duitse met de betonnen stem heeft natuurlijk veel meer dan looks alleen. Op 'Kaos Legions' klinkt haar vocaal geweld ietsje gepolijster, en de heldere mix laat ook erg veel ruimte voor gitaartierlantijntjes die nog een beetje meer melodie bevatten dan eerder werk. Contrasterend daarmee vind je ook enorm agressieve stukken, zoals op het toepasselijk getitelde 'Vengeance is Mine'. De strakheid waarmee alles wordt gespeeld is een lust voor het oor, en Arch Enemy weet al dat muzikale geweld nog te kanaliseren in prima songs ook.

4. The Devin Townsend Project - 'Deconstruction'
Met de release van 'Deconstruction' komt een einde aan het vierluik van muzikale mastermind Devin Townsend. In 2009 kwamen 'Ki' en 'Addicted' uit, en dit jaar verwende hij ons met het meditatieve 'Ghost' en het krachtige 'Deconstruction'. Het is zonder twijfel de hardste van de vier albums en het tempo overstijgt zelfs de muziek uit zijn Strapping Young Lad-tijdperk. Meer nog kan deze plaat gezien worden als een soort samenvatting van alles wat Devin op muzikaal vlak al heeft bereikt. En eigenlijk overstijgt ze zelfs dat nog, want hoewel een getrainde luisteraar ongetwijfeld linken zal kunnen leggen met oudere nummers, biedt 'Deconstruction' nog zo veel meer. Het project barst van de originaliteit, mede te danken aan de minutieus uitgekozen gastmuzikanten. Onder andere Paul Masvidal (Cynic), Floor Jansen (After Forever, Revamp), Fredrik Thorendal (Meshuggah), Greg Puciato (The Dillinger Escape Plan) en het Prague Philharmonic Orchestra droegen bij tot de creatie van dit indrukwekkend staaltje muziek. Ondanks de mengelmoes van invloeden, instrumenten, tempo's en stijlwisselingen, komt 'Deconstruction' als geheel overtuigend over. Het is een plaat met veel flow en ze smaakt naar meer.

5. Symphony X - 'Iconoclast'
Michael Romeo heeft de laatste vier jaar niet stilgezeten. Na het epische 'Paradise Lost' uit 2007 pakt de vijfkoppige progmetalband uit New Jersey uit met 'Iconoclast', een langspeler in elke zin van het woord - de speciale editie bevat maar liefst drie extra songs - en een meer dan volwaardige opvolger. Bezieler, songschrijver en gitarist Romeo levert een dijk van een plaat af waar virtuositeit en songwriting hand in hand gaan. Neem daarbij Russel Allen, een man met een van de grootste bereiken en meest veelzijdige stemmen in het genre, afgewerkt met nog drie topmuzikanten en je hebt de groep die in het voorprogramma van Dream Theater heeft getourd en nog steeds live kan brengen wat je op cd hoort. Enige minpuntjes zijn misschien de tamme refreinen die dan weer wel een hoog meezinggehalte hebben en de voorspelbaarheid waarmee de nummers zijn opgebouwd. Dit doet echter geen afbreuk aan de genialiteit van deze schijf.

6. Megadeth - 'Th1rt3en'
De tijd dat Megadeth met 'Risk' probeerde een andere muzikale weg op te gaan, ligt al een hele tijd achter ons. Dave Mustaine houdt het sindsdien bij de vertrouwde mix van meezingers, snedige riffs, herkenbare refreinen en vingervlugge solo's. Zijn snerpende stem staan op 'Th1rt3en' opvallend vooraan in de mix, die voor de rest heel open klinkt. De nummers doen soms wat denken aan 'Youthanasia' en 'Countdown to Extinction', en sommige nummers stammen effectief nog uit de tijd dat Marty Friedman en co nog bij Megadeth speelden. Bassist en mede-oprichter Dave Ellefson is wel terug bij de band, maar hij krijgt op de nieuwe songs geen schrijverscredits. Afwisselende plaat.

7. Machine Head - 'Unto The Locust'
Machine Head heeft de meer groovende ritmes de voorbije jaren grotendeels achter zich gelaten, en klinkt weer meer thrashy. Ook op 'Unto The Locust' raast en beukt de band agressief om zich heen, al zijn er ook enkele rustige akoestische stukjes. Dat contrast vind je ook bij een (vals) kinderkoortje in 'Who We Are', dat meteen brutaal wordt opzijgezet door een razende Rob Flynn. Machine Head bestaat inmiddels al twintig jaar, maar klinkt als een roedel jonge honden.

8. Uriah Heep - 'Into The Wild'
Misschien een verrassende keuze in een top tien van metalcd's, maar Uriah Heep is er nog maar eens in geslaagd een uitstekende hardrockplaat af te leveren. Nummer 22 al, alsjeblief! Om je een idee te geven van hoe lang deze band al bezig is: de groepsleden van Queen haalden inspiratie voor hun kenmerkende samenzang bij Uriah Heep. Oud betekent echter helemaal niet gezapig, want 'Into the Wild' klinkt vaak opvallend heavy. Daarnaast is ook de zangprestatie van Bernie Shaw, 55 en al bij de band sinds 1980, opnieuw uitstekend, net als zijn koortjes met de andere muzikanten. 'Into The Wild' focust op songs, bevat veel afwisseling en stelt nergens teleur.

9. Motörhead - 'The World Is Yours'
Mötörhead komt weer naar Graspop, en ze mogen daar flink wat nummers van 'The Wörld is Yours' spelen. De dubbele basdrum zet de beuk in 'Born to Lose', en ook 'Outlaw' dendert lekker door. Andere nummers zoals 'Waiting for the Snake' zijn meer midtempo, we durven zelfs zeggen swingend. 'Rock N Roll Music' is dan weer een ouderwetse meezinger waarbij we de uitgestoken armen met halfvolle plastic bekers bier al kunnen zien. 'The World Is Yours' is opnieuw een plaat waarbij je voet noch hoofd kan stilhouden. Typisch 'Motörhead', of had je verrassingen verwacht misschien?

10. Amon Amarth - 'Surtur Rising'
Net als Motörhead klinkt ook Amon Amarth weer heerlijk vertrouwd, maar toch net weer iets anders. De melodieuze deathmetal is naar goede gewoonte voorzien van vikingverhalen, terwijl de beukende riffs op 'Surtur Rising' extra veel plaats laten voor gitaarsolo's. Pletwals.

Hadden evengoed in deze lijst kunnen staan: 'Heritage' van Opeth, 'He Who Sleeps Amongst The Stars' van doomgezelschap Krux, 'The Hunter' van Mastodon, 'In Waves' van Trivium, 'Heavenly Ectasy' van Pagan's Mind, 'Human Remains' van Hell, 'Trinity' van Eden's Curse, 'The Audio Guide to Happiness' van het verfrissende Jolly, het experimentele 'The Path Of Totality' van Korn, 'Evanescence' van de gelijknamige band, 'Worship Music' van Anthrax, 'Bilateral' van Leprous, 'Kairos' van Sepultura, 'Sounds Of A Playground Fading' van In Flames en 'The Unforgiving' van Within Temptation. (sam/lf)

Jouw mening telt !

Meld je aan of registreer je om een reactie te plaatsen!