Tijd voor de final countdown in de belangrijkste van onze categorieën van beste rock- en popmuziek van 2011: de top 50 van beste albums, samengesteld door zeven redacteurs van onze site die over muziek schrijven. We tellen vandaag af van 50 naar 30. Het beste uit de platen die je hieronder ziet, kan je beluisteren op een playlist (eentje van 4 uur deze keer) op onze Spotify-pagina. De link vind je onderaan.
50. Wild Beasts: Smother (indierock/art pop)
Derde album van Hayden Thorpe, Ben Little, Tom Fleming en Chris Talbot, en weer een stap vooruit. Meer synth-georiënteerd. Blijkbaar ondermeer geïnspireerd door Mary Shelleys Frankenstein. Geen wonder dat Morrissey één van de grootste fans is; Thorpe is in topvorm hier, of wat dacht u van pareltjes als : "I take you in my mouth like a lion takes his prey", "I would lie anywhere with you/Any old bed of nails will do", "New squeeze, take off your chemise, and I'll do as I please" of "Your lips to my lips/I cease to exist."
49. Pistol Annies: Hell on high heels (country)
Pistol Annies is een supergroep waar u misschien nog nooit van gehoord hebt, maar Miranda Lambert, Ashley Monroe en Angaleena Presley zijn very big in de VS, Canada en Australië bijvoorbeeld. Miljoenenverkopend big. De drie dames bewijzen hier dat countrymuziek helemaal niet saai hoeft te zijn, zelfs in behoorlijk traditionele vorm zoals op deze debuutplaat. "I'm hell on heels/Say what you will/I done made the devil a deal/He made me pretty/He made me smart/And I'm gonna break me a million hearts": het zou hip hop kunnen zijn.
48. Jane's Addiction: The Great Escape Artist (rock)
De meest onwaarschijnlijke comebackplaat van 2011? We hadden eerlijk gezegd geen cent meer gegeven voor Perry Farrell & co, zeker na die afgrijselijke reality show op tv, maar de eerste Jane's Addiction-plaat sinds 2003 is ook ineens de eerste goeie sinds 1990.
47. Trivium: In waves (metal)
Ten tijde van Metallica's behoorlijk slechte St. Anger werden de jongens van Trivium ingehaald als de redders van echte thrash metal. Zes jaar later is dat niet meteen uitgekomen, maar de jongens uit Florida hebben wel hun beste plaat afgeleverd. 't Is een beetje een muzikale metal-tapasbar geworden, met kleine porties van vanalles:
wat death-metal, wat speed-metal shredding, wat power-metal thump, en zelfs Fade To Black-style ballad-gedoe. Niks nieuws, maar wel heel goed gedaan.
46. James Blake: James Blake (post-dubstep/nu-soul)
Vorig jaar rond deze tijd ging James Blake nog 2011 naar zijn hand zetten wegens de immense verwachtingen die "Limit to your love" schepten, maar wat we kregen was een hele subtiele langspeler met een hoop mystiek. Geen makkelijke plaat met andere woorden van de "crown prince of the quiet revolution", maar eentje die bij elke keer dat je 'm draait toch weer wat meer prijsgeeft. De klasse is er duidelijk. Benieuwd naar wat komen gaat.
45. Azari & III: Azari & III (dance)
Het heeft even geduurd voor deze langspeler van Azari & III, twee Canadese producers in essentie, er kwam, want de jongens hadden het behoorlijk druk als remixers-van-de-sterren. Het titelloze debuut is een mooie mix van 30 jaar housemuziek, zelfs 70's disco, met eigentijdse beats. Dansmuziek waarover nagedacht is, maar die toch dicht genoeg bij de grens met het foute zit om de vloer te vullen.
44. Iced Earth: Dystopia (metal)
Iced Earth klinkt op "Dystopia" muzikaal zoals steeds retestrak, en de vette gitaarpartijen vliegen je om de oren. Het duurt even voor de nieuwe zanger, Stu Block, zijn keel openzet, alsof de groep eerst duidelijk wil maken dat ze er nog steeds staat, ook zonder Matt Barlow. "Dystopia" bevat geen enkel slecht nummer, en de cd is
voorbij voor je er erg in hebt. Sterk.
43. tUNE-yARDS: whokill (indie pop)
Merrill Garbus alias tUnE-yArDs leverde met "W H O K I L L" één van de meest kleurrijke, energieke albums van 2011. Ze mengt Amerikaanse indiefolk met Afrikaanse ritmes en alles wat daartussen zit. Inventief en verslavend, niet altijd voor de hand liggend.
42. Noah and the Whale: Last night on earth (folk/pop)
In plaats van de verzanden in indie-folk, ging Noah & The Whale experimenteren met ondermeer gospel en pop. Het resultaat is een opgewekte plaat die bulkt van de catcy deuntjes. "It feels like his new life can start/and it feels like heaven" zingt Charlie Fink. "Last Night On Earth" is een nieuw begin en een verrassend goeie plaat die ook popfans en softrockers zal aanspreken.
41. Feist: Metals (pop/folk)
Er staat geen "1234" op "Metals", maar toch is deze vijfde langspeler van Leslie Feist haar beste. Feist is op haar 35ste uitgegroeid tot een formidabele songwriter die meer kan dan alleen folkdeuntjes, tot Malinese desertblues toe. Pluim ook voor de productie, die maakt dat "metals" loepzuiver klinkt.
40. Fucked Up: David comes to life (punk/indie rock)
Ook uit Canada - maar zowat de anti-Feist - komt het collectief onder leiding van de lijvige menselijke tornado Pink Eyes (Damian Abraham staat er op zijn paspoort). Ferm geëvolueerd van de hardcore/punk-band die ze nog waren in 2008 bij de release van "The Chemistry of Common Life". "David comes to life" is een - hou u vast - 18 song lange en in vier acts opgedeelde rock opera over romantiek en dood in een Engelse lampenfabriek. Het is vooral 78 minuten lang eerlijke, opzwindende gitaarrock in de grote traditie van een andere band met een x-rated naam: Hüsker Dü.
39. Big Talk: Big Talk (rock)
Soms zit het geheime wapen van bands met zelfs de meest charismatische frontmannen achter het drumstel. ' t Was zo met Nirvana en het blijkt nu ook zo te zijn met The Killers. Terwijl Brandon Flowers druk bezig was met het promoten van het mormoonse geloof (echt), timmerde Ronnie Vannucci Jr. deze gitaar-heavy lofzang over ochtendwhiskey en sigaretten in elkaar, een ware ode aan de rock 'n roll not-giving-a-damn lifestyle. 't Is de bluesfactor uit The Killers gepuurd en uitgespuwd met Big Star-riffs. Beter dan de laatste van The Killers en geen klein beetje.
38. Fleet Foxes: Helplessness Blues (folkrock)
Zelfs wie indie-folk afdoet als "fucking canoeing music" moet toegeven dat "Helplessness Blues" een bijzondere plaat is. Veel ambitieuzer en uitgekiender dan het debuut. Robin Pecknold doet daarvoor beroep op de zotste dingen: fluiten, twaalfsnarige gitaren, vibrafonen, een marxophone en zelfs Tibetaanse singing bowls. Juist, een nogal verdachte kant van de prille seventies is niet ver weg. Maar Pecknold heeft wel de juiste dingen geleerd van de Sunflower-era Beach Boys, Simon en Garfunkel en Crosby, Stills, Nash and Young.
37. Drive-By Truckers: Go-Go Boots (alt country/Southern rock)
Na negen platen alweer is de cocktail van de Drive-By Truckers wel bekend: liedjes over naar de klote gegane levens in de Deep South op een soundtrack van country, rock en southern soul. Het schrijftalent van Patterson scheert ook nu weer hoge toppen, zowel muzikaal als lyrisch: "My aunt's praising Palin, and my niece loves Obama/My uncle came to dinner wearing his pajamas".
36. Florence + The Machine: Ceremonials (pop/rock)
Grootser, wijdser, meeslepender. Melodramatisch tot aan het randje. Florence Welch trok alle registers open voor haar tweede plaat. "Ceremonials" is een barokke kathedraal vol neo-soul meezingers en epische, bluesy electro-ballads. En het is ronduit griezelig bij momenten hoe goed ze kan zingen.
35. Friendly Fires: Pala (pop)
Initieel lijkt het coiffeursmuziek die je nooit bij de kapper zal horen, maar "Pala" is één van de meest onderschatte efforts van 2011. De muziek van Macfarlane, Savidge en Gibson is ondertussen het label alternatief ontgroeid en wat we krijgen is een stijlvolle én bijzonder aanstekelijk huwelijk tussen de beste 80's-pop (Duran Duran ten tijde van Rio) en Ibiza Culture. Het is New Rave at The Club Tropicana. Het geluid van gevaarlijke drankjes met mangosmaak. Maar vooral: je hoort dat ze veel lol beleeft hebben aan het maken van de plaat.
34. Gillian Welch: The Harrow & The Harvest (folk/alt country)
"Some girls are blessed with a dark turn of mind" zingt Gillian Welch op haar eerste, langverwachte plaat sinds 2003. Welch en haar partner David Rawlings nemen de luisteraars niet meteen mee naar een nieuwe plek, "The Harrow & The Harvest" lijkt nog het meest op "Time (The Revelator)"; maar da's ok, want het was goed vertoeven daar.
33. Kurt Vile: Smoke ring for my halo (rock)
Minder psychedelisch, meer folk-blues-gitaar. En bittere songs over een fucked-up world. Op Vile's vierde plaat is de stoner uit Philadelphia grote mens geworden: "When it's looking dark, punch the future in the face". De Springsteen van de meh-generatie is opgestaan.
32. The Smith Westerns: Dye it blonde (indierock)
Met "Dye it blonde" zijn Chicago's favoriete kids uit hun lo-fi-slaapkamer gekomen en zetten een ferme stap richting sterrendom. Het is een blam-blam-plaat geworden, meer seventies dan sixties, met hele fijne rockers ("Weekend"!), midtempo tracks sound ("Fallen in Love") en zelfs ballads.
31. Beyoncé: 4 (pop/r&b)
De prima donna van dit tijdperk (het Estrogeen?), de enige echte überdiva. Beyoncé is de mensgeworden force of nature. Ze is ook een beetje een weirdo, en op een goeie manier, niet op de Gaga-zie-eens-hoe-zot-en-interessant-ik-ben-manier. Beyoncé houdt haar raar kantje voor haar muziek, en dat maakt dat ze de enige echte baanbrekende artieste in haar segment is geweest de jongste tien jaar. "4" is niet haar beste plaat, er staan bijvoorbeeld te veel trage nummers op en het is het stomende spul waar Beyoncé echt ongenaakbaar in is. Maar het is nog steeds een benchmark voor de concurrentie en het is niet fake. Misschien moet iemand haar toch maar eens op Rock Werchter zetten, we zouden nog versteld kunnen staan.
Luister hier naar de 58 beste nummers uit deze lijst op onze Spotify-pagina
(tekst: mvl), samenstelling: (mvl/lb/sps/jv/sam/obds/edp)
