De Beste songs van 2011: van 30 naar 1

Zo hebt u ze nog voor kerstavond: vandaag tellen we ineens af naar nummer 1. Op onze Spotify-pagina kan u de songs allemaal beluisteren. De links naar de playlists - per tien, de laatste 30, de top 50 en de hele shortlist van 200 nummers - op onze Spotify-pagina vind je onderaan. Volgende week krijg je de Top 50 van langspelers van 2011 alsook onze top tiens in specifieke genres.

30. Lady Gaga: The Edge of Glory

Het risico dat we flink wat "monstertjes" tegen hun kar rijden, nemen we er maar bij, maar Lady Gaga kon ons niet echt overdonderen dit jaar. "Edge of Glory" was de uitzondering, wellicht omdat we in tegenstelling tot de rest op "Born this way" spontaniteit voelen. Anders gezegd: we krijgen bij dit nummer niet de indruk dat Gaga
over zichzelf struikelt. Wat Gaga groots maakt, ligt nu eenmaal niet in het aansnijden van Big Topics (Judas anyone), of wanhopig te laten zien dat ze ook Madonna kan zijn (Born this way). Het zit in simpele, maar grootste popsongs zoals "Edge of Glory". En dan is er dit: het is uiteindelijk de saxsolo die "Edge of Glory" net die klasse hoger en in onze Top 50 tilt. Jammer genoeg één van de laatste wapenfeiten van de betreurde Clarence Clemons.

29. Coldplay: Paradise

"Paradise" is een monster van een meezinger, het soort waar Coldplay ondertussen een patent op heeft en daar is niks mis mee. Het is bovendien ook subtiel zeitgeisty met z'n dropped drum beat en nogal dubstepachtige basslijn. En het heeft niet één, maar twee "armen-in-de-lucht-en-meebrullen"-momenten: "Para-para-paradise" en "Wo-oh-oh-oh".

28. The Black Lips: Modern Art

Soms duurt het een poosje: The Black Lips modderen al aan sinds 1999 wat vijf behoorlijk chaotisch platen, een hoop middelmatigheid en een hoop gezever opleverde. Het singeltje "O! Katrina!" uit 2007 was nochtans een clue dat er veel meer in zat, en zowaar. "Modern Art" is de Beach Boys meet The Ramones. Qua huppeldepup funpunk wordt het niet veel beter dan dit.

27. Eric Church: Springsteen

Onbekend is onbemind. Maar HLN.be heeft sinds dit jaar een redactie in Los Angeles, en een mens steekt al eens wat op door daar naar de radio luisteren. En zo ontdekten we Eric Church. Church heeft met "Chief" de beste country-rockplaat van 2011 gemaakt, maar "Springsteen" raakt ons het meest. Een ode aan The Boss effectief, en eentje waar die best trots op mag zijn.

26. PJ Harvey: The Words that maketh Murder

"I've seen and done things I want to forget/I've seen soldiers fall like lumps of meat/Blown and shot out beyond belief/Arms and legs were in the trees": zo begint het statement van een bijzonder getalenteerde madam op de eerste single van een plaat die helemaal gewijd is aan de verschrikkingen van de oorlog. Een ijzingwekkende
mooie song. Food for thought.

25. Bombay Bicycle Club: Shuffle

Over een metamorfose gesproken. Producer Ben Allen stuurde deze folkies door een rabbit hole en ze kwamen er uit met dit: een house piano sample, baggy drums en een funky bass riff. En één van de meest catchy refreinen van 2011: "Once you get the feeling it/Wants you back for more/Says it's gonna heal it but/You won't make the call".
Voilà nu moet u dat alvast niet meer mompelen.

24. Alex Turner: Piledriver Waltz

"Piledriver Waltz" is de song waar Arctic Monkeys-frontman Alex Turner laat zien dat hij een vent is geworden. Het komt uit de soundtrack van de film Submarine, en verscheen een paar maanden later ook op "Suck it and see" van de Arctic Monkeys, in een gerearrangeerde vorm. Deze versie is intiemer, doet denken aan het beste solowerk van John Lennon.

23. The Joy Formidable: Whirring

Bijna zeven minuten bubble-grunge van een band uit Wales die nog heel groot gaat worden. Ze zijn maar met drie, en zangeres Ritzy Bryan neemt al het gitaargeweld dat je hoort voor haar rekening. Wat ook zal hebben geholpen: de aanwezigheid van Rich Costey achter de knoppen, de man die Muse radio-friendly maakte en één van de rijzende sterren in producersland.

22. Nicki Minaj: Super Bass

Ergens verdient er iemand een lap rond zijn of haar oren om "Super Bass" van Nicki Minaj's als bonusnummer te steken op haar debuut "Pink Friday", terwijl het veel beter is dan eender welk van de originele 16 songs. Een perfecte fusie van hip hop, pop en dance. Boem, badoem, boem, boem, badoem, boem.

21. Tyler, the Creator: Yonkers

De beat doet denken aan iemand die probeert een auto met een kapotte motor te starten en is een perfect platform voor de grimmige woorden van deze getalenteerde jonge Angelito Tyler Okonma aka Tyler, the Creator. Misbegrepen weliswaar, maar wie voorbij het bloed, het geweld en de vuile praat geraakt, zal een (wat de LA Times noemde) "wildly clever child of the digital age" tegenkomen. "Yonkers" is bijvoorbeeld een dialoog tussen Dr. TC (Tylers geweten) en zijn alter ego Wolf Haley. Elk vers wordt gecontradicteerd door het volgende, tot het dramatische einde: (Fuck everything, man) That's what my conscience said/Then it bunny hopped off my shoulder, now my conscience dead/Now the only guidance that I had is splattered on cement/Actions speak louder than words, let me try this shit, dead.

HLN.be's beste songs van 2011: 30-21

20. Beyoncé: Run the world (Girls)

Terwijl al haar concurrentes hun toevlucht zochten tot Eurodisco-toestanden in 2011, kwam Beyoncé voor haar comeback single met een agressieve dancehall beat over een sample van Major Lazer (aangebracht door hubby Jay-Z blijkbaar). The-Dream, Afrojack, Diplo, Switch en Adidja Palmer (mevrouw Jay-Z kan zich nu eenmaal permitteren om met de besten te werken) maakten er een stoothamer van een popsong van. Het leek wel een statement aan het adres van Katy, Gaga, Britney, RiRi et alle anderen: There can only be one.

19. Cults: You know what I mean

De slow van het jaar komt uit wel heel onverwachte hoek: van een koppeltje New Yorkse filmschoolstudenten. Ze komen een beetje uit het niets. We weten dat Madeline Follin and Brian Oblivion een jaar samen zijn, als koppel én als band. En we horen dat ze iets hebben met 1960s girl-pop. "You Know What I Mean" leent z'n verse melody
zelfs van "Where Did Our Love Go" van The Supremes, maar wat Cults er verder mee doet is erg 2011: ze versnijden 'm met synths, gitaren en subtiele samples. En ook hier weer wat zowat het centrale thema in onze lijst aan het worden is: de feel van de song passen niet meteen bij een wel erg duistere boodschap. "Tell me what's wrong with my brain/'Cause I seem to have lost it/Please, please come and save me". Het is eens iets anders voor een walske.

18. Machine Head: Darkness Within

Metal heeft een behoorlijk flauw jaar achter de rug, en dat zeggen we met pijn in ons hart, zeker omdat er in 2010 wél zoveel mooie releases waren. De uitzondering was Machine Head. "Darkness Within" is wellicht het beste nummer dat de band ooit heeft geschreven. Alles wat metal geweldig maakt zit in de zesenhalve minuut. Een metalklassieker, niet aan twijfelen.

17. Justice: Civilization

Van de uitvinders van de baguette beats, Daft Punk, hebben we ook in 2011 niks gehoord, tenzij een stint op de soundtrack van Tron, maar dat bleek te verwaarlozen marchandise. Het volle gewicht komt dus op de schouders van Justice, die, en da's blijkbaar the thing bij die Fransen, ook wel hun verdomde tijd namen om met een opvolger
voor het euforische "Cross". Dit is deels Daft Punks "Aerodynamic", deels "Baba O'Riley" van The Who, maar, het barst van de energie en stuurt dance in een nieuwe richting van veel te strakke broeken en jeansvestjes zonder mouwen. Het haar hadden de heren Gaspard Augé and Xavier de Rosnay al.

16. Kasabian: Days Are Forgotten

Kasabian is één van de topbands van het moment. In de UK worden ze al verafgood, en in "Days" horen we waarom: emmers swagger (Tom Meighan is de nieuwe Liam), alles wat we zo geweldig vinden aan de Rolling Stones, Led Zeppelin en Radiohead en toch een unieke sound waarmee ze zonder blozen naast pakweg Coldplay en Muse kunnen staan.

15. Chase & Status: Blind Faith (featuring Liam Bailey)

Drum & Bass-duo Chase & Status hebben het mooi uitgekiend: de trage break-beat, de sample van Loleatta Holloways "Love Sensation" (uit 1980), de reggaesoul-stem van Liam Bailey en het door Massive Attack-zangeres Yolanda Quartey gecroonde refrein. "Sweet sensation/The music that we play/Will ease your mind". Het dubstep-equivalent van viagra, dit.

14. St. Vincent: Cruel

Annie Erin Clark (meer moet je niet zoeken achter de naam St. Vincent) is één van de geniale vrouwen in de hedendaagse muziekbiz. Luister maar naar "Cruel". Een strakke beat op een assepoesterachtig orchestraal arrengement, een overfuzzde gitaar en Annie's barokke stem, op het randje van 't hysterische af bij momenten. Onorthodox, maar niet experimenteel. Daar is het gewoon te catchy voor.

13. The Strokes: Under Cover of Darkness

"Time isn't kind to the cool" is één van de grondregels van rock 'n roll. Wat de terugkeer van een band die qua coolfactor alleen moest onderdoen voor The Ramones na vijf jaar des te opmerkelijker maakte. "Under Cover of Darkness" is Strokesiness Supreme: het heeft alles wat we zo geweldig aan Julian Casablancas & co vonden en waarmee ze in 2001 gitaarrock van een gewisse dood redden.

12. Lloyd: Dedication to my Ex (featuring André 3000 and Lil Wayne)

Vorig jaar hadden we Cee-Lo's "Fuck you". Dit jaar gaat de eer van coolste breakup-song naar Lloyd Polite Jr. Om één of andere reden was de impact hier niet navenant, in Australië werd het bijvoorbeeld één van de drie grootste hits van het jaar. Jammer, want los van de humor ("I miss that pussy") is dit een song die bijzonder knap in elkaar zit. Da Boy Lloyd kan, net als Cee-Lo, wel degelijk zingen, en zowel Outkasts André als Lil Wayne lenen niet gewoon hun namen voor het hoesje, ze zorgen echt voor input.

11. Foster The People: Pumped Up Kicks

Achter dit vrolijke niet-uit-je-hoofd-te-krijgen deuntje schuilt een jammer genoeg vandaag al te familiair horrorscenario: zot schiet met geweer in school/op plein/... In dit geval een school dus, Columbine-style. "All the other kids with the pumped up kicks you'd better run, better run, outrun my gun, better run, faster than my bullet" (kicks zijn sneakers). De electro-lite dance-pop van "Pumped Up Kids" was catchy as hell, maar lo-fi genoeg voor de cool crowd en er viel deze zomer dan ook niet aan te ontsnappen. Een beetje Beck's "Loser" van
2011.

Luister naar HLN.be's beste songs van 2011: 20-11

10. Elbow: Lippy Kids

Alleen in België kan deze song een hit worden zei Guy Garvey in Antwerpen onlangs nog. We hebben Elbow dan ook omarmd als geen ander volk ter wereld en da's terecht. Misschien schuilt het antwoord op de vraag "Waarom wij?" in één van Garveys songteksten: "You are angels and drunks, you are magic." Wij denken dat, buiten containersvol talent, het wel eens dit zou kunnen zijn: "they make music that sounds like it cares how you are". Respect.

9. Joe Goddard: Gabriel (featuring Valentina)

Goeie dingen komen maar zelden zomaar uit de lucht vallen, dat hebben we in dit lijstje al een paar keer aangehaald. Zo ook dit. Joe Goddard is één van de mannen van Hot Chip. De originele song zelf is van de van van John Beck en Valentina Pappalardo. Geen flard heeft Goddard ervan heel gelaten en da's maar goed ook. Voor ons het dancenummer van 2011.

8. Jay-Z and Kanye West: Otis

's Werelds twee beste (en grootste) hip hop-sterren maken samen een plaat. En het is nog een heel goeie ook. West, een man die zijn shit kent, is zo vermoeden we de architect van "Otis". Maar het is Jay die als eerste na de sample van Otis Redding's "Try a Little Tenderness" de Blueprint-style barrage mag starten. "Otis" is een display van métier van de twee mannen die hip hop naar een hoger niveau tilden. Het is ook een showcase: het geluid van bijna 400 jaar Afro-Amerikaanse cultuur gebald in net geen drie minuten. Ook tekstgewijs is "Otis" bedoeld als een state of the black nation (Driving Benzes, wit' no benefits/Not bad huh? For some immigrants) en de slotvers is een nuchtere vaststelling na vier jaar Obama: "Lord, please let them accept the things they can't change/And pray that all of their pain be champagne".

7. The Vaccines: If you wanna

Het is zoete sixties pop 'n roll door een punkmolentje gedraaid. Een spannende noise tsunami met een verslavend melodietje en een refrein waar The Ramones trots op zouden zijn. Nuance is niet echt het ding van The Vaccines, en het zijn weer dezelfde drie akkoorden. Maar, om een punk-cliché te gebruiken, het zijn de juiste drie akkoorden. "If you wanna" is hoe jong zijn zou klinken moest het een song zijn.

6. The Black Keys: Lonely Boy

Patrick Carney en Dan Auerbach hebben ondertussen een paar Grammy's op zak, maar wie dacht dat ze helemaal mellow zouden gaan, wordt even met de neus op de feiten gedrukt met "Lonely Boy", één van de absolute feelgood-nummers van 2011. Het is de blues aan lichtsnelheid.

5. M83: Midnight City

En alzo kwam één van de beste nummers van 2011 uit Frankrijk. Of tenminste van een Fransman (Anthony Gonzalez) die in LA woont. "Midnight City" heeft een dansvloer vullend melodietje, de leukste saxsolo sinds jaren en het voelt evenzeer 1985 als 2011. Faut le faire.

4. Adele: Rolling in the deep

Het stomende bluesy gospel disco-deuntje dat het wel allemaal voor elkaar kreeg. Zes miljoen stuks alleen al verkocht van de single. Waarom? Misschien omdat bepaalde emoties - zeker wanneer ze door de strot van zo'n geweldige zangeres gaan - gewoon tijdloos zijn en iedereen aanspreken. En, we gaan Adele, die we echt een schat vinden, hier niet tekort doen, maar "Rolling in the deep" is ook de triomf van Paul Epworth, de schrijver en producer van de song. Epworth is de man achter vier albums straks in onze Top 50 van langspelers van 2011 alleen. En bent u één van die mensen die nog graag een verschil maken tussen "commerciële" en "alternatieve" muziek, weet dan dat zonder hem u nooit van Bloc Party, Florence + The Machine of zelfs The Big Pink zou hebben gehoord.

3. The Horrors: Still Life

Steek de Simple Minds circa 1982 in een kot met The Verve circa 1997 én gooi er nog een goeie bassist bij. The Horrors' "Still Life" is instant gratification. Het straalt ook een geweldig talent voor zelfbeheersing uit, want gaat nooit over de top en het is loepzuiver geproduced en gemixed. Wat The Horrors blijkbaar zelf hebben gedaan. We gaan nog straffe dingen zien van die jongens.

2. Lana del Rey: Video Games

Ze ging van nobody naar wereldster in een paar maanden, met één song en één zelfgemaakte videoclip. Maar wat voor een song. We kunnen u al verklappen dat de debuutplaat van Lizzy Grant wel degelijk de moeite zal zijn, en dat "Video Games" niet haar enige wapenfeit zal blijven. Maar u zal het nog een kleine maand met dit wonder moeten stellen. Een ouderwetse, glamoureuze popballad over de banale maar belangrijke dingen in 't leven.

1. Foo Fighters: These Days

Volgens Grohl is het zijn beste single tot nu, en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. "These Days" is een fenomenale rockballad, doordrenkt van Foo Fighters' mojo. Kudos ook voor de productie. In de aanloop hoor je als het ware de vingertippen over de snaren glijden en het fretboard buzzen. En dan komt dat Dave-goes-apeshit-refrein binnencrashen ("Easy for you to say/Your heart has never been broken/Your pride has never been stolen) en de song bloeit helemaal open. En zo ook met ons rockhart. "These Days" is één van die dingen waar je spontaan een beetje sneller gaat van rijden. Awesome.

Luister naar HLN.be's beste songs van 2011: 10-1

Luister naar HLN.be's 50 beste songs van 2011

Luister naar onze hele shortlist voor 2011

Samenstelling: mvl