De 10 beste Belgische platen van 2011

Door: redactie
26/12/11 - 07u20

De top tien van eigen bodem 2011 samenstellen was geen makkelijke klus. Om het ons alvast wat makkelijker te maken lieten we The Subs aan onze dance-collega (odbs), werd Gotye effe een héle Aussie, viel ook de Brits/Nederlands/Belgische tiener Birdy uit de boot en vonden we de wereldsingle 'Melvin' van Arsenal net niet voldoende om hun hele 'Lokemo' in deze 'best of 2011' te droppen. Weet ook, alvorens u ons met uw harde afkeer overlaadt, dat 'The Night Before' van Hooverphonic dateert van eind vorig jaar. Een wijs man zei ooit: "Met eender welk voorkeurslijstje is alleen maar de auteur ervan het eens". Je vindt ook weer een lijstje met de (29) beste nummers uit deze tien platen om naar te luisteren op HLN.be's Spotify-pagina, de link staat onderaan dit artikel. Hier gaan we!

1. dEUS: Keep you Close
De Antwerpse band had naar eigen zeggen wat goed te maken bij de fans na het minder geslaagde 'Vantage Point' uit - alweer - 2008. 'Keep you Close' is dan ook aan hen gericht. Het is én de titel van het album én die van het eerste nummer, kwestie van meteen met de deur in huis te vallen. En of ze ons ook direct impulsief bij onze gilet trekken! "Like the sea holds to the shore", zeg maar, of iet als "You're pulling on me like a cigarette". Zet de stereo redelijk stevig open en dan komt het echt wel bínnen.

De luisteraar mag daarna even naar adem happen met 'The Final Blast' maar dan komt de 'Dark Sets In', waar enige jaloerse boosheid in schuilt: "Inside, outside / You're tearing me / For the love of your skin / Just tell me where have you been". Klinkt onheilspellender dan een deegrol. Ook in 'Twice (We Survive)' lijkt de liefde niet meteen het makkelijkste pad te kiezen, "Cause twice I set my mind on you / And twice I gave you nothing / Twice you showed me what to do / And twice it came to nothing".

'Ghost' is de nieuwste single. Hij raast als een tornado over je heen, tilt je op en smakt je weer tegen de grond. Maar pijn doet het niet. Ja, zo hebben wij ze graag. 'Constant Now' - de eerste single - blijft eveneens nog een hele tijd nahangen in je hoofd, maar dan zonder dat je er last van hebt. Waar voor je geld dus.

Even rust dan weer - ja hoor, dit album is perfect gedoseerd - met 'The End of Romance'. De overgang in dit nummer van de doorrookte parlando van Tom Barman naar de verzuchtende aanhef 'Oh Stephany' is sterk. 'Second Nature' is alweer zo'n voldragen nummer - dit is duidelijk niet de eerst langspeler van dEUS, nee het is de zesde alweer inderdaad. 'Easy' is de afsluiter en vat de plaat een beetje vaderlijk samen: "Give your heart a little space / You will find that your days / Will be easy".

Het allesvretende vuur zijn Tom & Co zeker niet kwijt, maar het knalt tegenwoordig nu eens met heftige steekvlammen dan weer knettert het als aangename gensters in het haardvuur. Maar dé vonk, die loopt als een lopend vuurtje door 'Keep You Close'. Toegegeven, voor die conclusie was een voor de rest van het gezin onaanvaardbaar aantal luisterbeurten nodig, maar wij pleurden het voorbije jaar geen betere vers uitgebrachte cd van Belgische makelij in de lade.

2. Amatorski: TBC
Het eerste langspeelalbum van Amatorski heet TBC en bevat acht liedjes, de zogenaamde hidden track 'Anthem & Hop-è' meegerekend. Het principe van zo'n verborgen nummer hebben we eigenlijk nooit begrepen, maar dat kan aan ons liggen. Het doet vooral de vooruitspoelknop van onze cd-speler sneller verslijten. Maar terzake: TBC komt na het sfeerscheppende instrumentale openingsnummer 'Fading' pas écht op gang met het fantastische 'Soldier'. De breekbare, melancholische stem van Inne Eysermans grijpt je vanaf den beginne bij je nekvel en lost niet meer. Nemen we even '22 Februar' apart. Dat is naast een gekke titel ook een waar pareltje.

De opnames van dit album vonden onder meer plaats in de slaapkamer van Inne, zo meldt de cd-hoes. Om maar te zeggen... Mochten Julee Cruise en Angelo Badalamenti ooit de vergissing begaan David Lynch af te wijzen voor een of ander nieuw project, dat deze zonderling dan Amatorski eens belt. To Be Continued? Ja, graag!

3. School is Cool: Entropology
Wat een debuut, dat van School is Cool! Het zet speels dreigend in - die strijkers! - met hun meest recente single 'The World Is Gonna End Tonight'. Een song waar het fantastische 'Mumford & Sons' jaloers op mag zijn!

De eerste hit van School is Cool was 'New Kids In Town' en kwam ook op het album terecht. Toen al, in 2010, was het bingo: de Antwerpse jongelingen wonnen niet toevallig Humo's Rock Rally in dat jaar, vóór The Sore Losers en Willow. Of zoals ze het zelf zingen: "We're all dancing to a tune / it's hip it's fast it's sharp it's new".

De single die 'Entropology' een paar maanden op voorhand aankondigde, kreeg de titel 'In Want Of Something' mee en vat het leven beknopt samen: "We go from nothing / back to nothing / in want of something / we fear the coffin". Maar dat let ons niet om, bijvoorbeeld, van 'The Road To Rome' te genieten of ons even neer te vleien 'On The Beach Of Hanalei'. En 'The Underside' is nog zo'n hoogtepunt: het zou ons verbazen mocht daar geen single van komen.

Bij deze eerste worp uit Berchem bespeuren we geen enkel teleurstellend nummer. Toch een geweldige prestatie op 14 stuks. School is Cool heeft iets essentieels: hun liedjes zijn catchy.

4. Intergalactic Lovers: Greetings & Salutations
We waren al fan van de geweldige singles 'Delay' , 'Shewolf' ("I've killed before en I'll do it again") en 'Howl' maar er staan nog meer straffe nummers op dit ook al erg bewonderenswaardige debuut van Intergalactic Lovers. De unieke stem van Lara Chedraoui (26-jarige dochter van een Libanese vader) zorgt uiteraard mee voor de specifieke sound van de band en past bijvoorbeeld pijnlijk goed bij het mooie 'Bruises' en het prachtige 'Drive'. Droom daarbij verder lekker weg naar - we zeggen zo maar iets - IJslandse sferen met de steel guitar van Maarten Huygens.

En nog wat 'namedropping': Steve Rooke masterde Greetings & Salutations in de Abbey Road studio's in Londen. Hij zat in het verleden ook achter de knoppen bij onder anderen Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles. Het zegt ook iets over Intergalactic Lovers. En volgens zangeres Lara wordt hun volgende album nog beter. Laat maar komen!

5. Raymond van het Groenewoud: De Laatste Rit
Nee, wij zijn niet vies van Nederlandstalig in dit lijstje, al zeker niet van Raymond, en nog minder als 'den Admiraal' (aka Admiral Freebee aka Tom Van Laere) de productie verzorgt . 'De Laatste Rit' opent meteen ongemeen sterk, met het niet minder dan formidabele 'Aan de Meet'. Nu al een Vlaamse klassieker! 'Jouw Liefde' - weet u nog, toen in 'Peter Live'? - krijgt op de plaat twee versies mee. Ondenkbaar dat Sigrid Spruyt het bij het wat minder speelse, meer uitgeklede en gevoeligere 'Jouw Liefde 2' droog houdt. Wonderschoon.

In ''k Onthou het niet' wordt Van het Groenewoud-gewijs even de keel schor gezongen en 'Moedertaal' is ook al zo'n typisch Raymond-nummer. Wat dat precies betekent? Luisteren maar! Eén tip van de sluier geeft de bard zelf mee: "Tussen walvissen en haaien is er plaats voor een garnaal".

De afsluiter heet 'Maanlicht' en lijkt schatplichtig aan 'Strangers in the Night', zoals misschien ook 'Aan de Meet' wijlen The Voice (aka Frank Sinatra) in herinnering brengt met 'My Way'. Raymond gaat dan ook al bijna veertig jaar zijn eigen weg: we mogen hopen dat dit niet écht zijn allerlaatste muzikale trip was. 'Nooit meer drinken' was toch ook een grap, niet?

6. Customs: Harlequins of Love
Het is onvermijdelijk: bij Customs zijn new wave-bands als House of Love, The Cure, The Stranglers en Echo & the Bunnymen nooit ver weg. Zo lijkt het ssslepend aangeslagen 'She' in 'Only after Dark' enigszins de aanzet tot het bekendere vervolg 'Shine on' - of beledigen we nu Elvis Costello die er ook wat van kon? Niks mis mee overigens, met al die invloeden, als er ook een degelijke plaat komt. En wil dat nu het geval zijn met 'Harlequins of Love', Customs' tweede na 'Enter the Characters'.

Het halve titelnummer 'Harlequins' kan meer dan bekoren, net als die andere hithelft en meezinger 'Velvet Love', dat ook tekstueel wel snor zit: Get ready for style / get ready for velvet love / It's not a question of if / it's a question of when it will go down. Wij kunnen het wel smaken, en u?

7. Das Pop: The Game
'The Game' opent de gelijknamige cd. Zotgedraaid op de radio, maar we zijn het nog altijd niet beu gehoord. En het is niet de enige hit. Kennen we inmiddels ook van StuBru en andere zenders: 'Skip the Rope', 'Gold' en 'Yesterday'. Allemaal heerlijke popsongs. Het Beatlesiaanse 'Flowers in the Dirt' zou in dat rijtje zomaar de volgende bescheiden hit kunnen worden.

De adempauze die de ballad 'The Thunder' inluidt, vormt een welgekomen afwisseling op de plaat: Randy Newman in Las Vegas, zoiets. "The Game van Das Pop": het kan haast niet anders dan dat dit album bedoeld is als onversneden vermakelijk entertainment. En dat is het ook.

8. Selah Sue
Soul & funk, en dat op internationaal niveau: niet moeilijk dat Selah Sue vorig jaar het voorprogramma van God in het genre mocht verzorgen in het Antwerpse Sportpaleis. Wij vonden haar geen goede beurt maken, maar als Prince in haar een veelbelovend talent ziet, wie zijn wij dan om dat tegen te spreken?

Op de MIA's klopte haar ragga-debuutalbum dat van de oude rotten van dEUS, maar wie Bart Peeters boven Raymond verkiest, daar durven we wél van mening mee te verschillen! Voor nummers als 'Crazy Sufferin Style' en 'Please' (met Cee Lo Green) lopen we bijvoorbeeld niet zo geweldig warm. 'Fyah Fyah', 'Explanations', en zeker 'Mommy' zijn er dan weer wel 'boenk' op, hoorden we tijdens onze beluistering op Spotify. En de hits die we kennen vanop de radio zijn ook niet zómaar hits geworden: 'Crazy Vibes', 'This World' en 'Raggamuffin' zijn stuk voor stuk stevige songs. 22 is ze, de Leuvense Sanne Putseys... 22! Haar Franse platenmaatschappij vindt duidelijk België nu al te klein voor haar, en dat zou weleens waarheid kunnen blijken in de toekomst.

9. Black Box Revelation: My Perception
De titelsong is ook de nieuwe single uit dit album van BBR en komt chronologisch na 'Rattle My Heart', een song waarvan het refrein ons in mei van dit jaar zowaar de verkeerde perceptie gaf. Het deed ons googlen naar 'The Scabs'. In elk geval, The Black Box rockt - dat staat buiten kijf - en dat vinden we vooral kei cool als ze live spelen. Op plaat komt dat allemaal iets minder tot zijn recht en, net als bij Guy Swinnen, moet Jan Paternoster opletten dat zijn specifieke stemgeluid niet te eentonig wordt, op den duur. Die val wordt min of meer ontweken door de nummers doorgaans voldoende kort en strak te houden.

De langste song, 'Sealed with Thorns', duurt weliswaar 7 minuten 18 seconden, maar daar gaan de gitaren dan ook stevig de Neil Young-toer op en dan is gewoon álles gepermitteerd. Een welgekomen climax.

10. Milow: North and South
Je kan in een Belgische top tien ook in dit oneven kalenderjaar alweer niet buiten singer-songwriter Milow. Jonathan Vandenbroeck liet in 2011 namelijk 'North and South' op ons los en oogstte daar behoorlijk veel succes mee, niet in het minst op de MIA's eerder deze maand. Respect, weliswaar, voor de aanstekelijke kampvuurdeuntjes, de immer juiste zang, de sobere arrangementen en de professionaliteit van Milow. Zo is het grijsgedraaide 'Never gonna Stop' verre van een slecht nummer en staan er op 'North and South' echt wel meer sterkhouders, zoals 'Move to Town' om er eentje te noemen.

Edoch, doe ons maar rock-'n- roll, en dát is Milow niet, ook niet in de almaar breder geworden en minder zeggende opvatting die het na Elvis Presley, Chuck Berry en andere Bill Haleys kreeg. Moet natuurlijk ook helemaal niet, maar wij kunnen dit werk alvast niet hoger taxeren. Misschien zoeken we hier nog het meest naar het gratuite woord 'vrijblijvend'.

Hoogtepunt voor ons: in het openingsnummer, waarin de zanger zich richt naar zijn overleden vader, gebruikt Milow uitzonderlijk zijn stem in de lagere regionen. Dat maakt de sfeer meteen een graad of tien warmer. Een erg mooie binnenkomer voor een alles bij elkaar zeer degelijke plaat. (jv)

Luister hier naar de beste nummers uit de tien Belgische albums van 2011