Als oude zak mocht ik me buigen over de heruitgaves die me het voorbije jaar vaker dan mijn huisgenoten lief was de stelling "vroeger werd er toch betere muziek gemaakt dan tegenwoordig" ontlokten. Daarover kunnen we redetwisten tot in 2013, maar over onderstaande toptien gaan we lekker niet in discussie. Gewoon aanschaffen dan wel spotifyen, die handel. Onderaan dit artikel vind je de link naar onze playlist op Spotify. We kozen 46 nummers, goed voor drie uur muziek, uit onderstaande re-issues.
Geen extra's bij de ravenkoning, maar wie de originelen heeft stukgedraaid of -schande- nooit eerder in huis haalde: look no further
Klassieker uit 1971, met het aan flarden gesampelde 'Inner City Blues (Makes Me Wanna Holler)' en de immer actuele beginverzen 'Money we make it/Before we see it you take it'
U denkt misschien 'wat staat die bommamuziek hier tussen te doen?', en dan zeggen wij: te blinken, net als de zweetparels op zijn voorhoofd toen hij op die toeter blies. C'est si bon!
Wilson bleef er maar aan werken en werd er letterlijk zot van. Een jaar later trok hij de stekker uit het project
10. The Smiths - Complete
Zowat alles wat The Smiths op hun vier studioplaten hebben uitgebracht en veel meer, 106 songs in totaal: netjes geremasterd en gelardeerd met live-versies, John Peel-sessies en de schaarse remixen. Overbodig voor wie de voorbije zomer - naar aanleiding van Morrisseys passage op de Lokerse Feesten - meeheulde met de 'handen af van mijn paardenlookworst'-meute, een prachtuitgave voor wie in de jaren tachtig jong en dus minstens een beetje idealistisch was.
9. Nick Lowe - Labour of Love
Het was 1979 en de punk was haast uitgeraasd toen Nick Lowe 'Labour of Love' uitbracht. 'Cruel To Be Kind' staat er op, zijn grootste hit totnogtoe in de VS, 'Cracking Up' ook, en het later door zijn ex-schoonpa Johnny Cash gecoverde 'Without Love'. Deze plaat barst van de energie en etaleert het onvolprezen vakmanschap van Costello's goeie maat. De heruitgave biedt daarenboven alle singles en B-kanten van zowel de Britse als de Amerikaanse releases. Lowe bracht dit jaar overigens het schitterende album 'The Old Magic' uit en speelt op 10 februari in de Brugse Stadsschouwburg.
8. Jesus and Mary Chain - Darklands
Onder dikke lagen noise en feedback spreidden de Schotse broers Jim en William Reid parels van popsongs. 'Darklands' uit 1987 was de opvolger van hun debuut 'Psychocandy' en meteen ook de titel van hun dit jaar uitgebrachte verzamelaar met daarop 33 nummers, inclusief demo- en singleversies. Met songtitels als 'Everything's Alright When You're Down' en 'Bo Diddley is Jesus' verdienen ze al een medaille, maar wacht tot u 'Darklands' opzet en het licht dimt.
7. Nick Cave - Let Love In/Murder Ballads/Boatman's Call/No More Shall We Part
Nog wat meer zalige donkerte, iemand? Welaan, van Nick Cave kwamen het voorbije jaar liefst vier parels in geremasterde versie uit. Geen extra's bij de ravenkoning, maar wie de originelen heeft stukgedraaid of -schande- nooit eerder in huis haalde: look no further.
6. Marvin Gaye - What's Going On?
Een vraag die me steeds vaker te binnen schiet in deze tijden van kromgetrokken verhoudingen die we haast gedwee crisis zijn gaan noemen. Klassieker uit 1971, met het aan flarden gesampelde 'Inner City Blues (Makes Me Wanna Holler)' en de beginverzen 'Money we make it/Before we see it you take it'. Veertien niet eerder uitgebrachte tracks op de eerste cd, de tweede bevat 18 veelal instrumentale demo's in de stijl van Sly Stone en George Clinton die Gaye na de release van het album opnam, liever dan met 'What's Going On' op tournee te gaan. Voorts een vinylplaat in een reproductie van de originele hoes.
5. Suede - Suede/Dog Man Star/Coming Up/Head Music/A New Morning
Ze gaven dit jaar slechts enkele reünieconcerten, maar hier is alles wat onze favoriete Britpop-band ooit uitbracht en méér. Met niet op de albums verschenen singles, b-sides, live-opnames, demo's uit de tot voor kort geheime collecties van Brett Anderson en Bernard Butler en telkens een dvd met nog meer fraais. Als u toch moet kiezen, ga dan voor 'Dog Man Star'.
4. The Kinks - Kinks/Kinda Kinks/Face To Face/Arthur
Minder vernieuwend dan The Beatles, minder populair dan The Stones of The Who, maar de invloed van The Kinks op latere generaties kan niet onderschat worden. Van Blur tot The Kooks, allemaal zijn ze schatplichtig aan het door en door Engelse songschrijversambt van Ray en Dave Davies. Deze heruitgaves, telkens een dubbelaar, zijn overladen met outtakes, monoversies en Top of the Pops-optredens.
3. Louis Armstrong - 100 Masterpieces
Drie Louis'en zijn van tel in de muziekgeschiedenis: Louis Prima, Louis Jordan en Louis 'Satchmo' Armstrong. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw was trompetspeler-zanger Armstrong de grondlegger van de moderne jazz, zonder hem zou de Amerikaanse muziekgeschiedenis er totaal anders uitzien. U denkt misschien 'wat staat die bommamuziek hier tussen te doen?', en dan zeggen wij: te blinken, net als de zweetparels op zijn voorhoofd toen hij op die toeter blies. C'est si bon!
2. The Beach Boys - The Smile Sessions
Het was 1966 en Brian Wilson wilde nog beter doen dan met het net uitgebrachte 'Pet Sounds', het album dat The Beatles aanspoorde om op 'Sgt. Pepper' alle registers van het experiment open te gooien. Wilson had een visioen: een album dat de notie 'Amerika' zou samenvatten, met teksten van Van Dyke Parks. Wilson bleef er maar aan werken en werd er letterlijk zot van. Een jaar later trok hij de stekker uit het project. Maar 'Smile' bleef sluimeren. Er kwamen bootlegs van uit, een halfuur ervan verscheen op een boxset van The Beach Boys uit 1993 en Wilson putte eruit voor zijn gelijknamige soloplaat uit 2004. Deze set bevat de oorspronkelijke opnames en legt bloot hoe die heerlijke stemharmoniën tot stand kwamen op songs als 'Heroes and Villains', 'Cabinessence' en 'Surf's Up'.
1. The Who - Quadrophenia
Het was 1980, ik was veertien en meteen verkocht toen ik het zeven jaar eerder verschenen 'Quadrophenia' uit de platenkast van de pa van een vriend 'leende'. De rockopera zou mijn bijbel worden, de gestoorde en suïcidale mod Jimmy uit het verhaal bleef jarenlang mijn virtuele soulmate.
En de muziek dan! Meeslepend, duister, weids en filmisch onheilspellend maar tegelijk een opstoot van puberale Weltschmerz zoals enkel The Who die kan uitdelen. 'I went back to my mother, I said "I'm crazy ma, help me". She said "I know how it feels son, 'cause it runs in the family"', ja daar kon ik me wel iets bij voorstellen. Een parka had ik al, maar geen scooter en het pillenkabinet thuis bevatte enkel downers. Maar met deze muziek zat ik telkens weer in een andere wereld en hoewel het geen fraaie was, heb ik er verdomd veel uit geleerd.
Nu is er dus de heruitgave, mooi geremasterd en met twee cd's vol verbluffende demo's die Pete Townshend uit de zakken van zijn parka leek te schudden als waren het keien op het strand van Brighton. (lb)
Luister hier naar het beste uit bovenstaand lijstje op HLN.be's Spotify-pagina.
