We beginnen ons muzikaal jaaroverzicht met de beste songs van het jaar. We tellen elke dag af, plus je kan telkens op de Spotifypagina van HLN.be luisteren naar de songs in kwestie.
50. Wilco: I Might
Laat ons er geen geheim van maken: u gaat Wilco nog tegenkomen op andere lijstjes in ons muzikaal jaaroverzicht. "I might" is Jeff Tweedy's midlife-rockertje: "It's alright/You won't set the kids on fire/Oh I might". Waarvan acte. Op het eerste gehoor gewoon een leuk deuntje, maar wie "I might" op de ontleedtafel legt, ontdekt dat alle Wilco-trademarks er subtiel in verwerkt zijn. De Nels Cline-riff, het Farfisa-orgeltje (96 Tears, anyone?) en de vervormde bas van John Stirratt, Tweedy's oudste kompaan. "Sonic soul with a cold clean tote is a mother" concludeert 's wereld coolste dad-rocker. That's right.
49. Spector: Never fade away
Dik onderstreept in ons lijstje "in de mot houden in 2012": Spector. "Never fade away" zweeft ergens tussen de The Killers en het beste van de Beach Boys. het is goudeerlijke, catchy indiepop. Frontman Fred Macpherson - de ex van Peaches Geldof - wordt nu al de nieuwe jarvis Cocker genoemd, en de band versierde alvast de support slot
voor Florence + the Machine's tour. De eerste full cd verschijnt in februari.
48. Death Cab for Cutie: You Are A Tourist
Even schrikken: het viertal dat "coolste bandnaam ooit" kan claimen, bestaat blijkbaar al 15 jaar. "And if you feel just like a tourist/In the city you were born/Then it's time to go/And define your destination", de centrale vers hier, somt perfect op waar Death Cab for Cutie voor stond nadat ze in die 15 jaar van alternatieve lievelingetjes naar nummer één gingen in de Billboard Top 100. De bestemming die Ben Gibbard & co vonden: glorieuze, knap gemaakte pop waar je in hoort dat hij met liefde is gemaakt.
47. Florence + The Machine: Shake It Out
Het kan allemaal niet wijds en groots genoeg voor Florence anno 2011. "Shake It Out" is naar verluidt het resultaat van een fameuze kater: "It's hard to dance with the devil on your back, so shake him off." De single introduceert ons bij Florence 2.0: een menselijke windturbine die balanceert op het randje van de bombast. Een stuk barokke pop, een feest van aanzwellende gitaren, dreunende orgels, staccato drums en een stem als een bazooka. Het zit verduiveld knap in elkaar allemaal.
46. LMFAO: Party Rock Anthem (feat. Lauren Bennett and GoonRock)
Eén van de nummers waar je in 2011 niet omheen kon. Zal wellicht de geschiedenis ingaan als de song die ook in de VS de deuren wagenwijd opengooide voor dance (ze noemen het daar allemaal techno overigens), met meer dan zes miljoen verkochte singles, alleen al van dit. Geniaal kan je het moeilijk noemen, maar, qua stoemper op de dansvloer kan het tellen, en anyway, in het heelal is het zoals we weten alle dagen karnaval.
45. Beirut: Santa Fe
Globetrotter Zach Condons liefdeslied voor zijn thuisstad is vier minuten perfecte feel good-beats, supersimpel voortkabbelend en perfect geaccentueerd met een hint van New Mexico (de trompetten!). De single hint dat er ons nog ferme dingen staan te wachten van een jongeman (Condon is 25) met de halve wereld in zijn rugzak, die zijn
geflirt met Balkanfolk en Franse chansons achter zich heeft gelaten en zich heeft verzoend met wat hij is: een goeie, ouderwetse Amerikaanse songsmid.
44. Little Dragon: Ritual Union
"Ritual Union" is een doorbraak voor het viertal uit Gothenburg dat al jaren te hulp wordt geroepen door de Damon Albarns van deze wereld. Yukimi Nagano en co hebben hun downtempo synthpop een sjot gegeven, maar de melancholie uit het vroeger werk blijft overeind. Het resultaat is heel fris en heel erg 2011. Scandinavische droompop, uitstekend soulfood.
43. Lykke Li: I Follow Rivers
Ook de meest onwaarschijnlijke nummer 1 van het jaar komt uit Zweden. Een sfeervolle mid-tempo jam die voortgestoten wordt door doffe percussie, een duistere gitaarlijn en kolkende keyboards. Het nummer straalt tegelijk iets euforisch en iets heel donker uit ("I follow you/Dark doom honey"). Björn Yttling van Peter Bjorn and John maakte er ook iets heel erg remixbaar van. Vraag maar aan The Magician (de vorige helft van het Waalse Aeroplane).
42. Metronomy: The Bay
De basis van deze hele bizarre maar griezelig catchy songs is een discreet seventies discobeatje gekoppeld aan de sinistere falsettos van Joseph Mount. Niet meteen "op naar de dansvloer en vuist in de lucht"-materiaal, maar wel verslavend. 2011 zag Metronomy uitgroeien van een niche electro outfit in een visionaire popband.
41. Britney Spears: Till the world ends
Hij is getattoeëerd met Auto-Tune van begin tot einde, deze song. Het is de Apocalypse Now van alle Eurotrash/electrodance/disco-cliché's ooit. En dat woa-ho-ho-refrein na het pure drop-die-bom-chorus straalt rechtstreeks beelden van Cher en homoseksuele mannen in matrozenpakjes naar uw hersenen. Maar de comebacksingle van Britney is één van de guilty pleasures van 2011. Er mag al eens wat pak aan zijn.
Luister hier naar de nummers op onze Spotify playlist
Samenstelling: mvl
