Taylor Kitsch: "Mijn vrienden geven er geen bal om dat ik bekend ben"

 

In die zeven maanden dat we op de set stonden heeft de regisseur geen enkele keer van zijn oren gemaakt, en dat wil toch wel héél veel zeggen.

Taylor Kitsch over de lange uren op de set.

 

Ja, dat flatteert wel, 'but it is what it is'. Op het einde van de dag is er maar één ding wat telt, en dat is mijn werk.

Taylor Kitsch over zijn nieuw imago van Hollywoodhunk.

 

Je kunt niet met ze leven, maar je kunt ook niet zonder ze.

Taylor Kitsch over vrouwen.

Dat Taylor met 'John Carter' al even enthousiast was als Stanton, mag wel duidelijk wezen. De acteur, die vijf jaar lang meespeelde in 'Friday Night Lights', stond zowaar perplex toen de regisseur hem het script onder zijn neus duwde: "Het script was ronduit geniaal. Het is ongelooflijk om leven te blazen in één van Stantons dromen uit zijn kindertijd. Het favoriete onderdeel van acteren is de voorbereiding waar je vanalles mag uitproberen. Daar kan ik nu eens echt van genieten."

Naar de oorlog
Over Stanton niets dan goede woorden, Kitsch overdrijft niet wanneer hij zegt dat hij dol is op hem: "Hij is een genie wat films maken betreft. 'I love this guy', we zijn erg goed bevriend. Met hem zou ik zo naar de oorlog kunnen trekken." Waarom het zo goed klikt tussen hen? "We komen zo goed overeen omdat we respect hebben voor elkaar. Er is ook immens veel vertrouwen tussen ons. En het is zo dat je het beste uit elkaar kunt halen. Ik hoop dat we samen nog een aantal films zoals 'John Carter' mogen maken."

Allemaal goed en wel, maar immens lange draaidagen moeten toch óóit wel eens voor de nodige wrevel zorgen? "Het is waar dat ik de hele tijd ontzettend moe was. Wat een uitputtingsslag. We stonden zes dagen per week en dat zeven maanden lang op de set. Ik had gewoonweg geen tijd om uit te rusten, wat veruit het allermoeilijkste was van heel het avontuur. Al kan ik je verzekeren: in die zeven maanden dat we op de set stonden heeft Stanton geen enkele keer van zijn oren gemaakt, en dat wil toch wel héél veel zeggen. Andrew heeft helemaal geen groot ego en is bijzonder nuchter. Die goede vibe was er al vanaf de eerste dag op de set."

Fucking moe
Taylor werkte zes dagen op zeven aan een hallucinant tempo, waardoor hij dat op het einde van de week moest bekopen: "Ik word heel stil en kort van antwoord wanneer ik extreem moe ben. We kennen elkaar goed genoeg om te weten dat we er samen wel doorkomen, en dat het enige wat telt uiteraard ons werk is. Het is niet dat ik boos ben op hem omdat hij me moe maakt, ik ben gewoon fucking moe."

En dat harde werk wierp uiteindelijk zijn vruchten af. Zo zien we Kitsch in één van de scènes indrukwekkende sprongen maken. Een sterk staaltje van visuele effecten, maar hoe hebben ze dat nu in godsnaam klaargekregen? "Dat was heel veel werk met touwen, en heel veel oefenen! Wel leuk om te horen dat het er uitziet alsof het erg gemakkelijk was, want 'God knows' dat het echt gigantisch veel werk was. Geloof me, er waren zoveel mensen op de set die hun uiterste best deden om die scènes er zo geloofwaardig mogelijk uit te laten zien. Die springscènes waren één van die dingen waarvan we op voorhand niet wisten dat het zo intens zou zijn. Het duurde letterlijk dagen om één sprong juist te hebben. En met zo'n strikt schema en zo weinig tijd kan je het jezelf echt niet veroorloven om er zes uur lang je voeten aan te vegen. Daar hebben we het wel moeilijk mee gehad."

Geen leven meer
Taylor haalde niet alleen het beste uit zichzelf om de rol van 'John Carter' te vertolken, hij hield zich bovendien aan een strikt eet- en fitnesspatroon om er zo gespierd mogelijk uit te zien. Dat fastfood zowat het eerste was waar Kitsch aan dacht na de opnames, lijkt ons niet geheel onlogisch: "Ik heb me samen met mijn beste vrienden meteen op een pizza en een paar blikken bier gestort. Wanneer je een film zoals 'John Carter opneemt', dan heb je gewoonweg geen leven meer. Het eerste wat je wil doen wanneer je terug thuis bent, is opnieuw met de mensen afspreken die je al zo lang niet meer hebt gezien."

En laat het nu net zijn beste vrienden zijn, die hem netjes met beide voeten op de grond houden: "Ik was gisteren nog in mijn woonplaats Austin waar we getennist hebben en een potje golf gingen spelen. Ik heb er een boot dus we gaan regelmatig het meer op. Ik doe normale dingen met mijn vrienden. Ik speel in een hockeyploeg en dat wil ik zo houden. Ik word er nooit aan herinnerd dat ik bekend ben. 'My friends don't give a shit'."

"Geen zin in feestjes en dat soort shit"
Dat Taylor uitgerekend in Austin (Texas) woont en niet in LA, is helemaal geen toeval: "Ik haat LA! Ik heb er totaal geen behoefte aan om elke seconde van de dag er aan herinnerd te worden wie je bent en wat je doet. Het is veel te gemakkelijk om in LA naast je schoenen te lopen, en dat is echt wel het laatste wat ik wil. Ik kan naar LA vliegen voor een meeting, en dezelfde dag nog naar huis vliegen. Het is beter voor mij dat ik hier woon. Ik probeer er zo ver mogelijk vandaan te blijven. Ik heb een erg extreme persoonlijkheid dus als ik die richting uitga, dan bestaat de kans dat ik zo voor de rest van mijn leven ga blijven. Ik heb helemaal geen zin om naar feestjes en dat soort shit te gaan." Of hij zich misschien tegen iets of zichzelf probeert te beschermen? "Zeker! Maar ik doe dat niet uit angst ofzo, ik wil gewoon doen wat goed is voor mij."

Dat gezegd zijnde: Taylor is één van Hollywoods nieuwste filmhunks, en dat is toch iets waar hij stiekem een beetje trots op is: "Ja, dat flatteert me wel. 'But it is what it is'. Op het einde van de dag is er maar één ding wat telt, en dat is mijn werk."

"Make me look like shit"
Maar zo'n hoog studgehalte hoort uiteindelijk bij het werk, nietwaar? "Ik houd daar in elk geval geen rekening mee wanneer ik mijn rollen uitkies. Bij 'John Carter' was het zelfs zo dat ze me juist lelijker probeerden te maken. Vraag maar aan de kerel die elke ochtend mijn make-up deed. "Make me look like shit", daar draaide het om. Hij gaat echt naar de hel en terug, elke keer opnieuw. Zelfs in 'Bang Bang Club' of eender welke film waar ik in heb meegespeeld: er goed uitzien is echt het laatste waar ik aan denk."

Met andere woorden: Taylor wil er lelijker uitzien dan hij is. "Niet noodzakelijk, maar in dit geval past het beter bij 'John Carter'. Er zijn kleine dingen waarmee je kan aantonen hoe 'messed up' hij wel niet is. Daarom geven we hem snijwonden, blauwe plekken, wallen onder zijn ogen en ziet hij er in de flashbacks een stuk bleker uit. Grappig eigenlijk, want toen we die flashbackscènes deden dacht de helft van de crew dat ik écht doodziek was. De make-up was zó goed. Maar hij kwam dan ook net terug van de oorlog."

Zwarte sneeuw
Wat hij na zeven maanden 'John Carter' van zijn personage geleerd heeft? Het was zo'n grote test. Je bent zo uitgeput maar er is niemand die jou klein kan krijgen. Je moet die mentaliteit wel hebben, anders kom je er niet. Ik bleef mezelf vertellen dat ik alles aankon en dat werkelijk niets te veel gevraagd was. En geloof me, ik heb heel wat zwarte sneeuw gezien om tot aan dat punt te geraken."

Tot slot brengen we Taylor nog één keertje terug naar Mars, waar het verhaal van 'John Carter' zich afspeelt. Vrouwen komen van Venus, en mannen van Mars. Of de acteur het daar mee eens is? "Yeah. Waarschijnlijk wel. Je kunt niet met ze leven, maar je kunt ook niet zonder ze."

'John Carter' draait vanaf woensdag 7 maart in de Belgische bioscoopzalen.

Lees ook

• fotospecial Machtige beelden uit John Carter
• fotospecial John Carter: première