They're fucking flying me first class and put me in this amazing hotel. And my wife can go fucking shopping four hours a day every day.Noel Gallagher over Los Angeles
We hadden 'Standing on the Shoulder of Giants' nooit mogen maken. Ik zat aan het gaatje, Liam had er helemaal geen zin meer in.Noel over Oasis
Ik kan eigenlijk maar één ding: een goed deuntje herkennen als er één opduikt in mijn hoofd.Noel Gallagher
Qua locaties kan het tellen: om zijn in de VS nu pas gereleaste soloplaat te promoten speelt Noel Gallagher in Royce Hall, de concertzaal van UCLA, de unief van Los Angeles. Genoemd naar een Amerikaanse filosoof (1855-1911), die ook vreemd genoeg de man was die moderne wiskunde lanceerde in het Amerikaanse universiteitssysteem door ondermeer de Harvard school of logic op te richten en Boolesche algebra naar de VS te importeren. Boven het podium is de slogan "Education is learning to use the tools which the race has found indespensable" in steen gekapt. Albert Einstein en John F. Kennedy hebben op dit podium gestaan en gespeecht. Je vraagt je af wat Noel Gallagher hier staat te doen. Een man die ons enkele uren eerder nog had toevertrouwd dat Oasis slechtere platen begon te maken omdat: "We were taking all the cocaine we could possibly find. We were partying while we were working."
Wel, Noel, waarom Royce Hall? En ooit gehoord van Josiah Royce?
"Fuck knows, mate. Never heard of him."
Noel is dus terug in Los Angeles ("Fucking Los Angelies"). Hier, in de Sunset Studios, werd zijn soloplaat afgewerkt, geamerikaniseerd ook door producer Dave Sardy om op de radio hier in de VS te geraken. Een proces dat Gallagher omschrijft als "ervoor zorgen dat de drums niet klinken alsof je met een rietje op papier ramt".
En hier lekte na 18 maanden ook uit dat hij überhaupt met die plaat bezig was. Niet door paperazzi, maar omdat "een idiote fan het op fucking twitter gooide". Los Angeles zelf is zowat Noels favoriete plek zegt hij. Zeker nu zijn platenfirma van plan is om hem zwaar te gaan pushen hier. "They're fucking flying me first class and put me in this amazing hotel. And my wife can go fucking shopping four hours a day every day."
Er is behoorlijk wat gebeurd in Noels leven de jongste twee jaar. Hij is opnieuw papa geworden, een moment belangrijk genoeg voor Gallagher om even aan te stippen, maar op zijn manier: "So I'm in the studio, and the wife calls and says she's pregnant. And I'm like "Fuck! You're making a baby and I'm making a record. I'm having two fucking babies." Op 18 juni van dit jaar trouwde hij ook met Sara MacDonald, de moeder van zijn kinderen, met wie hij al tien jaar samen is. En er was uiteraard de split van Oasis en het feit dat hij ruzie heeft met zijn broer Liam.
Noel wil overigens best praten over Liam, die hij "our kid" ("onze kleine") noemt en over Oasis. Wat "onze kleine" betreft: we hebben de indruk dat dat wel weer goed gaat komen. Ze hebben nog niet met elkaar gesproken en geeft Noel toe, er zit geen familiereünie in voor Kerstmis ("The wife and I have different plans"), maar nonkel Liam heeft blijkbaar al met zijn neefjes gebeld, en Noel is ook best aardig voor Liam's Beady Eye. "Ik denk dat ze een goeie tweede plaat gaan maken", zegt hij.
Dat heeft me altijd verwonderd: Liam en kinderen.
"Ja", zegt Noel grijnzend, "hij deugt voor geen meter, maar hij is geweldig met klein mannen."
We ontdekken ook dat in het hoofd van Noel het einde van Oasis overigens al veel eerder ingezet werd, en niet meteen vast te pinnen valt op de legendarische ruzie in Parijs.
"We hadden 'Standing on the Shoulder of Giants' nooit mogen maken", zegt Gallagher. Dat was in 2000 nota bene. "Ik zat aan het gaatje, had er helemaal geen zin meer in. Het was Liam die zei 'We're going to make a record, we're going into the studio next month, and you better have some fucking songs written.' Maar we waren toen beter even van het toneel verdwenen." Of, in Noel-taal: "We should have fucked off to wherever it is the Rolling Stones disappear to, wherever the fuck that is. Rent a boat and sail around the Bahamas or whatever."
Duidelijk antwoord. Maar Noel's madam is vier uur shoppen, en dus krijgen we de lange versie: "Het was allemaal nog erger omdat ik net toen aan het afkicken was van straatdrugs. Dat lukte alleen met andere drugs. Ik werd op voorgeschreven medicijnen gezet, en dat is erger, want omdat het van een dokter komt denk je dat alles okay is. Maar je vervangt gewoon cocaïne en sterke drank door uppers en downers. Ik kon gewoon geen goeie songs meer schrijven."
"Komt nog bij dat na 'Morning Glory', mensen begonnen te zeggen dat ik de beste songwriter was sinds Lennon en McCartney. En Oasis moest de nieuwe Beatles worden."
Noel, je hebt zelf gezegd dat je de beste songwriter was sinds Lennon en McCartney en dat Oasis de nieuwe Beatles was.
"Ik heb dat nooit gezegd. Wel, misschien een keer of drie. In interviews. Maar het punt is dat ik nu weet dat ik niet de nieuwe Lennon of McCartney ben. Dat is ook niet erg. We hebben met Oasis 55 miljoen platen verkocht. 25 jaar geleden dacht ik dat ik mijn hele leven met een camion zou rijden of zo."
Noel Gallagher beweert vervolgens dat hij eigenlijk geen goeie gitaarspeler is, en ook niet 's werelds beste tekstschrijver. "Ik kan eigenlijk maar één ding, een goed deuntje herkennen als er één opduikt in mijn hoofd."
Het is niet echt waar. Even terug naar Josiah Royce. Wiskunde. Ik heb op het vliegtuig je soloplaat eens goed beluisterd. En je werkt volgens mij met formules. Ik bedoel het niet slecht, het is vakmanschap. Ik denk dat je verdomd goed weet hoe je een meezinger in elkaar moet steken. Ik heb het zelfs getimed: geen enkel refrein laat langer dan 50 seconden op zich wachten, geen enkel nummer duurt te lang en je hebt eigenlijk maar één solo, aan het eind van 'Stop the Clocks', en zelfs die is compact.
"Fuck me. Jullie zijn dan toch niet allemaal kiekens."
Maar, zegt Noel, zo simpel is het toch allemaal niet.
"Eén keer je succes hebt gehad, dan hang je er wel aan vast. In the music business, you have to keep on doing it. You have to constantly chase success. Dat jagen op succes, da's iets vies. Je wordt er obsessief van en het kan je gek maken, dat idee van dat het misschien allemaal gewoon een formule is. Ik kan je een tegenargument geven: als ik de magische formule heb, waarom verkoop ik dan van de eerste twee platen 20 miljoen stuks in drie jaar en doe ik daar nu 10 jaar over?"
Die avond, in de magnifieke Royce Hall, waar voor Noel Gallagher Albert Einstein en JFK op het podium stonden, blijkt dat dat laatste iets is waar Gallagher toch mee worstelt. Hij ergert zich duidelijk aan enthousiaste fans die roepen om de oudste Oasisnummers. "No, I'm not here to only play those fucking songs from the nineties", zegt Noel. Desalniettemin is de set van 20 songs - waarschijnlijk dezelfde die u in Brussel straks krijgt want Noel liet tijdens het interview vallen dat hij geen zin heeft om die te veranderen - voor de helft opgebouwd uit Oasismateriaal. ("Well, they are my fucking songs", zegt Noel).
Er zit een nieuwe, funky versie van "Wonderwall" in de set, en een leuk opgevat "Supersonic". Gallagher houdt het strak wat de nieuwe nummers betreft, "The Death of You and Me" is bijvoorbeeld gestript van het New Orleansy blazerssegment. Maar ze werken wel, ze klinken als en zijn in feite hetzelfde wat Noel altijd met Oasis heeft gedaan.
Terwijl Beady Eye vooral live best wel okay is, blijkt nu dat Oasis wel degelijk altijd een Noel-verhaal is geweest. De oudste Gallagher is nog geen volleerde frontman, maar hij trekt verrassend goed zijn plan. Naar het einde van de set toe wordt elk nummer meegebruld door de plusminus 1.600 aanwezigen. En dat menen we dan letterlijk. Aan het eind is er "Don't look back in anger". Conclusie: Noel Gallagher's High Flying Birds is nu al te groot voor de AB, en zeker iets voor op de festivals. (Mick Van Loon)
Setlist:
(It's Good) To Be Free
Mucky Fingers
Everybody's on the Run
Dream On
If I Had a Gun...
The Good Rebel
The Death of You and Me
Freaky Teeth
Wonderwall
Supersonic
(I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine
AKA... What a Life!
Talk Tonight
Soldier Boys and Jesus Freaks
AKA... Broken Arrow
Half The World Away
(Stranded On) The Wrong Beach
Bisnummers:
Little By Little
The Importance of Being Idle
Don't Look Back In Anger
