Justin Bieber in Sportpaleis: de calvarie van de chaperon

Wil je dit artikel later lezen? bewaar
Door: redactie
31/03/11 - 01u44 © reuters.

Mijn maat Peter is gezegend met een dochter: Amelie. Die pientere meid van zeven is, net als het zestienjarige liefje van mijn oudste zoon, een Belieber. Lees: ze zijn allebei in de ban van het popfenomeen van het moment, de 17-jarige posterboy Justin Bieber. Die maakte vanavond wat laattijdig maar toch anderhalf uur lang een gigantische krijsbarak van het Antwerpse Sportpaleis. Duizenden gillende meiden met hartjes en 'JB' op hun blozende kaken gestift, ogen vol onversneden verliefdheid. Daartussen: de chaperon van Amelie, ik dus. It's a dirty job, but someone's got to do it.

Amelie (7) in opeenvolgende staten van opwinding: van de boterham met choco tot de vermoeide voldaanheid.
© reuters.
Ook Ian Thomas, de 'Vlaamse' Justin Bieber, mocht uiteraard niet ontbreken. © reuters.
© reuters.
© reuters.
© reuters.
© reuters.
© reuters.

Ze kent al zijn liedjes, was in de wolken nadat ze zijn film 'Never Say Never' had gezien maar een kaartje voor het concert bemachtigen, dat lukte enkele weken geleden niet meer.

Middagdutje?
Kwansuis stelde ik voor dat ik zijn schattige dochter zou meenemen naar het  Bieber-concert. Het kind kon haar oren niet geloven. Dagenlang keek ze er naar uit. Haar mama had zo haar bedenkingen. Of ze niet te jong is voor zo'n massa-evenement, en of ze niet verloren zou lopen? Ik stelde mama gerust en papa zou ervoor zorgen dat Amelie vannamiddag enkele uurtjes zou slapen. Morgen moet ze immers naar school.

Slecht voor de trommelvliezen
Als vanzelfsprekend deed Amelie vannamiddag geen oog dicht. Ze had zelfs moeite simpelweg stil te liggen in haar bedje, zo nerveus was ze van het vooruitzicht Justin Bieber geheel en al live mee te maken.
Ik was minder onder de indruk, mijn favoriete Canadezen heten immers Leonard Cohen en Neil Young en ik heb de mania van Take That en Spice Girls meegemaakt. Niet mijn ding en bovendien: slecht voor de trommelvliezen.

Amelie wordt afgeleverd, het meisje glimt van verwachting. Nog gauw een boterham met choco, een plasje en dan de auto in om vanuit Gent richting Park + Ride in Melsele te sjezen, zoals aanbevolen door de organisatoren. Daar de tram op.

"Als we er zijn, moet ik wel eens plassen", informeert Amelie, haar beentjes dichtknijpend gedurende de tramrit van een dik halfuur. Voor het Sportpaleis staat een massa tienermeisjes aan te schuiven, de meesten vergezeld van een ouder, doorgaans de moeders. Ik stel vast: chaperonnes zijn anno 2011 nog meestal van vrouwelijke kunne.

In een café tegenover het Sportpaleis, dat we dus niet omwille van mijn dorstige aard maar vanwege Amelie's kleine blaas betreden, knalt de muziek van Justin Bieber uit de luidsprekers en kan je concertfragmenten op grote schermen zien. Amelie denkt dat dit HET is, ik twijfel even of ik haar in die waan zou laten en me aan de toog installeren. Niet doen.

We steken de weg weer over. "Is dit het Sportpaleis?", zegt ze, mijn hand wat harder vastknijpend naarmate we dieper in de rijen wachtenden doordringen. Tien voor acht is het inmiddels, het concert zou om acht uur beginnen.

Gekrijs boven de Crevitsnorm
We vinden onze plaatsen, we krijgen oordopjes van de juffrouw die onze plaatsen aanwijst en dat is niets te vroeg: het voorprogramma Blueyrobinson is nog aan de gang, maar het gekrijs overschrijdt al ruimschoots de Crevitsnorm. Het zal er niet op beteren, weet ik.

"Ik zie niets, hij staat daar maar", roept Amelie rechtstaand op haar klapstoeltje. Hij, Bieber dus, staat daar inderdaad wat statisch te blinken op het grote scherm boven het podium. "Dat is normaal, Amelie, het is nog niet begonnen". "Ah, daarmee!".

Mijn buurvrouw vraagt me in gebarentaal of ik wil gaan zitten wanneer het spel begint, anders kan haar dochter niets zien. Ik stel haar gerust en voeg de daad bij het ongesproken woord. De moeder zal uiteindelijk langer rechtstaan dan de dochter, maar soit.

Drie kwartier te laat
Een klok telt de laatste twee minuten voor de intrede van de Jonge God af, het gekrijs zwelt aan, ik prop de oordoppen van Amelie wat dieper in haar oortjes. Horen en zien vergaan wanneer Bieber opkomt, in een zilveren outfit en met een al even glimmende theedoek in zijn kontzak. Dat is 'm dan, de Verlosser en wereldwijde moisturizer van slipjes in alle maten en kleuren. Hij komt drie kwartier te laat op.

Galm versus gegil
Amelie valt haast van haar stoeltje, ik plant er mijn voet op zodat het niet meer kan opklappen. Ze verliest haar oordopjes, ik prop de reserves er wat dieper in maar toch houdt ze bij momenten haar handjes over haar oren. Nadat de galm van het Sportpaleis en het haast onophoudelijke massale gegil elkaar een uur hebben bekampt, moet Amelie toch even gaan zitten.

Ze kijkt rond, de verwondering gutst uit haar oogjes en terwijl ik bedenk dat 'Justin' en 'Bieber' over afzienbare tijd populaire namen zullen worden, dringt het tot me door dat het meisje moe is.

"Wil je nog blijven, of ben je moe?" brul ik haar toe. "Ik ben moe", klinkt het verlossend. Het is kwart over tien.

Wat ze er van vond, vraag ik. "Leuk, maar wat waren al die stokjes die licht geven?". Biebergadgets dus, maar het is te laat om terug te keren en er een te kopen. Sorry, Amelie.

Of ze straks in het tankstation een paar snoepjes krijgt, vraagt ze. Ik vind dat de flinke meid een heel pak snoep heeft verdiend. Maar nog voor het eerste op is, dommelt ze in op de achterbank.

Toch nog even over de gsm geïnformeerd wat Katerina, het liefje van mijn zoon Arnaud, ervan vond. "Aaaah, de max, ik vond het echt goed", zegt ze half verontschuldigend door het draadloze lulijzer.

"Toen hij in die bol boven de zaal zweefde, kon ik hem megagoed zien!", kirt ze. "Maar Arnaud is toch knapper dan Bieber", probeer ik. "Ja, veel knapper", zegt ze gibberend. Het gegiechel van haar vriendinnen dat daar op volgt, is de mooiste muziek van de hele avond. (lucbeernaert)

Jouw mening telt !

Meld je aan of registreer je om een reactie te plaatsen!