Door:
Joeri Vlemings
11/04/12 - 12u01
review
Littel Trouble Kids - Adventureland
Little Trouble Kids wordt omschreven als een "geschift noisepopduo". Lees: iets als 'Vive la Fête' op nóg meer speed. De tweede plaat van de Gentenaars Thomas Werbrouck en Eline Adam - één gitaar, één stompbox, twee harmonieuze stemmen - heet 'Adventureland' en dat IS het ook. Een trashy trip langs bij ons nog zo goed als onontgonnen donker-rauwe punknissen, rechtstreeks met een opzwepende zwier het podium opgekeild. En ze zijn aan een stevige opmars bezig: Left Right Left, zoals de cd inzet! In een ander fantastisch nummer, Glamorama, gaat het over het 'this circus of human kind'. Goddank voor de magistrale clowns! (7,5/10)
Creature With The Atom Brain - The Birds Fly Low
Tim Van Hamel - HIJ weer - is de brug naar de Antwerpse band met de psychedelische naam 'Creature With The Atom Brain'. Vanachter de percussie van LTK hierboven naar de (backing) vocals op 'The Birds Fly Low' van CWTAB. En Vanhamel is in goed gezelschap: ook Triggerfinger-drummer Mario Goossens en Mark Lanegan doen hun ding op deze cd. Maar het brein achter CWTAB is natuurlijk Aldo Struyf, toetsenist van 'Millionaire'. 'The Birds Fly Low', de derde van CWTAB, zet sterk in met 'Hit The Sky', dat heerlijk voortdobbert op zijn meeslepende gitaarriff. Aan 'Black Rider Run' leent Mark Lanegan dus zijn doorrookte stem en 'black', dat is inderdaad het woord. Het heeft bijwijlen zelfs iets van 'The Man in Black' himself. En uiteraard van de vrienden van Queens of the Stone Age, Alice In Chains en The Jesus And Mary Chain, bands met wie CWTAB al samen tourde. (8,5/10)
Sioen - SIOEN.
En we gaan terug naar Gent, met SIOEN. (lees: Sioen Punt), de vierde al van Frederik Sioen. De opener 'Bad Bad World' kennen we van vorig jaar maar blijft na ontelbare afspeelbeurten op de radio nog altijd overeind. Daarna meteen de nieuwe single 'I'm Not Ready to Love You Like I Do' - "You want me to turn down The Ramones": tja... sores verzekerd! Heerlijk, dat vrolijke deuntje voor de iets minder opgewekte boodschap. Maar de hele cd getuigt van toppopklasse. Nummer drie is ook al geweldig: "Picture perfect parties, sea, sand, fun; Picture perfect Barbies, coke and rum". Meer moet dat inderdaad niet zijn. En zo komen er nog tien aanstekelijke nummers. Met een pak minder piano dan voorheen, maar Sioens geliefkoosde instrument duikt wél prominent op in het mooie 'Please Hold Me In Your Arms'. Frederik Sioen heeft weer een weldoordachte sprong voorwaarts gemaakt, ongetwijfeld met dank aan producer Frederik Segers. (8/10)
