Dag 2 op Fuji Rock: Japan gaat uit de bol op reggae en salsa

Het eerste dansfestijn van de dag breekt los bij een optreden van Onda Vaga op het podium van The Orange Court. In de sprookjesachtige omgeving met decors die wat aan Tomorrowland doen denken warmt de Argentijnse groep Onda Vaga, een heuse hype in Japan, het publiek alvast op. Dit Argentijns bont allegaartje brengt een mix van folk, rumba en reggae, wat goed aanslaat op Fuji Rock. In Japanse termen betekent dit dat het publiek weer enthousiast begint te huppelen, om zich echt aan latino danspasjes te wagen, hebben ze te weinig gevoel voor ritme. Het voordeel op dit festival is wel dat de mensen hier zo beleefd zijn dat ze genoeg ruimte laten voor elkaar, waardoor het voor een podium nooit echt drummen is. Ook is het vaak muisstil tijdens een optreden, je hoort vaak enkel wat aanmoedigend gejuich. Tijdens een concert zullen Japanners niet makkelijk met elkaar praten, uit respect voor de artiesten. De Argentijnen scoren helemaal wanneer ze zich aan een Japans/Argentijnse versie van 'Daydream Believer' wagen, met de tekst in de hand hebben ze alvast de harten van de lokale bevolking veroverd.

Lees ook

• Wat Japanse festivalgangers eten: gepekelde komkommer en vis op een stokje
• Ik ben Japanner, ga naar een festival en neem mee...
• Dag 1 op Fuji Rock: van de ene verbazing in de andere

Het eerste echte reggaeconcert van de dag is voor Toots and Maytals, die de juiste vibes bij het publiek aan het hoofdpodium losmaakt. Frontman Hibbert, maar je mag Toots zeggen, noemt zichzelf de uitvinder van World Reggae, wat een mix van reggae en ska is, waardoor hun nummers erg vrolijk, toegankelijk en vooral dansbaar klinken. De band waagt zich hier en daar ook aan wat gospel met onder meer 'Amen'. De ervaren performer 'Toots' weet perfect hoe hij op het publiek moet bespelen, hoewel hij al op leeftijd is, kan er nog af en toe een dansje af, tot groot jolijt van het publiek. Af en toe zingen de Japanners stilletjes mee, maar daar neemt Toots geen genoegen mee, hij wil dat iedereen hem begeleid wanneer hij zijn grootste hits brengt en deze charismatische man krijgt zijn zin als hij de reggaeklassieker 'Monkey Man' brengt. Dit legendarische nummer is een schot in de roos. Dat belooft voor de rest van de avond, want er staat nog meer exotische muziek op het programma.

Frederick 'Toots' Hibbert. © getty.

Ray Davies, de frontman die vroeger bij The Kinks speelde en het nu als singer-songwriter doet, trakteert de Japanners op alle rockklassiekers van zijn voormalige band. Het is een mooie trip door zijn muzikale verleden geworden met onder meer 'Sunny afternoon', 'I'm not like everybody else', 'Till the end of the day', 'Dead end street', 'Waterloo sunset' en 'Come dancing'. Het is duidelijk dat deze rocker op leeftijd even nodig heeft om op gang te komen, maar eens hij op dreef is, slaagt hij er goed in sfeer te scheppen aan het hoofdpodium. Het meezingen bij de Japanners lukt niet altijd even goed, het is vaak wat gemompel dat de tekst fonetisch moet evenaren. Davies haalt echter al zijn trucs boven om het aanvankelijk verlegen publiek mee aan het zingen te krijgen en tapt volop mopjes. Na al die jaren blijft hij nog steeds een schitterend performer. Zijn zangkwaliteiten hebben wel wat onder de jaren geleden, hier en daar spotten we een valse noot.

Ray Davies, ex-lid van The Kinks.

Roddy Byers van The Specials. © getty.

De hit van de tweede dag op Fuji Rock was echter de skagroep The Specials, die ook door de organisatie van de Lokerse Feesten gestrikt werden. Deze vrolijke Britse band lokte heel wat gegadigden naar The Green Stage: het plein is tot helemaal achteraan gevuld. Na het eerdere reggeageweld van de dag, en misschien dankzij het vallen van de avond, hebben de Japanners niet veel meer nodig om zich te laten overtuigen tot een danspasje. De band begint met een ode aan hun opwarmers van 'Toots and the Maytals' met een erg energieke versie van 'The Monkey Man'. Ook een eerbetoon aan hun overleden landgenote 'Amy Winehouse' mag niet ontbreken met een eigen interpretatie van 'Hey little rich girl', gevolgd door een andere klassieker 'A message to you, Rudy'. Ze mengen dit met eigen nummers als 'Nite club', 'Rat race' en 'Too much too young'. Neville, die zingt en gitaar speelt, is de ster van de avond, hij zorgt voor ambiance met zijn gekke danspasjes. Een gepaste afsluiter voor dit skafestijn is 'You're wondering how', dat onder luid applaus onthaald wordt. Hoewel de lichten al aan zijn gegaan om aan te kondigen dat het erop zit, komt de Britse band terug voor een muzikaal blitznummer. Als je donderdag 9 augustus nog geen plannen hebt, dan is een bezoekje aan deze mannen op de Lokerse Feesten zeker de moeite waard.

Ondertussen is heel wat drukker geworden op Fuji Rock, niet onlogisch aangezien het zaterdag is, maar hierdoor is veel van de Japanse orde en structuur niet meer merkbaar. Het is drummen op de smalle paadjes tussen de verschillende podia en aangezien deze lang zijn, neemt het veel tijd in beslag om van het ene podium naar het andere te raken en krijgt iedereen het al snel benauwd in de mensenstroom. Toch raken we nog helemaal tot het achterste podium om op The Orange Court blueslegende Buddy Guy aan het werk te zien. Deze ervaren rot weet intussen perfect hoe de Japanners los te krijgen met zijn spel op de gitaar. Hij geeft een intieme set, zingt soms zelfs zonder microfoon, en smijt tussen zijn gitaarsolo's en bluesnummers hier en daar nog eens een mopje tussen. Ook zijn gitarist laat zien wat hij kan wanneer hij kunstjes uithaalt met zijn gitaar. Een verwennerij op visueel en auditief vlak.

In de 'Tribal Circus' gaan we snel nog eens piepen om aan den lijve te ondervinden hoe Japanners feesten en ook dat gebeurt blijkbaar in de kampeerstoel. Op de exotische beats van het Japanse dj-duo 'OL killer' knikken de zittende toeschouwers rustig met hun hoofd mee. Wie wel nog de energie heeft om recht te staan, is niet aan het dansen te krijgen, enkel vooraan gaan de handjes wild op en neer. De twee mannen op het podium laten het alvast niet aan hun hart komen en blijven het beste van zichzelf geven in een boeiende set.