Tomorrowland baadt tijdens eerste dag in Zweedse sauna

Mochten onze sportieve landgenoten het straks in Londen laten afweten, kunnen we ons alvast optrekken aan het feit dat België naast een van de allerbeste rockfestivals ter wereld in Werchter ook het beste dancefestival ter wereld heeft. Toch wel straffe kost. Tomorrowland, dat die eer eerder dit jaar in Miami kreeg toebedeeld, bevestigde die reputatie haast moeiteloos, zo leek het wel. Alle ingrediënten waren immers aanwezig voor feest- en dansplezier dat zijn weerga nauwelijks kent: zestien ook nu weer sprookjesachtige ingeklede podia, met de Mainstage als absolute blikvanger, een natuurdomein om in weg te dromen, lang zwoele temperaturen (alleen rond 20u15 begon het een uur lang te regenen) en vooral veel topdj's. Daaronder bijzonder veel Zweeds geweld op de 120 meter lange, 138 ton (!) zware en bovendien met tien ton gedecoreerde Mainstage, of wat dacht U van Rebecca & Fiona, Qulinez, Cazzette, Alesso en Avicii. Het 'Book of Wisdom' - de centrale videowall die kan uiteengeklapt worden tussen de andere boeken op dat hoofdpodium- las Zweeds.

Lees ook

• Aanrader op Tomorrowland: gerecht Wout Bru plus wijn voor 25 euro
• fotospecial 90 beelden van eerste dag Tomorrowland
• LIVE - Tomorrowland: Stream 's werelds beste dancefestival hier

De creatieve breinen die ze in Zweden hebben rondlopen (Ikea, iemand?) gekoppeld aan het weinige daglicht dat ze in Scandinavië zien, waardoor de dj's veel in hun studio kruipen om nieuw werk te maken, doet duidelijk hun werk. Alleen opener Dave Lambert, Thomas Gold en Fatboy Slim kwamen op de Mainstage niet uit Zweden. Het was dan ook opmerkelijk hoe de blauw-gele vlaggen, shirts of gekke outfits domineerden. Qulinez zorgde voor de eerste schuchtere megataferelen met hun sublieme mix van 'A Heavy Abacus' van The Joy Formidable, niet veel later gevolgd door de grote hit waarmee ze doorgebroken zijn: Troll. Het begin van een sterke finale van Alexander Lager en Johannes Gustafsson, twee jeugdvrienden uit Varberg. Vervolgens kwamen ook platen van andere landgenoten aan bod: een mash up met daarin 'Leave The World Behind' van Swedish House Mafia, 'Feel' van Alesso en een dubstepversie van Antidote, nog eens van SHM. Elkaar het succes gunnen: zo zijn ze dan ook weer, die Zweden.

Even verderop in de Pearl-stage, die net naast het hoofdpodium de ter ziele gegane Versuz-tent heeft overgenomen, maakt Joachim Garraud met een door indrukwekkende synthesizer begeleid 'Kick Out The Epic Motherf*cker' de weg perfect vrij voor Steve Aoki. Die nam Pearl vandaag in met de Dim Mak Fight Club, naar de naam van zijn platenlabel Dim Mak Records. Ons oog viel daar vooral op de toch wel redelijk decadente toestanden die er vlak voor de tent plaatsvonden, waar bij een flinke 26 graden in en rond het zwembad de flessen sterke drank gretig sneuvelden. Economische crisis? Hoezo, crisis?

Ondertussen werd het voor de Mainstage steeds drukker, niet verwonderlijk met aanstormende toppers als Thomas Gold en Alesso in het verschiet. Twee protégés van Swedish House Mafia, die ook tot meer dan waardige opvolgers voor het trio kunnen uitgroeien. Ware progressive house hitmachines, die elke danceliefhebber alleen maar supergoed kunnen vinden. Naar het einde van Alesso toe zou de vallei voor de Mainstage, goed voor zo'n 35.000 mensen, haast helemaal vollopen. Dit in tegenstelling tot de kleinere podia, waar de niches meer aan bod komen. Zo is er voor ieder veel wils: ook dat is een van de succesrecepten van Tomorrowland. Opvallend ook voor hoeveel meezingmomenten Gold en Alesso kiezen. Met platen van Coldplay, die dankzij hun melodieuze en melancholische tunes gewoonweg perfect zijn om in mashups te verwerken (Clocks, Fix You, Paradise, Waterfall), Oasis (Wonderwall), REM (Losing My Religion), The Verve (Bitter Sweet Symphony), Adele (Set Fire To The Rain) en ook het onvermijdelijke 'Seven Nations Army' van White Stripes. Heeeey, hoooooo... weerklonk meerdere keren uit de vallei: we zijn geen fan, maar op Tomorrowland past het perfect.

Thomas Gold zorgde net als Alesso daarna voor menig climax.

Maar zowel Gold als zeker Alesso hebben ook eigen platen die toppers zijn in progressive house. Die deden de sfeer alleen maar aanzwengelen en de vermaarde choreografieën in de vallei in grote en aantal toenemen. Met 'Feel So Close' van Calvin Harris deed Alesso de afwezigheid van de Schot ook vergeten. Die Harris had er niet beter op gevonden dan TML af te zeggen om in de studio te kruipen. Een rare snuiter. Een geweldige finale van Alesso, die er echt wel zin in had, zorgde wat ons betreft ook voor het hoogtepunt van de dag. Ook al begon het toen niet hard maar wel vettig te regenen. Helemaal afsluiten deed Alesso met zijn remix van Keane's 'Silenced By The Night', Titanium van David Guetta, 'Pressure' en 'Calling'. Wauw. De Zweed bedankte met te zeggen dat dit publiek het beste en gekste in de wereld is. Iets wat hij waarschijnlijk jaarlijks wel honderd keer zegt. Alleen is dat dit keer wel waar.

Fatboy Slim mocht daarna zijn ding doen en de Engelse dj uit Brighton benutte met onder andere bekende foto's en stills van zijn wereldhits als 'Right Here, Right Now' en 'Praise You' ten volle de beeldkracht én verbeeldingskracht van het 3D-podium. Met de duisternis die gevallen was, viel ook de enorme lichtshow op waarvoor dit toch wel aparte boekenrek zorgt. Zonder van de reputatie van Fatboy Slim te willen afdoen, was hij echter meer de act net vóór de immens populaire Avicii. De Zweedse supergod speelde vorig jaar een memorabele set op Tomorrowland en dat waren de festivalgangers duidelijk niet vergeten. Het was drummen geblazen voor de melodieuze deuntjes van Avicii, al was de eerste helft van diens set -op opener 'Fade Into Darkness' na- vrij agressief. Avicii, alias Tim Berg, gaf ons ook een bijzonder opgefokte indruk. Heel wat anders dan de man die vorig jaar zo relaxed die softe lijn anderhalf uur lang aanhield. Niet verwonderlijk dat hij ook Two Pills And I Was Rushin' draaide...

Het immense vuurwerk zorgde inmiddels wel voor een opstoot aan sfeer en dat ging ook gepaard met een melodieuzere Avicii, zeker toen die na zijn mix van 'Say My Name' van Florence And The Machine ook Bromance, een plaat die onlosmakelijk met Toworrowland verbonden blijft, draaide. Avicii pakte ook uit met vrij recente platen als Nicktim en Silhouettes, maar uiteindelijk wachtte iedereen toch op die ene track: Levels, dé wereldhit van vorig jaar. Een collectief dansorgasme maakte zich meester van de Mainstage, waarna veel aanwezigen met de oerend harde beats van The Bloody Beetroots haast naar hun tent of richting huis werden geblazen, waardoor een verkeersinfarct handig uitbleef. In de wetenschap dat TML voor de meesten ook nog niet halfweg is, was die versnelde retour misschien niet eens zo'n slecht idee.