Florence + The Macine, hier tijdens hun Coachella-concert, brachten hun 'MTV Unplugged'-sessie uit.
© ap.
Florence + The Machine - 'MTV Unplugged'
We kunnen muziekzender MTV alleen maar op onze blote knieën danken voor de 'Unplugged'-concerten waarin de groten in de pop- en rockmuziek zonder veel franjes en effecten boven zichzelf uitstijgen. Legendarische sessies zijn er onder meer van Nirvana, The Cure en Eric Clapton. Bij Florence & The Machine loopt het helaas zo'n vaart niet, al heeft de akoestische cd zijn momenten. De covers van de Otis Redding-klassieker 'Try a Little Tenderness' en het country-duet 'Jackson' (hier met Queens of The Stone Age-frontman Josh Homme) zijn mooie, aparte versies die iets toevoegen aan het origineel. Maar voor de rest ontbreekt het Florence en haar machine nog aan 'back catalogue' om een ambitieus project als MTV Unplugged al zonder dode momenten tot een goed einde te brengen.
Voor fans van: La Roux, Eliza Doolittle.
Battles - 'Dross Glop' ('Gloss Drop' Remixes)
Eerlijk is eerlijk: deze is niet écht een nieuwe release. 'Gloss Drop' van Battles is al van vorig jaar, maar de remixversie van dat album is nagelnieuw en wat ons betreft goed genoeg voor een plekje in deze rubriek. Het Britse muziekblad NME - nog niet gebarsten van zijn eerste overdrijving - bejubelde de plaat, die door de olijkerd van de klas 'Dross Glop' werd gedoopt, als het beste remixalbum aller tijden, een nieuwe standaard waartegen gelijkaardige projecten in de toekomst moeten worden afgemeten. Dat is misschien iets te veel eer, maar het lijdt geen twijfel dat het remixproject het beste uit de Battles-songs naar boven haalt. Het is sowieso al moeilijk stilzitten op de beukende, reptitieve riffs van de groep, maar onder meer Kode9, The Field en Gang Gang Dance nemen die songs als vertrekpunt om vaak bij echte dancefloor-fillers uit te komen. Aanrader voor de betere afterparty.
Voor fans van: TV On The Radio, Justice, Four Tet.
Graham Coxon - 'A+E'
'Fortysomethings' aller landen, verenigt u en keilt uw midlifecrisis door het raam! Graham Coxon, 43 lentes fris en de man die als gitarist van Blur mee het geluid van de Britpop bepaalde, heeft een nieuwe plaat uit en jawel: die klinkt relevant en snedig als was ze door een bende boze jonge wolven gemaakt. Het verschil met de ingetogen indiefolk van voorganger 'The Spinning Top' is behoorlijk groot - de rauwe gitaarrock van 'A+E' leunt bijwijlen meer aan bij Coxons 'Love Travels At Illegal Speed' uit 2006. Volgens ons hebben de Duitsers iets in het Britse drinkwater gedaan, want net zoals Paul Weller gaat ook Coxon voor zijn achtste soloplaat aardig graaien in de 'krautrock' van de late jaren '70. Electronica en ritmes die zo uit de postpunk komen gelopen maken de dienst uit op 'Knife in The Cast' en 'The Truth', terwijl nummers als 'Advice' en 'City Hall' voor rechttoe-rechtaan rock staan. Die Blur-reünie heeft Coxon duidelijk deugd gedaan.
Voor fans van: Blur, Pulp, Paul Weller.
