Balkunstenaars stelen de show op de Ramblas.

Zelfs de bezoekers mogen de jacuzzi in. Meestal krijgen ze echter ook een koude douche op het veld.

Camp Nou heeft vanaf de buitenkant gezien bitter weinig weg van een voetbalarena.

13 juni 2007: bezoek aan het mythische Camp Nou, op het moment dat heel Spanje zich opmaakt voor een zinderend slot van de competitie. Real Madrid (2-2 op Zaragoza) en Barcelona (ook al 2-2 tegen Espanyol) hadden allebei net een cruciale steek laten vallen. Met gelijk aantal punten stormden beide topteams op de slotspeeldag af.

Geen wonder dus dat er een broeierige spanning in de Catalaanse lucht hing. Dichte horden socio's in blaugrana kleurden de Ramblas, Johan Cruijff pookte de gemoederen nog wat op en in de krantenkiosk vochten 'Diario Sport' en 'Marca' op hun beurt een stevig oorlogje uit.

Voor echte hoogspanning zetten we echter koers richting stadion, vijf kilometer buiten het centrum. Wie niet beter weet, zou denken dat achter de betonnen muren een winkelwalhalla verscholen ligt. De rondleiding maakte echter meteen een kruis over die belabberde redenering: een jacuzzi in de kleedkamer van de bezoekers, godbetert. Alsof die peperdure sterren nog niet genoeg gepamperd worden. Het A-team van Barça doet uiteraard nog beter met twee jacuzzi's, een sauna, een stoombad, een koud bad en een ontspanningsgebied. Dat verwenparadijs is echter niet voor de ogen van gewone stervelingen bestemd.

Lees ook

• Speel mee: de gouden 11 & win 25.000 euro cash!
• Meld je aan voor de HLN sportnieuwsbrief en ontvang dagelijks een overzicht van het belangrijkste sportnieuws

De teamslogan 'Més que un club' verwijst niet alleen naar andere sporten waarin FC Barcelona top is (denk maar aan basketbal, handbal en rolhockey), maar ook naar de culturele en sociale plek die de club inneemt in Catalonië.

Pep guardiola werd uitgewuifd als een god. © afp.

Iemand nog een beker nodig?

Dan maar op naar de kort gemaaide, rijkelijk besproeide en heilige grasmat. Dat laatste mag u haast letterlijk mag nemen, vermits er in de spelerstunnel een kapel staat die ingewijd werd door -jawel- de paus. En dan dat adembenemende uitzicht over de bijna 100.000 zitjes: een potentiële hel voor elke tegenstander, al laat de sfeer vaak te wensen over. "We pakken ze zondag nog", hoor ik plots in het Spaans brullen. Het kereltje maakt zoveel kabaal dat de ambiance in Camp Nou de komende jaren toch verzekerd lijkt.

Ook nog in de aanbieding: een passage in de perszaal, waar Guardiola onlangs zijn afscheid bekend maakte. De presidentiële tribune, met in die tijd Joan Laporta als voornaamste uithangbord. En niet te vergeten het clubmuseum, dat intussen een digitale opsmukbeurt gekregen heeft. Elke beker -en dat zijn er heel wat- ademt daar een rijke geschiedenis van passie en clubliefde uit.

Ronaldinho ontbolsterde helemaal onder de vleugels van Rijkaard.

Terug nu naar de orde van de dag. Barça zou de sympathieke eendagsvlieg Gimnàstic de Tarragona verpletteren met 1-5, maar ook de Koninklijke faalde niet: 3-1 tegen Mallorca, met twee goals van Reyes en een treffer van Diarra. Resultaat: allebei 76 punten, maar Real toch kampioen dankzij het betere onderlinge resultaat. Voor Lionel Messi (toen al!) zat er niets anders op dan in een hoekje zijn wonden te likken.

De nipte mislukking betekende ook het begin van het einde voor Frank Rijkaard, die het uiteindelijk na een 4-1 nederlaag tegen aartsrivaal Madrid voor bekeken zou houden. Met de keuze voor attractief voetbal, de ontbolstering van Ronaldinho én twee titels legde de Nederlander wel een stevige basis voor succes. Na hem volgde Pep, een trainer die het er ook niet zo slecht vanaf zou brengen. Barça, zoveel meer dan een clubje...

© afp.

Duels Spanje in groep C
10 juni, 18u00	Spanje	Italië
14 juni, 20u45	Spanje	Ierland
18 juni, 20u45	Kroatië	Spanje

Xavi mocht als eerste de Copa del Rey in de lucht steken. © reuters.

Xavi vond dit seizoen tien keer de weg naar doel. © ap.

Xavi werd in de bloemetjes gezet toen hij zijn 549ste partij voor Barça speelde. Daarmee evenaarde hij het clubrecord van Migueli. © epa.

De sterspeler: Xavi
Kampioen, bekerwinnaar, de Spaanse én Europese Supercup, het WK voor clubs en als toemaatje ook nog eens de Champions League: terwijl de meeste van zijn collega's enkel maar kunnen dromen van één prijs veroverde Xavi ze allemaal in het gezegende jaar 2009. In totaal heeft de geniale professor op het middenveld maar liefst zes Primera División-titels op zijn naam. En hoewel Barcelona dit seizoen naast de oppergaai greep, heeft de Spanjaard er met tien treffers zijn efficiëntste seizoen ooit opzitten.

Sinds vorig jaar mag Xavi zich overigens officieel 'Señor Barça' noemen. Niet alleen zette hij het clubrecord van aantal gespeelde duels scherper, hij verdreef ook Guillermo Amor van de tabellen als succesvolste speler ooit. Spanje profiteerde op weg naar het EK eveneens van zijn diensten: met onder meer twee goals en twee assists stuwde de klasbak zijn land naar een perfecte 24 op 24. En als zelfs Messi zegt dat hij zijn Gouden Bal met Xavi wil delen, wie zijn wij dan om aan die woorden te twijfelen?

Twee jaar geleden riep Xavi "Viva España" toen hij de WK-trofee op zak had. © epa.

Onder Rijkaard voelde Xavi zich de kanker van Barcelona. © ap.

Dolgelukkig was de Spanjaard, toen hij op elfjarige leeftijd zijn eerste 24 euro verdiende. "Daarmee heb ik meteen een broodrooster voor mijn moeder gekocht", klinkt het oprecht trots in bovenstaand filmpje. Xavi ten voeten uit overigens, die bescheidenheid. Zijn familie, met wie hij in thuisbasis Terrassa onder hetzelfde dak woont, komt nog steeds op de eerste plaats.

Wie zoveel eer op zijn buik mag schrijven, is Rijkaard. "Onder hem voelde ik me de kanker van Barcelona, compleet nutteloos. Een speler van 1m70, dat was in zijn ogen onmogelijk", luidde het vorige maand verrassend hard. Ook op politiek vlak liet Xavi al zijn tanden zien: bij de viering van de vorige EK-titel riep hij de menigte in Madrid "Viva España" toe, een gewaagd statement voor een rasechte Catalaan. Om tot rust te komen, grijpt het kleine opdondertje terug naar zijn opmerkelijke passie: paddenstoelen zoeken.

Twee finales voor Llorente dit seizoen, maar hij verloor ze wel allebei. © reuters.

Llorente heeft ondanks zijn bescheiden bijdrage toch al een WK-trofee in de achterzak. © afp.

One to watch: Fernando Llorente
Door de blessure van David Villa en het weerbarstige vormpeil van Fernando Torres zou dit wel eens hét EK van Fernando Llorente kunnen worden. Dit seizoen brak de 27-jarige spits al helemaal door bij Bilbao, met 29 goals in 50 matchen. Zijn belangrijkste treffer kwam er in de halve finale van de Europa League tegen Sporting, waardoor zijn team de finale van de Europa League bereikte. Eerder had Manchester United al tot twee maal toe kennisgemaakt met zijn benijdenswaardig 'killersinstinct'.

In La Selección heeft Llorente tot nu toe een wisselvallig parcours afgelegd. Zijn debuut maakte hij al in 2008, maar Del Bosque zou hem nadien een volledig jaar links laten liggen. De 'Leeuwenkoning' (vanwege zijn dikke haardos) haalde uiteindelijk toch nipt de WK-selectie van 2010, maar meer dan een half uur speelgelegenheid kreeg hij daar niet. Deze keer kan het met hem alle kanten uit: misschien bezwijkt hij onder de tastbare druk om Spanje een 3 op 3 op grote toernooien te bezorgen, maar schrik ook niet als deze knaap straks de topschutterstitel in de wacht sleept.

'La Marcha Real' is het volkslied van Spanje. Bijzonder aan de Spaanse hymne is dat er geen officiële tekst bestaat bij de muziek. Spaanse voetbalfans zingen hun volkslied dus noodgedwongen op zijn Belgisch mee: met veel lalala's.

Nochtans zag het er in 2006 naar uit dat Spanje alsnog over een volkslied mét woorden zou gaan beschikken. Het Spaans olympisch comité schreef een wedstrijd uit, waarna een jury zich over duizenden tekstsuggesties boog. De 52-jarige Paulino Cubero zag zijn voorstel bekroond. De wereldberoemde Spaanse operazanger Placido Domingo zou de hymne-met-tekst op een gala voorstellen, maar het evenement ging uiteindelijk niet door. Uit Baskische en Catalaanse hoek kwam de kritiek dat de tekst te veel verwijzingen had naar de dictatuur van Franco en geen rekening hield met de Spaanse diversiteit. De tekst werd opnieuw afgevoerd. Anno 2012 heeft het Spaanse volkslied zo nog altijd geen woorden.

'La Marcha Real' wordt voor het eerst vermeld in een document uit 1761, onder de titel 'Marcha Grenadera'. In 1997 werd het lied per koninklijk besluit vastgelegd als Spaans volkslied.

Het YouTube-filmpje met het Spaanse volkslied stamt van het voor Spanje succesvol verlopen EK 2008. In het Ernst Happel-stadion in Wenen pakte de armada van Luis Aragones de Europese titel na een 1-0 zege tegen Duitsland.

Onze oprechte excuses aan de fans van Sara Carbonero en Shakira, maar ons vizier viel deze keer op Daniella Semaan: misschien niet de allerknapste van de hoop, maar wel de opvallendste. Met haar 37 lentes is deze trotse Libanese immers twaalf (!) jaar ouder dan haar aanbidder Cesc Fabregas.

Daniella leerde de Barçakid kennen in het Britse restaurant Nozomi. Volgens getuigen zou hij de eerste stap gezet hebben en aan haar tafel haar nummer gevraagd hebben. Dat hij het wel degelijk meent, bewijst de tattoo op de binnenkant van zijn linkerarm: 'Mijn Leven D Voor Altijd' staat er in het Arabisch, waarbij de 'D' Daniella moet voorstellen.

Zij hield aan een vorig leven met een steenrijke bouwheer een 11-jarige dochter en een 9-jarige zoon over. Tegenwoordig verdeelt de zuiderse schoonheid haar tijd vooral tussen Londen en Barcelona, waar ze geregeld optrekt met Messi's vriendin Antonella Rocuzzo. Een dikke week geleden waren beide tortelduifjes nog op het strand van Ibiza terug te vinden. Cesc kan er met andere woorden weer even tegen, dus laat die EK-gekte nu maar losbarsten.

Doelmannen
Iker Casillas	Real Madrid
Víctor Valdés	Barcelona
Pepe Reina	Liverpool

Iker Casillas. © reuters.

Verdedigers
Sergio Ramos	Real Madrid
Gerard Piqué	Barcelona
Jordi Alba	Valencia
Álvaro Arbaloa	Real Madrid
Raúl Albiol	Real Madrid
Juanfran	Atlético Madrid
Javi Martínez	Athletic Bilbao

Het gekibbel tussen Piqué en Ramos houdt de Spaanse fans wakker. "Als ze hun meningsverschil niet bijleggen, verdwijnen ze allebei uit de ploeg", dreigt de bondscoach zelfs. © epa.

Middenvelders
Xavi Hernández	Barcelona
Sergio Busquets	Barcelona
Xabi Alonso	Real Madrid
David Silva	Manchester City
Santi Cazorla	Malaga
Jesús Navas	Sevilla
Cesc Fàbregas	Barcelona
Andrés Iniesta	Barcelona

David Silva, de enige Spanjaard op het middenveld die zijn centen in het buitenland verdient. © afp.

Aanvallers
Fernando Llorente	Athletic Bilbao
Juan Mata	Chelsea
Fernando Torres	Chelsea
Pedro Rodríguez	Barcelona
Álvaro Negredo	Sevilla

De trainer: Vicente del Bosque. © getty.