Topdag op Graspop: pure nostalgie voor iedereen

Twisted Sister in volle glorie. Ze stonden naar eigen zeggen meer dan 30 jaar niet meer op de planken in België, dus het was niet alleen voor de massa fans een heerlijk nostalgische trip. Kort samengevat: 'The Kids are Back'! De volumeknop had wat ons betreft gerust een stevige draai mogen krijgen, hoewel de massa publiek zelf ook wel voor wat extra decibel heeft gezorgd. Met 'What you don't Know' maakte Dee Snyder onmiddellijk duidelijk dat hij er zin in had. Waar ze die waanzinnige stroom aan energie blijven halen, Joost mag het weten. Wij vermoeden dat een half leven overhoop liggen met moraalridders dé remedie is tegen vroegtijdig oud worden.

"Fuck yeah"
Hijgsessies en humoristische bindteksten verbonden de songs van deze indrukwekkende set. Snyder (a.k.a de brullende blonde leeuw of poedel voor de liefhebbers) en co zetten de wei op zijn kop met klassiekers als 'You can't Stop Rock-'n-Roll', 'Shoot 'em Down', 'Burn in Hell' en 'I wanna Rock'. Tijdens 'Were Not Gonna Take It' ontstond een ongezien zangfestijn. "Belgium doesn't need the band", klonkt het. Tot slot ook nog even de hoogstaande muzikale kwaliteit benadrukken. Amper vocale obstakels bij Dee: grommen of een castraatje afsteken, niets kwam tussen dit icoon en zijn stevige dosis plezier. Goed dat we niet voor een radiozender werken, want onze stembanden liggen nog minstens tot volgende week in coma. (Update: ondertussen heeft het fantastisch vriendelijke EHBO-team in de grote en goed georganiseerde hulppost al gezorgd voor een ontsmette en verzachte keel, waarvoor dank.)

Lees ook

• Meteen wakker: thrash en power vieren hoogtij op GMM
• Ozzy Osbourne weggespeeld door eigen vrienden op GMM
• Lemuria wint Graspop Talentquest & Ozzy is zeker van de partij!

Honger naar meer!

Hitparade
De veel bediscussieerde (en vooral bekritiseerde) headliner van de avond, Limp Bizkit, liet de Desselse weide beven! Opvallend was de publiekswissel: 'oud' verdween voldaan na Twisted Sister en werd vervangen door een jongere garde, die uit pubernostalgie of pure nieuwsgierigheid en masse verzamelden voor Fred Durst en companie. Eerlijk is eerlijk, geen haar op ons hoofd dacht dat het zo goed zou zijn. Uiteraard werd de slaagkans van dit optreden vooral bevorderd door de songkeuze, die we bondig kunnen samenvatten als een helse hitparade. De nieuwe plaat 'Gold Cobra' kwam amper aan bod.

Lekker puberen
Toen nummers als 'Break Stuff', 'Nookie', 'My Generation' en 'Take a Look Around' de revue passeerden, werden we overmeesterd door onze interne puber die het deel van ons brein prikkelde waar de Limp Bizkit-lyrics onbewust opgeslagen zaten. Meebrullen geblazen met vuisten en voeten in de lucht! Ook Durst had overduidelijk zin om het lekker uit te hangen, want op 1, 2, 3 werd het podium op het einde van de set één grote rave vol uitgelaten fans. "It ain't no party unless you're outnumbered by women", klonk het. Met een hyperresponsief publiek, muzikaaltechnische hoogstand en extreem veel sfeer, kunnen we maar één conclusie trekken: Limp bizkit was een verrassende én verdiende afsluiter.

Punk met een missie
Neen, Pennywise hoort hier niet alleen thuis omwille van de festivalklassieker 'Bro Hymne', die nog tot lang na de show door het publiek werd gezongen. De gehele act bracht ongezien veel leven in marquee 2, die bovendien veel te klein was voor de grote opkomst. Zanger Zoli Teglas - wegens hart op de juiste plaats in Sea Shepherd-shirt - vaart uit tegen politiek, onrecht en de staat van de planeet in songs als 'My Own Country', 'All or Nothing', 'Fuck Authority' en 'Living for today'. Teglas heeft niet de sneer van zijn voorganger Jim lindberg - die de groep drie jaar geleden verliet - en zingt bijna té goed voor een punkband, maar laat ons vooral daar geen bezwaar van maken. Respect overigens voor de crowdsurfende Teletubby die onze aandacht even wist af te leiden van de geslaagde set.

Recordhouder
Ook tijdens My Dying Bride overheersten nostalgische gevoelens. "Ik heb net vernomen dat wij al meer op Graspop hebben gespeeld dan eender welke andere groep," zei zanger Aaron Stainthorpe. Het was vandaag de achtste keer (op 16 jaar), en absoluut de beste. De Britse doomband was in topvorm, en kon verder rekenen op een subliem geluid en een feërieke lichtshow.

Blik op oneindig in de donkere passages, verbeten grimassen tijdens de intensieve stukken: de band ging helemaal op in de muziek, en het publiek ook. Stainthorpe was uitstekend bij stem, misschien omdat hij net zijn zangpartijen had ingezongen voor de nieuwe plaat. "Die moet verschijnen tegen Kerstmis, maar we zijn lui," klonk het. "Maar we zullen ons best doen." Aangezien de groep recent geen nieuwe cd uitbracht, kreeg het publiek een bloemlezing uit de meer dan twintigjarige carrière voorgeschoteld, met ondermeer 'Your River', 'From Darkest Skies' en 'She is the Dark'. Het beklijvende 'The Cry of Mankind' sloot de zonder meer schitterende set af. Dit My Dying Bride is topklasse, en we kijken al uit naar hun zaalshow in december.

25 jaar Ultra-Violence
We hebben de thrashers van Death Angel eerder vandaag al in de verf gezet, maar hun jarige debuutplaat past perfect in dit nostalgisch plaatje. Zo speelden ze integraal 'The Ultra-Violence' uit '87. Bovendien zijn we nog een topmoment vergeten vermelden. De set werd namelijk afgesloten met een tribute aan Dio. Mark Osegueda's stemgeluid kwam tijdens 'Heaven and Hell' zo onwaarschijnlijk dicht in de buurt van Ronnie's sound, dat je spontaan begint te geloven in reïncarnatie (van stembanden weliswaar).

Mark Osegueda in actie

Giftige wals
Nu we toch terug in de thrashsferen beland zijn, geven we ook nog graag even aandacht aan Exodus. Die net zoals op Hellfest een stevig feestje hebben gebouwd in Marquee 1. De voet werd traditiegetrouw geen seconde van het gaspedaal gehaald, en de gitaren zaten ook tijdens de ultrasnelle stukken alweer retestrak. Zeker bij oude bekenden als 'War Is My Shepherd' (dat bovendien werd opgedragen aan geliefde groep Pennywise) en 'A Lesson in Violence' ging de massa door het lint. Bij 'The Toxic Waltz' eiste frontman Dukes een gigantische circle pit, een bevel dat bovendien strak werd uitgevoerd. Het optreden eindigde tot slot met een nog indrukwekkendere wall of death.

Pechvogels van de dag
Helaas kan het niet altijd rozengeur en maneschijn zijn, soms gaat het simpelweg mis. In Marquee 2 vocht de uit een Canadese werkmansbroek geschudde 'blue collar core' van Comeback Kid een verloren strijd met de techniek. Bij 'Broadcasting...' ging de PA oorverdovend aan het kraken, viel de zang uit en ging de set naar de haaien. Ook in de volgende nummers ging de mix 'berserk' met ofwel nauwelijks geluid, ofwel een bonken en kraken dat amper te harden viel. Drums en microfoon gaven er beurtelings de brui aan tot de irritatiedrempel overschreden werd. Aan de overgave van de groep en de eerste rijen heeft het niet gelegen, maar dit concert viel nauwelijks te redden, helaas. Toch bracht Comeback Kid een mooie finale met 'Wake the Dead'.

Naast nostalgie ook emotie
Eluveitie combineert als geen ander traditionele instrumenten met snedige metal. Fluiten, een draailier, violen: een hel voor de geluidstechnici, die op Graspop echter uitstekend werk leverden. De Helvetiërs klonken en speelden prima, en kregen het publiek tot achteraan de marquee aan het meeklappen op de folkdeuntjes. Onze buurman, die de Zwitsers voor het eerst aan het werk zag, kreeg er zelfs tranen van in de ogen. Met deze hartverwarmende anekdote sluiten we het verslag van deze top(zater)dag op Graspop af.

Engelengezang en draailieractie bij Eluveitie