Graspop kreunt op derde dag onder verschroeiende zon

Wil je dit artikel later lezen? bewaar
Door: redactie
26/06/11 - 20u03

UPDATE Op dag drie op Graspop Metal Meeting in Dessel was zon beloofd, maar het was tot na 14h wachten tot ze er ook werkelijk doorkwam. Vanaf dan was het verschroeiend heet. De warmte, het teveel aan bier en het tekort aan slaap bleek een dodelijke combinatie: wie opdaagt, ligt liever in het gras; wie staat te luisteren, komt niet verder dan wat meewiegen op de muziek. Alleen de echte fans geven het beste van zichzelf voor hun idolen. Aan de T-shirts te zien, wordt het vandaag een waar gevecht tussen Avenged Sevenfold en Slipknot, waarbij die laatste voorlopig in het voordeel blijken, al lijkt Avenged Sevenfold veel nieuwe zieltjes bekeerd te hebben.

Pagan's Mind.
Steve 'Lips' Kudlow.
De nota backstage werd door de mannen van Gwar vakkundig genegeerd.
Moeders mooiste: Gwar. © Unknown.
Mastodon.
Avenged Sevenfold.
Avenged Sevenfold © Unknown.
Rob Zombie op het Download Festival twee weken geleden. © Unknown.
Cavalera Conspiracy, hier op Nova Rock. © Unknown.

Ondertussen zijn al een pak andere bands gepasseerd. Het Noorse Pagan's Mind mocht het hoofdpodium openen, en met bovenstaande factoren in het achterhoofd is het geen wonder dat het publiek voor de grote Main Stage dungezaaid was. 

Ondertussen speelden in de Metal Dome de jonge honden van Steak Number Eight. Drie jaar geleden nog de jongste winnaars van Humo's Rock Rally, nu al voor de tweede keer op een podium van Graspop. De West-Vlamingen lokten een volle tent, waar ze zelf verbaasd over waren, zo zeiden ze aan de reporter van Studio Brussel. "We waren zelf nog niet goed wakker, en dan staat daar een volle tent op ons te wachten. Respect!"

Toen een uurtje later de Canadese overjaarse metalheads van Anvil het hoofdpodium betraden, was het publiek nog altijd opvallend kalm.  Voor het tweede jaar op rij mogen ze aantreden, nadat ze terug de aandacht hadden getrokken met hun rockumentary 'Anvil! The story of Anvil'. Toen in een tent, nu is het hoofdpodium. Een upgrade als het ware, maar niet bepaald op basis van muzikale verdienste. Hoe sympathiek de mannen ook zijn, het verandert niets aan het feit dat hun muziek niet van de origineelste is en klinkt alsof er een behoorlijke laag stof op ligt. Ze geven alles wat ze hebben, maar je kan altijd horen waarom ze nooit echt zijn doorgebroken.  Toch proberen ze het altijd weer opnieuw, en sinds vorige maand ligt hun veertiende studioalbum 'Juggernaut of Justice' in de winkels. Bij de aankondiging van het gelijknamige openingsnummer zei zanger Steve 'Lips' Kudlow: "We zijn hippies gebleven: we hebben lang haar, en we geloven in vrede en drugs roken." We rest our case.

Ondertussen in de Metal Dome: de nieuwkomers van While She Sleeps. Suggestieve groepsnaam voor een band waar niets slaperig aan was: hun agressieve metalcore schudde zelfs de meest slome metalhead wakker.

Het feestje kon verdergezet worden in een snikhete Marquee 2 waar DRI er zwaar tegenaan ging en oude klassiekers als 'Couch Slouch', 'Trashard' en 'Commuter Man' onder het stof werden gehaald. Spijtig genoeg zat het geluid niet helemaal goed en kwamen de mannen (en 'I don't need society') helemaal niet tot hun recht.

In Marquee 1 maakte de Finse band Amorphis het podium onveilig.  Hun melodische metalset vonden sommige fans wisselvallig, anderen dan weer geweldig. Feit is dat het enthousiasme niet tot de tweede helft van de zaal reikte, en hoewel er niet veel mensen wegliepen, werden er ook niet veel nieuwe zieltjes bekeerd.

De belangstelling voor het Amerikaanse GWAR was dan weer groter dan de capaciteit van de Metal Dome. Tot ver buiten de grenzen van de tent stonden mensen te drummen om een glimp op te vangen van de vreemde vogels, die naar goede gewoonte gemaskerd en in string het podium opkwamen. Op de tonen van 'God save the Queen' maakten ze een entree die ze afmaakten met de gezegende quote 'We're here to rip of the queen's tits' zetten ze er de beuk in. Ondanks de beleefde vraag van de festivalleiding om het proper te houden (zie foto), trad het bloedkanon quasi onmiddellijk in werking, en werden de eerste rijen besproeid met (fake) bloed. Witte T-shirts werden roze, blote lijven werden massaal besproeid  maar niemand rende meteen richting douches. Met plakkerig 'bloed' op je lijf rondlopen: het is zowaar een statussymbool.

Kreator mocht tezelfdertijd het hoofdpodium op, en ook zij lieten er geen gras over groeien. Snel, hard en agressief begonnen ze aan hun set waarbij 'Destroy what destroys you' en 'Enemy of God' indruk maakten. Niet alleen op ons, ook de wei is helemaal mee. Zanger/gitarist Millie Petrozza geniet zichtbaar van de show.

Nog Finnen in Marquee 1: Moonsorrow. Met netjes gekamde lange haren kwamen ze het podium op, maar dat bleef nog geen minuut zo. Zwaar headbangend begonnen ze aan hun driekwartier durende set. De folkinvloeden waar ze ooit naam mee maakten zijn ondertussen ver te zoeken, maar dat kon de pret niet drukken. De micro van zanger Henri Sorvali mocht wel wat luider. Niet omdat we Fins verstaan, wel omdat zijn grunts nu verdwenen in de bassen en dat altijd een beetje spijtig is.

Kent ook wel iets van zware bassen: Mastodon. Hun gedreun veroorzaakte zelfs een luchtverplaatsing op onze armharen, en we stonden bijna honderd meter van het podium.  Met de verschroeiende zon in hun gezicht probeerden de Amerikanen er het beste van te maken, maar het publiek reageerde maar lauw.

Alle enthousiasme en energie ten spijt, kon ook Terror niet veel meer publiek in beweging krijgen dan de eerste helft. De hitte in Marquee 2 speelde daarin de hoofdrol, die sommigen probeerden te ontsnappen door in de tentmasten te klimmen. De eerste rijen draaiden wel volledig door, en de Amerikaanse hardcoreband bedankte hen daarvoor door ze op het podium te trekken. Feest verzekerd.

Tegen de vooravond begon de kracht van de zon af te nemen, en dat gaf het publiek weer extra energie. Avenged Sevenfold werd met een oorverdovend applaus begroet, en de Californiërs kregen de meerderheid van het massaal opgedaagde metalvolkje aan het springen.  Ze waren zelf verbaasd door de warmte ('normaal regent het hier altijd'), maar dat weerhield er hen niet van om er zwaar in te vliegen en zelf de temperatuur nog de hoogte in te jagen met hun vuurspuwers en energieke, zware metal. Het publiek reageerde laaiend enthousiast en heel wat fans, zo leren de camerabeelden ons, kennen de teksten van de nieuwe cd al uit het hoofd. Vooral 'Welcome to the family' en het aan de overleden drummer Jimmy Sullivan opgedragen 'Afterlife' konden op veel bijval rekenen.

Opeth lokte een volle tent en zorgde met melodische zanglijnen voor een gepaste soundtrack bij de ondergaande zon.

De grote massa wachtte intussen vol ongeduld op shockrocker Rob Zombie, voor de eerste keer in ons land sinds 1995 en toen nog onder de vlag van White Zombie. De man is mooi uitgedost in een skinny jeans, dreadlocks en een zware leren vest. Normaal komt hij alleen buiten als het donker is, zo zeggen ze, maar wij zouden 'm dan toch liever niet tegenkomen.

De nummers van White Zombie liet hij trouwens niet liggen: tijdens 'More Human than human' mogen alle vrouwen uit het eerste vak op het podium, en daar blijven ze ook tijdens 'Demonoid Phenomenon'. De stiptease van een van de uitverkorenen krijgt het Graspoppubliek er gratis bij.

Rob Zombie walste de Graspopwei plat met een snoeiharde en allesvernietigende set. Het publiek moedigde hem bij elke move steeds enthousiaster aan, al vonden wij het persoonlijk jammer dat de vaart uit het concert gehaald wordt met solo's en uitjes naar het publiek.

In de tenten was het vervolgens tijd voor Bring me the horizon en Cavalera Conspiracy. De broers Cavalera zetten een geluidsmuur neer om U tegen te zeggen, maar veel enthousiasme was er niet te bespeuren op het podium. Voor het podium daarentegen was het een gespring en geheadbang van jewelste. Op een gegeven moment leek een kwart van de dichtbevolkte tent betrokken bij een gigantische circle pit. De snelle metalcore kon ons niet bekoren: het geheel was rommelig en beukte op onze stilaan verzadigde moraal in.

Hopelijk kan Slipknot een bevredigend einde breien aan een weerkundig zeer wisselvallig en muzikaal onveranderlijk luid Graspop 2011. Meer daarover morgen op deze site! (edp)

Morgen kan u op deze site nog een verslag lezen van Graspop 2011-afsluiter Slipknot.

Jouw mening telt !

Meld je aan of registreer je om een reactie te plaatsen!