Peper ontbreekt op laatste dag Rock Werchter

Younes Faltakh (The Hickey Underworld) © Alex Vanhee.

Na drie dagen Rock Werchter slaat de vermoeidheid onherroepelijk toe. Daarom werd The Hickey Underworld opgetrommeld om de prut uit de ogen van de festivalgangers te spelen. Het Antwerpse viertal deed dan ook wat er van hen verwacht werd: een retestrakke set over de wei jagen waarbij de decibelmeter de Schauvliege-norm regelmatig overschreed. Iedereen wakker dus, en met een fikse regenbui halfweg de set kreeg het publiek er nog een douche bovenop. 'Future Words' -hun "enige hit", klonk het met de nodige zelfrelativering- vormde het orgelpunt van wat de ideale wekker voor dag vier was. De 'snooze'-knop indrukken, was niet meer nodig.

Justin Young (The Vaccines) © photo news.

The Vaccines brachten met 'What Did You Expect From The Vaccines?' een van de meest opwindende platen van vorig jaar uit. In de Marquee ontpopten ze zich vervolgens tot een van de revelaties van Rock Werchter 2011 en dwongen ze de promotie naar de Main Stage af. Hun tweede plaat namen ze op in Brussel, waarop zanger Justin Young fijntjes opmerkte dat ze hier eigenlijk een thuismatch speelden. En The Vaccines startten ook uitstekend aan de wedstrijd, met 'No Hope' van de nieuwe plaat en 'Wreckin' Bar' van de vorige. Maar gaandeweg slopen er wat slordigheden in het spel en bovendien leek Young ook niet echt toonvast. Eerder goed gelanceerd, hadden we de indruk. 'Wetsuit' liet geen beklijvende indruk achter, maar 'Post Break-Up Sex' maakte die teleurstelling gelukkig meteen goed. Met 'Norgaard' haalden ze in de slotfase alsnog een felbevochten overwinning binnen om bij de voetbaltermen te blijven. Om op de vraag van hun debuutplaat te antwoorden: wij hadden er eerlijk gezegd ietsje meer van verwacht, jongens.

Noel Gallagher © getty.

Na de massacantus van Dropkick Murphys was het de beurt aan de meer fijngevoelige rock van Noel Gallagher's High Flying Birds. Ook hier was het voetbal nooit ver weg -het was tenslotte de dag van de EK-finale- met dank aan Vincent Kompany die de eer kreeg om de oudste en sympathiekste der Gallagherbroers aan te kondigen. Aan geweldige songs ontbreekt het Noel aka The Chief absoluut niet, daarvoor heeft hij al genoeg klassiekers geschreven. Maar beklijven deed het jammer genoeg niet. Muzikaal viel er niks op af te dingen, maar door om de haverklap van gitaar te veranderen kreeg hij geen vaart in zijn set en leek hij maar wat aan te modderen. 'AKA What A Life' is op plaat een dansbaar nummer zoals Gallagher er nog nooit een heeft geschreven, maar op Werchter klonk het eerder flets en monotoon. Was het dan slecht? Zeker niet. Met 'Little By Little' kreeg hij het publiek een eerste keer massaal aan het zingen en met 'Don't Look Back In Anger' leek het concert eindelijk de juiste richting zijn ingeslagen. Helaas was dat na amper een uur ook meteen het slotakkoord zodat we geen vervolg kregen. Vorig jaar liet broerlief Liam met zijn nieuwe band Beady Eye al geen onvergetelijke indruk achter in de Marquee en die conclusie moeten we met veel tegenzin ook trekken voor Noel. Hopelijk krijgen we de twee in 2015 opnieuw samen te zien, bij de twintigste verjaardag van Gallaghers en Oasis' meesterwerk '(What's The Story?) Morning Glory'.

Gary Lightbody (Snow Patrol) © epa.

Snow Patrol kon de massa op de wei wel begeesteren. Pas enkele jaren geleden echt doorgebroken maar ondertussen wel uitgegroeid tot semi-headliner, met dank aan een resem hits met aanstekelijke refreinen die makkelijk mee te zingen zijn. De betere doe-het-zelf-zaak van de muziek. Niet dat zanger Gary Lightbody al het werk aan het publiek overliet, wel integendeel. Hij deed zijn stinkende best om de laatste uren van het festival zo aangenaam mogelijk te maken voor het vermoeide Werchterpubliek. Om die murw geslagen wei na vier dagen toch nog enigszins bij de les te houden, haalde Snow Patrol er gewoon een aantal gastzangers bij. Onze Eva De Roovere bijvoorbeeld bij 'Set The Fire To The Third Bar' of Ed Sheeran -eerder op de dag zelf nog aan het werk in The Barn- bij 'New York'.  De hits volgden elkaar in sneltempo op, waarbij je je soms afvroeg over hoeveel van die nummers Snow Patrol eigenlijk beschikt. Perfect voer dus voor, we zeggen maar wat, een wei in het Leuvense, op een zondagavond in juli.

Anthony Kiedis (Red Hot Chili Peppers) © afp.

"If you love us, throw more mud". Die legendarische woorden sprak Anthony Kiedis uit op Rock Werchter in 1992, met als gevolg dat het podium er uitzag als een grote modderbrij. Twintig jaar later lopen de Red Hot Chili Peppers er meer afgeborsteld bij. Hetzelfde kan gezegd worden van hun muziek. Met 'Blood Sugar Sex Magik' leverden ze in 1991 een instant classic af, waar de funk van afdroop en die meer hooks bevatte dan Mario Balotelli haar op zijn hoofd heeft staan. Die snedigheid van in de begindagen lijken de Red Hot Chili Peppers anno 2012 kwijt te zijn, de heren worden dan ook een dagje ouder, hoewel ze graag het tegenovergestelde wilden tonen. Een beetje teveel naar onze mening, wat resulteerde in een potje 'jammen' waar buiten de Californische rockers eigenlijk verder niemand een boodschap aan had. Pas bij de bisronde kregen de Peppers het vuur erin, met niet toevallig drie nummers uit 'Blood Sugar Sex Magik': 'Sir Psycho Sexy', 'They're Red Hot' en klap op de vuurpijl 'Give It Away', waarin Flea nog eens al zijn duivels ontbond. Maar het volstond niet om van een onvergetelijk concert te spreken. Wat ons betreft een beetje de rode draad van Rock Werchter 2012.

© belga.

© belga.

© belga.

© belga.