Dag 3 van Rock Werchter: Vuurwerk en losse flodders

© Alex Vanhee.

Zegt ne keer hoe laat ist / k heb er geen gedacht van. Of toch? 14 uur was het, en 't Hof Van Commerce pakte de wei meteen in met een set waarin werkelijk alles aan bod kwam. Humor, celebrities en vooral veel hits. Hologrammen zijn the next big thing in de hiphopscène en dat hadden de heren uit Izegem perfect begrepen.  Buzze, Kowlier en 4T4 kregen op het podium onder meer gezelschap van Tupac, Freddie Mercury, de paus en niemand minder dan Barack Obama achter de decks, zij het dan in bordkarton. Geen subsidies voor technologische hoogstandjes blijkbaar, wat DJ 4T4 inspireerde tot een diepe basdreun aan het adres van minister Schauvliege gericht. Die dekselse geluidsnorm, weet u wel. Werchter lag heel even in West-Vlaanderen gisteren, gezien het volk dat in de frontstage massaal de voor de modale leek totaal onverstaanbare lyrics meebrulde. Onverstaanbaar of niet, 't Hof Van Commerce bewees dat het met het reeds opgebouwde repertoire gerust zijn voet mag zetten naast die van de hiphopcollega's van over de plas. Wupperbol nog aan toe.

Lees ook

• The xx kan het publiek van Rock Werchter op dag 3 niet boeien
• Isbells trapt slotdag af op Rock Werchter
• fotospecial Dolle pret op Rock Werchter

Black Box Revelation © Alex Vanhee.

Nadien was het de beurt aan nog een Belgische trots, uit de rockscene deze keer. Black Box Revelation timmert momenteel hard aan de weg om voet op Amerikaanse bodem te krijgen, maar vond toch een gaatje in hun drukke agenda om op Rock Werchter een thuismatch te komen spelen. Jan Paternoster en Dries Van Dijck waren vast van plan er een greatest hits show van te maken, maar vervielen naar onze smaak iets te veel in routine. Dat Paternoster een uitstekende gitarist is weten we,  maar dat hij zich tijdens de set overvloedig wilde bewijzen haalde de vaart er wat uit. Met 'I Think I Like You' kregen ze de wei letterlijk plat, en met 'Set Your Head On Fire' en 'My Perception' leken ze de genadeslag toe te dienen. Helaas bleek 'Sealed With Thorns' in hetzelfde bedje ziek als de rest van de set. 

Snedig
Over gitaargeweld gesproken. Wolfmother werd nadien de Main Stage opgestuurd. Veel woorden wilden de Australische erfgenamen van Led Zeppelin er niet aan vuil maken, en met een snedige versie van 'Woman' schudden ze de in de slaap gedommelde wei meteen wakker. Daarmee leken ze wel meteen hun beste kruit verschoten te hebben. Zanger Andrew Stockdale, die na de split als enige originele lid is overgebleven, maakte zich vervolgens ook schuldig aan het oeverloos rekken van de nummers en verloor dan ook onze aandacht. Die won hij terug met afsluiter 'The Joker And The Thief', maar het bleek te weinig om van een geslaagd optreden te spreken.

Classics
Dat op goede pop/rocksongs geen houdbaarheidsdatum staat, bewees Garbage donderdag al. Gisteren bevestigde Simple Minds, voor zover dat nog nodig was, die stelling uitvoerig. De sympathieke Schotten maakten Rock Werchter in de jaren 80 tot het festival dat het nu is, en hebben sindsdien zowat elk festivalpodium in ons land gezien. Dat ze 26 jaar na datum terug op de affiche stonden, was vooraf best een verrassing maar bleek na gisteren wel perfect te verantwoorden. Jim Kerr reeg de classics aan elkaar, maar voor de apotheose konden we helaas niet blijven want op de Main Stage stond Kasabian op ons te wachten.

Mumford And Sons brachten vervolgens veel volk op de been voor hun folkrock. Een gebroken hand  bleek voor zanger Marcus Mumford geen belemmering om de wei meteen in te pakken met een laaiende versie van 'Little Lion Man'. Verrassend vroeg in de set, maar de toon was wel meteen gezet. Met opzwepend gitaarwerk, een repetitieve basdrum en eenvoudige refreinen kregen Mumford And Sons de hele wei aan het springen. Een beproefd recept, maar wel eentje dat even eenvoudig als doeltreffend bleek.

Vuurwerk
Publiekslieveling Editors heeft al een tijd niks meer van zich laten horen, het verrassende vertrek van gitarist Chris Urbanowicz niet te na gesproken. Hun passage op Werchter is, samen met Arras, dan ook het enige optreden op het Europese vasteland deze zomer. Maar Tom Smith heeft iets met Rock Werchter. Hun versie van 'No Sound But The Wind' in 2010 werd een instant hit en sindsdien is de liefde tussen Editors en Rock Werchter sterker dan ooit. Dat beloofde dus vuurwerk. En vuurwerk kregen we ook te zien. Letterlijk! Veel tijd om stil te staan bij het vertrek van Urbanowicz kregen Editors niet, maar dat leek hen ook geen parten te spelen. Vanaf de eerste minuut kreeg de wei een band te zien die uitstekend op elkaar was afgestemd en die de hits aan elkaar reeg. 'The Racing Rats' en 'Bullets'? Check. 'Smokers Outside The Hospital Doors', 'Blood' en 'An End Has A Start'. Check. En toen waren we nog maar goed halfweg. 'No Sound Of The Wind' bleek niks aan populariteit en tristesse ingeboet te hebben en was een welkome afwisseling in een set waarin stevig gitaarwerk de hoofdmoot uitmaakte. Slotakkoord was er voor een stomende versie van 'Papillon', waarna de Werchterwei een dag eerder dan voorzien al getrakteerd werd op een spetterend vuurwerk. Een meer dan verdiende 'bloemekee', quoi.